.jpg)
Η Αλληλεγγύη ως Επανάσταση:
Οι Εθελοντές Διασώστες του Σήμερα
Στεκόμουν δίπλα στην ομάδα των εθελοντών διασωστών, παρατηρώντας την αφοσίωση με την οποία έκαναν τις ασκήσεις προετοιμασίας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από κάθε γωνιά της κοινωνίας, είχαν μαζευτεί με έναν κοινό σκοπό: να βοηθήσουν όπου υπάρχει ανάγκη, χωρίς να περιμένουν τίποτα ως αντάλλαγμα. Τους έβλεπα να ετοιμάζονται να ανέβουν βουνά, να δώσουν μάχες με τον άνεμο και τη φωτιά, να θυσιάσουν τον χρόνο τους για να σώσουν ανθρώπους που πιθανότατα δεν θα γνωρίσουν ποτέ.
Αυτός ο αυθεντικός εθελοντισμός με άγγιξε. Είχε κάτι το αγνό, έναν αυθορμητισμό και μια αγάπη για τον άνθρωπο που δεν μπορούσε να ελεγχθεί ή να εκμεταλλευτεί εύκολα από κανένα σύστημα. Κι όμως, δεν μπορούσα να αγνοήσω αυτό που με έτρωγε μέσα μου: αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι ήρωες, συχνά καλύπτουν την ανεπάρκεια του κράτους να προστατεύει τους πολίτες του. Ένα κράτος που χρειάζεται εθελοντές για τις πιο επικίνδυνες αποστολές του, δεν είναι ένα κράτος που τιμά πραγματικά την ανθρώπινη ζωή.
Τους κοίταξα με σεβασμό. «Είστε οι ήρωες του σήμερα,» τους είπα με όλη μου την ειλικρίνεια. «Αλλά σε μια δίκαιη κοινωνία, η ηρωική σας προσφορά δεν θα έπρεπε να είναι αναγκαιότητα. Θα έπρεπε να είναι επιλογή, κι όχι λύση ανάγκης. Το κράτος θα έπρεπε να μπορεί να προστατεύει κάθε άνθρωπο, χωρίς να χρειάζεται να ακουμπά στις πλάτες σας.»
Κάποιοι κούνησαν το κεφάλι τους με κατανόηση. Άλλοι έσφιξαν τα χέρια τους πιο δυνατά, έτοιμοι για την επόμενη πρόκληση. Παρατηρώντας τους, δεν μπορούσα παρά να εκτιμήσω τη δύναμη της αλληλεγγύης και τη γενναιότητά τους. Σκεφτόμουν πως, σε μια κοινωνία με περισσότερη δικαιοσύνη, η παρουσία τους θα ήταν σύμβολο ευγένειας και κοινότητας, όχι μια λύση ανάγκης.
Μέσα μου ψιθύρισα: «Η αλληλεγγύη είναι επανάσταση. Κι αν σήμερα το κράτος κλείνει τα μάτια στις ευθύνες του, εμείς θα μείνουμε εδώ — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή το επιλέγουμε. Με έναν τρόπο που μόνο οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν.»
