Οι Αλήτες του Δρόμου
Στα σοκάκια της πόλης, εκεί που οι φωνές μπλέκονται με
τις ηχώ των παλιών μας ονείρων, ζουν ακόμα οι "αλήτες του δρόμου".
Δεν είναι απαραίτητα αυτοί που ζουν ρακένδυτοι έξω στο δρόμο· είναι αυτοί που
ζουν από την άλλη πλευρά απόμακρα από το σάπιο σύστημα που ζέχνει σαν ψοφίμι. Με
βλέμμα που κρύβει πείσμα και χέρια που ξέρουν τι σημαίνει να αγγίζεις τη ζωή,
όπως έρχεται – σκληρή, απλή, αυθεντική και ατόφια.
Οι δρόμοι μιλάνε για εμάς, για τους φίλους που χάσαμε,
τους φίλους που βρήκαμε και με αυτούς που συνεχίζουμε. Τα πάρκα, οι δρόμοι, οι πλατείες,
οι αφίσες που ξεθώριασαν στα εγκαταλελειμμένα εμπορικά καταστήματα, τα
συνθήματα στον τοίχο, όλα τα κομμάτια ενός πάζλ που ποτέ δεν συμπληρώθηκε. Κι
εμείς, ανάμεσα σε λέξεις και συνθήματα γραμμένα με σπρέι σε τοίχο, προσπαθούμε
να αποκωδικοποιήσουμε το νόημα του σήμερα και τη ζωή που δανειστήκαμε, από αυτούς
που φύγανε νωρίς, σε πείσμα να ζήσουμε και ένα βίο και για αυτούς.
Οι "αλήτες του δρόμου" δεν ήταν μόνο τα
παιδιά με τις σανίδες και τα σχισμένα ρούχα. Τα πέτσινα μπουφάν γεμάτα από
πρόκες και ραφτά. Τα μαύρα t shirt με
μπάντες χαοτικής μουσικής. Ήταν κι
εκείνοι με τα τετράδια γεμάτα ποιήματα, εκείνοι που άκουγαν reggae, dub, break beats, jungle, hip hop, trance στα κασετόφωνα, εκείνοι που ξενυχτούσαν να φτιάξουν μια μίξη που ποτέ δεν
θα ακουστεί στο ραδιόφωνο. Ήμασταν όλοι εμείς που ζούσαμε σε έναν κόσμο που δεν
μας χωρούσε και γι’ αυτό χτίσαμε δικούς μας.
Κάθε δρόμος είχε και τη δική του ιστορία. Μια ιστορία
για τα γέλια, για τις πτώσεις, για το αίμα στα γόνατα και τα όνειρα που
έμοιαζαν άφθαρτα. Ο Αλέκος, το πάρκο μας, o Φωκάς τα φώτα της πόλης που ποτέ δεν έσβηναν εντελώς.
"One more try", λέγαμε κάθε φορά που πέφταμε. Και συνεχίζαμε,
γιατί ξέραμε ότι το να πέσεις είναι το μόνο σίγουρο. Το να σηκωθείς, όμως,
είναι απαραίτητο.
Δεν είμαστε πια όλοι εδώ. Μερικοί έμειναν πίσω,
μερικοί έφυγαν μακριά. Αλλά ο δρόμος είναι ακόμα εκεί. Κι όταν τον περπατάω,
ακούω ακόμα τα γέλια μας. Μυρίζω τον ιδρώτα, τη βενζίνη που δίνει δύναμη στην
κίνηση. Βλέπω τα φώτα από τα οχήματα που απομακρύνονται με βιασύνη, ακούω τους ήχους
της πόλης που ποτέ δε κοιμάται, αλλά εθελοτυφλεί στα όσα βίαια συμβαίνουν.
Αφουγκράζομαι την ζωή.
Οι "αλήτες του δρόμου" δεν χάνονται ποτέ,
γιατί δεν ζουν σε ένα μέρος. Ζουν σε μια ιδέα. Στην ιδέα ότι ο κόσμος μπορεί να
αλλάξει, ότι οι τοίχοι μπορούν να πέσουν, ότι το να ονειρεύεσαι είναι δικαίωμα
και όχι πολυτέλεια.
Κι αν με ρωτήσεις, ναι, ακόμα θα πω: skate or die.
Γιατί το πραγματικό δίλημμα είναι αυτό – να ζεις ή απλώς να επιβιώνεις.
Κι εμείς επιλέξαμε τη ζωή.
Mr Post Fluxus
Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο
