Ξέρεις τι σημαίνει να σε διαλέξει το σύμπαν για το δώρο της ζωής; Δε διαλέγεις εσύ, φίλε. Σου σκάει η ζωή και δεν σε ρωτάει. Κι εκεί που λες “τι να κάνω τώρα;” σκέφτεσαι πως το μόνο που σου μένει είναι να ζήσεις. Όχι σαν παρατηρητής, ούτε σαν κάποιος που ψάχνει να καταλάβει τα πάντα. Αλλά σαν εκείνος που δέχεται το χάος με ανοιχτά χέρια, που βλέπει το δώρο μέσα στον κόπο, μέσα στη λάσπη, μέσα σε κάθε ουλή και ουρλιαχτό.Ευγνωμοσύνη; Ναι, αλλά όχι η ροζ, γλυκανάλατη. Μιλάμε για την ευγνωμοσύνη που έρχεται όταν σκάβεις με τα χέρια σου, όταν νιώθεις τα κόκαλά σου να τρίζουν και λες, “Εδώ είμαι, και συνεχίζω”. Αγάπη; Σαν μια κρυφή συμφωνία που έχεις κάνει με το σύμπαν: “Εγώ θα ζήσω με κάθε ανάσα που μου δίνεις”. Αγάπη για κάθε τι που δεν καταλαβαίνεις, για κάθε μέρα που σε φθείρει αλλά σε χτίζει.
Ζωή; Είναι ό,τι σου δόθηκε, φίλε. Ένα σύμπαν που σού έδωσε τη δυνατότητα να δεις, να νιώσεις, να πέσεις, να σηκωθείς. Κι αυτή η στιγμή, όσο κι αν πονάει ή σε συντρίβει, είναι το δώρο. Έχεις μια καρδιά που χτυπάει κι αυτό αρκεί. Κοίτα γύρω. Είσαι ακόμα εδώ. Αγκάλιασε την άγρια ζωή σου, γιατί, όσο κι αν τρέχεις, αυτή θα σε έχει πάντα στο κέντρο της.
Mr Post Fluxus
Εικόνα: Η Ξυλογραφία του Φλαμαριόν (1888), μια από τις πιο γνωστές καλλιτεχνικές απεικονίσεις του σύμπαντος (επιχρωματισμένη έκδοση του 1998).
