Ο μηχανισμός της τρομοκρατίας
Η πραγματικότητα έχει τη δική της ειρωνεία. Ενώ οι θεσμοί του κράτους παρουσιάζουν τη βιτρίνα τους ως φύλακες της δικαιοσύνης, συχνά αναδεικνύονται σε φορείς καταπίεσης και αυθαιρεσίας. Υποθέσεις που βασίζονται σε αμφιλεγόμενα στοιχεία έρχονται στο προσκήνιο, την ίδια στιγμή που εγκλήματα κατά της κοινωνίας χάνονται στη σκόνη της γραφειοκρατίας και της ιδιοτέλειας.
Πώς ερμηνεύεται άραγε ένα τυχαίο αποτύπωμα σε ένα κινητό αντικείμενο ως απόδειξη ενοχής; Και πώς το ίδιο σύστημα αποτυγχάνει να διασφαλίσει τη διαφάνεια σε τραγωδίες που καθορίζουν τη συλλογική μνήμη; Η απάντηση βρίσκεται στη στοχευμένη λειτουργία των θεσμών: αυτοί υπηρετούν εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή, προστατεύοντας τα συμφέροντά τους και καταπνίγοντας τη φωνή της αντίστασης.
Υπάρχουν στιγμές που η κρατική μηχανή δεν αρκείται στην καταστολή, αλλά απαιτεί παραδειγματισμό. Όσοι αμφισβητούν την κυρίαρχη αφήγηση στοχοποιούνται, βασανίζονται, απομονώνονται. Τα σώματα γίνονται πεδία μάχης, και οι μνήμες μετατρέπονται σε σύμβολα. Μέσα από αυτά τα σύμβολα, η κοινωνία καλείται να διαλέξει ανάμεσα στη σιωπή και την αλληλεγγύη.
Στην τέχνη μου, συχνά επανέρχομαι στη μνήμη ως πυρήνα της ύπαρξης. Η μνήμη μιας γενιάς που δέχτηκε δακρυγόνα και ξύλο στους δρόμους, που είδε τα όνειρά της να συντρίβονται, είναι κάτι που δεν πρέπει να σβήσει. Αυτή η μνήμη δεν είναι μόνο ανάμνηση, είναι πράξη. Είναι το δικαίωμα να θυμάσαι, να αντιστέκεσαι, να διεκδικείς.
Οι διώξεις που στήνονται για να φοβίσουν έναν, έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν χιλιάδες. Είναι ένα μήνυμα προς όλους: “Μείνετε σιωπηλοί, υποταγμένοι, φοβισμένοι.” Αλλά αυτή η σιωπή είναι αβάσταχτη. Και ο φόβος, όσο βαθύς κι αν είναι, συναντά τη δύναμη της αλληλεγγύης.
Η τέχνη μου αντανακλά αυτή τη δύναμη. Ένας κύκλος από χέρια που υψώνονται, ζητώντας δικαιοσύνη, αλληλοστηρίζονται ενάντια στο βάρος της καταστολής. Αυτά τα χέρια δεν πέφτουν. Γίνονται η αντήχηση της ελπίδας, της αντοχής, της διεκδίκησης ενός κόσμου απαλλαγμένου από την εκμετάλλευση και την καταπίεση.
Η αλληλεγγύη δεν είναι θεωρία, είναι πράξη. Είναι η απάντηση στον φόβο, η φωτεινή στιγμή που η τέχνη, η ζωή και ο αγώνας γίνονται ένα. Όχι μόνο για εκείνους που διώκονται, αλλά για όλους μας.
Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του. Θα το διεκδικήσουμε.
Mr Post Fluxus
