Η Τέχνη της Ισορροπίας

Η Τέχνη της Ισορροπίας

Η ζωή ξεδιπλώνεται σαν μια γραμμή τραβηγμένη βιαστικά πάνω σε ένα καμβά που ξεκινά από το σιωπηλό σκοτάδι της κατάθλιψης και φτάνει ως την εκρηκτική φωτιά της ψύχωσης. Από τη μία, η βαριά, αδυσώπητη εσωστρέφεια του καταθλιπτικού χαρακτήρα που κουβαλάει τη ζωή του σαν μια πέτρα δεμένη στον λαιμό του — ένας βυθός που τον τραβάει ολοένα και πιο βαθιά. Εκεί μέσα, οι φωνές του δεν φτάνουν πουθενά. Είναι η ακινησία της ψυχής, η σιωπή των αισθήσεων που δεν βγαίνει ποτέ προς τα έξω, μόνο τον καταναλώνει.

Από την άλλη, ο ψυχωτικός χαρακτήρας, σαν πίνακας γεμάτος άγριες πινελιές, εκρηκτικός, ορμητικός, με μια ένταση που ξεπερνά τη λογική, γεμάτος από το άγχος της δημιουργίας, τη βιασύνη να ζήσει και να κατακτήσει τον κόσμο σε μια στιγμή. Εκείνος καίγεται μέσα στη δίνη των ιδεών, των εικόνων, των χρωμάτων, γίνεται ένας καλλιτέχνης της δικής του ακαταστασίας, ένας επαναστάτης χωρίς σκοπό παρά μονάχα μια φλόγα άσβεστη που κατακαίει τα πάντα.

Η μέση αυτής της νοητής γραμμής είναι σαν εκείνη τη λεπτή, θολή περιοχή που εξαπλώνεται πάνω στον καμβά πριν η πινελιά απορροφηθεί πλήρως. Εκεί όπου το σκοτάδι του καταθλιπτικού και η φωτιά του ψυχωτικού έρχονται σε ισορροπία, αναμειγνύονται και ανακατεύονται. Η τέχνη αυτής της ισορροπίας είναι που δίνει στην ύπαρξή μας νόημα, κι όμως, ξέρουμε καλά πως η ισορροπία αυτή παραμένει πάντα εύθραυστη.

Όσο κι αν στέκουμε στη μέση, πάντα θα κοιτάμε προς τις άκρες, πάντα θα μας έλκει το σκοτάδι του βάθους ή το εκτυφλωτικό φως της δημιουργίας. Και ίσως στο τέλος, αυτή η ταλάντευση, αυτή η ακροβασία πάνω στον καμβά του ίδιου μας του ψυχισμού, είναι η μόνη αλήθεια. Γιατί ζούμε για να αγγίζουμε τα άκρα, να επιστρέφουμε στη μέση και να αφήνουμε σημάδια —σκόνη και στάχτες, θραύσματα από χρώματα— σε αυτό το μονοπάτι της γραμμής μας και της αναζήτησης για εσωτερική ισορροπία.

Κι όμως, μέσα από την αέναη αυτή ταλάντευση, μαθαίνουμε να ακούμε τις αντιθέσεις μας, να αποδεχόμαστε τα άκρα μας σαν χρώματα πάνω στον καμβά της ύπαρξής μας. Όταν κατορθώνουμε να βρούμε τη δική μας θέση, ανακαλύπτουμε πως η ισορροπία δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά μια ζωντανή διαδικασία, ένας χορός ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Εκεί ακριβώς, στην αποδοχή του ταξιδιού μας, γεννιέται μια βαθύτερη κατανόηση. Κατανοούμε ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται ούτε στην πλήρη ησυχία ούτε στην αδιάκοπη ένταση, αλλά στην ικανότητά μας να κινούμαστε ανάμεσά τους. Μπορούμε να ζήσουμε με την ησυχία του καταθλιπτικού και με την ένταση του ψυχωτικού, να βρούμε την αρμονία μας στη μέση και να δημιουργήσομε με αλήθεια, χωρίς φόβο.

Ίσως στο τέλος, η ίδια η ισορροπία αυτή να είναι ο στόχος — όχι για να νικήσουμε το σκοτάδι ή να σβήσουμε τη φωτιά, αλλά για να τα ενώσουμε και να αφήσουμε πίσω μας ένα έργο που να λέει πως ήμασταν εδώ, ολοκληρωμένοι, αληθινοί, και έτοιμοι να ζήσουμε.

Εικόνα: έργο χαρακτικής σε linoleum, «το δέντρο της ισορροπίας» 50Χ70 εκ.

Ανυπότακτες Ψυχές και Άγραφα Όνειρα / Punk Ηλεκτρισμός στην Καρδιά της Πόλης

Ανυπότακτες Ψυχές και Άγραφα Όνειρα Punk Ηλεκτρισμός στην Καρδιά της Πόλης

…Είμαστε οι κασέτες που αλλάζαμε στο στερεοφωνικό της γκαρσονιέρας, το σφύριγμα από τα λάστιχα στα δρομάκια της Τούμπας, μια μαύρη σημαία jolly roger στις ταράτσες της πόλης. Είμαστε οι ανηφόρες που πήραμε και οι κατηφόρες που κατρακυλήσαμε με τις σανίδες μας, το πρώτο λάδι που ανακάτεψα με ακρυλικό, οι μουντζούρες στα νύχια από τις ώρες στο εργαστήριο. Είμαστε οι τοίχοι που γέμισαν τα χέρια μας μπογιά, οι αφίσες που κολλήσαμε μέσα στη νύχτα, οι λέξεις που στριφογύριζαν μέσα μας και γίνανε ποιήματα πάνω σε χαρτί, γίνανε αφίσες στους δρόμους της πόλης.

Eίμαστε τα riffs που ουρλιάζουν μέσα από τα ηχεία, οι νότες που ξυρίζουν, τα τύμπανα που σπάνε τη σιωπή. Είμαι η μπασογραμμή, το feedback, ο ηλεκτρισμός που διαπερνάει τη νύχτα της πόλης, το distortion που παίρνει τη σκέψη και την κάνει κραυγή. Είμαι η κιθάρα που στριγκλίζει πάνω στο σκουριασμένο μέταλλο, η βραχνάδα μιας Kumica του '80 που γδέρνει τον αέρα και θολώνει το βλέμμα.

Είμαστε τα τραγούδια που δεν παίζονται σε κλαμπ και ραδιόφωνα, οι στίχοι που κολλάνε στις καρδιές όσων ξέρουν να ακούνε μέσα από θόρυβο. Είμαστε οι αυτοσχέδιες συναυλίες στα υπόγεια, το DIY πνεύμα, το πάθος που ξεχύνεται από το σώμα και γίνεται ήχος, βαρύς, γεμάτος στραγγαλισμένα όνειρα και ανυπόταχτες ελπίδες. Είμαστε τα τραγούδια δίχως τα solos, είμαστε τα power chords που πάλλονται σαν χτυποκάρδι, είμαστε ο θόρυβος που αναστατώνει το κατεστημένο.

Κάθε riff είναι μια γροθιά στο στομάχι. Είναι ο τρόπος μας να ξορκίσουμε τη σιωπή, να γεμίσουμε τα κενά της καθημερινότητας με πάθος και ένταση. Είμαστε ο αντίλαλος μιας κραυγής που δε σταματά, η σπίθα που γίνεται φλόγα, η φλόγα που γίνεται φωτιά και ξέρει να καίει όλα τα ανιαρά και προβλέψιμα. Είμαστε εκεί που οι λέξεις δεν φτάνουν, εκεί που ο ήχος παίρνει τα ηνία και λέει την αλήθεια με τον πιο ωμό τρόπο.

Είμαστε μια γραμμή μπάσου με vintage delay όπου σπάει κανόνες και αναγεννιέται κάθε φορά. Είμαστε εμείς με τον ηλεκτρισμό να τρέχει στις φλέβες μας, η δύναμη να πλάσουμε το μέλλον μέσα από το θόρυβο. Είμαστε εδώ, είμαστε τώρα, είμαστε το punk, το hard rock, το thrash, τo metal, τo hard core το ακατέργαστο, το ζωντανό. Είμαστε και το post fluxus που ρέει αργά, αλλά δεν σταματά ποτέ να κυλάει.

Είμαι τα συνθήματα που φωνάξαμε, είμαστε τα γέλια, οι τσακωμοί, οι αγκαλιές μετά την κούραση της δουλειάς, το τσιγάρο που μοιραστήκαμε στη στάση του λεωφορείου, ο καφές που κρύωνε στο μπαλκόνι με θέα τις πολυκατοικίες. Είμαστε οι λέξεις που χάραξα πάνω στο linoleum, οι μορφές που έμειναν αιωρούμενες μέσα στο λευκό χώρο ενός τελάρου, η σκιά μιας ιδέας που δεν πρόλαβε να γεννηθεί, αλλά πάλευε να υπάρχει, το γέλιο που σπάει την ησυχία μέσα στο αμφιθέατρο. Είμαστε το αίμα και η ανάσα των δασκάλων μας, είμαστε οι φίλοι που μένουν πίσω, οι αγαπημένοι που χάθηκαν, το κερί που ανάβει ξανά και ξανά. Μια μνήμη δίχως λήθη.

Είμαστε τα χρώματα που δεν φοβούνται, οι γραμμές που δεν διστάζουν, τα σχέδια που δεν τελειώνουν ποτέ. Είμαστε το αόρατο σφυρί που σπάει τους τοίχους της πόλης και της σιωπής, η διάβρωση που αφήνει πίσω μια αλήθεια. Είμαι εγώ που ρίχνω μπογιά στην ασχήμια, είμαι εσύ που βλέπεις πέρα από την επιφάνεια, είμαστε εμείς που δεν δεχόμαστε τίποτα λιγότερο από το απόλυτο.

Είμαστε οι manual γραμμές που χαράξαμε στο τσιμέντο, τα σημάδια του τελευταίου grind που αφήσαμε στις ράμπες του Φωκά και στα μάρμαρα του Αλέκου, τα λάθη και οι πτώσεις που δε μας λύγισαν. Είμαστε οι ανηφόρες που ανέβηκαν με ιδρώτα και οι κατηφόρες που κατέβηκαν με ταχύτητα, χωρίς φόβο, με τον άνεμο να μας σφυρίζει στ’ αυτιά. Είμαστε τα decks με φθαρμένο το grip tape που γίνεται προέκταση του σώματος, η ισορροπία που κρατάει την ψυχή μας ζωντανή, η διαρκής αναζήτηση για κάτι ακόμα πιο τολμηρό, πιο ελεύθερο.

Είμαστε οι δρόμοι που γεμίσαμε ζωή, οι φιγούρες που ξεπηδούν απρόσμενα μέσα από την αστική καθημερινότητα, η τέχνη του να αιωρείσαι για λίγα δευτερόλεπτα και να νιώθεις αληθινά ελεύθερος. Είμαστε το skateboarding, η ροή που δε σταματά, το βλέμμα στο μέλλον, η ψυχή που δεν δέχεται όρια και δε γερνά από τον αδυσώπητο χρόνο.

Είμαι οι σπουδαστές μου που κοιτάνε μπροστά, είμαι το όνειρο που φυλάω ζωντανό για αυτούς που έρχονται μετά. Είμαι και εκείνοι που ποτέ δε συμβιβάστηκαν, είμαι τα σημάδια στο σώμα μου, το τατουάζ της επιμονής και της ανατροπής. Είμαστε ένα βιβλίο που γράφεται ακόμα, ένα έργο που δεν περιμένει το τέλος, μια διαρκής επανάσταση που ζει και αναπνέει με κάθε ανάσα που παίρνουμε.

Είμαστε η στιγμή που δεν δέχεται τη μνημοσύνη, η σπίθα που δεν περιμένει το σκοτάδι για να ανάψει. Είμαστε οι ανυπότακτες φωνές που ενώνουν το χθες με το σήμερα, οι ψυχές που τολμούν να ονειρεύονται, να αντιστέκονται, να δημιουργούν. Είμαστε η ουτοπία που ζει μέσα μας και η αλλαγή που ποτέ δε σταματά, έτσι όπως κανείς δε μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι για δεύτερη φορά…

Προς όλους που έχετε αρνητισμό και μιλάτε άσχημα

Προς όλους που έχετε αρνητισμό και μιλάτε άσχημα

Είμαι ένας fluxus καλλιτέχνης,
Θα πράττω ότι μου αρέσει.
Δεν ενδιαφέρομαι για την κοινή γνώμη,
αλλά ούτε και για την άποψή σας.
Ποτέ δεν μου πρόσφερε τίποτα όταν την είχα ανάγκη. Θα σέβομαι όσους απέδειξαν έμπρακτα την αγάπη και κατανόησή τους στην διαφορετικότητά μου.
Ζω τη μοναδική ζωή μου όπως μου αρέσει.
Θα κάνω όσα λάθη μπορώ και θέλω,
γιατί απλά τα λάθη μου είμαι εγώ.

FLUXUS ZONE ATELIER STAMENITIS

Το κοράκι έβγαλε μοναχό του το μάτι του

Το κοράκι έβγαλε μοναχό του το μάτι του

Φτάσαμε στο σημείο μηδέν. Εκεί όπου σπουδαστής και ασθενής γίνανε εμπόρευμα μιας πελατειακή σχέσης. Μια τέτοια κοινωνία, κοινωνεί τέλμα, το μέλλον φαντάζει δυστοπικό και δυσοίωνο. Να μην πεις πως δε γνώριζα, να μη θάψεις το πρόσωπό σου στην στεγνή άμμο. Το κοράκι έβγαλε μοναχό του το μάτι του. Ένα δείπνο αδηφάγων με γεύμα εσένα από εσένα. Καλή χώνεψη...

Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει / Το μάτι του κοράκου είναι τυφλό

Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει / Το μάτι του κοράκου είναι τυφλό

Σε αυτές τις σκοτεινές μέρες της μισανθρωπίας, μισαλλοδοξίας, και κενοδοξίας η μοναδική, μοναχική αυτοεκπληρούμενη προφητεία, λόγω μιας θετικής ανάδρασης μεταξύ πεποίθησης και συμπεριφοράς στο κερδοφόρο ορίζοντα του υπερκαταναλωτισμού, είναι η κάθετη πεποίθηση πως ακόμη και ο κόρακας να βγάζει το μάτι κοράκου. Ένας υπάνθρωπος κανιβαλισμός σε ένα κρεσέντο αυτοκαταστροφής. Αποστεώνουμε τα νεκρικά μας κρεβάτια από τις, σε αποσύνθεση σάρκες μας. Κουφάρια σε μια παγωμένη πολιτεία από το υπέργηρο τίποτα, κυριευμένοι από τυφλά κοράκια που σχίζουν από τις κόγχες των ματιών τους, τους οβολούς των οφθαλμών μας.

Πολιτισμός σε αιμορραγία

Πολιτισμός σε αιμορραγία

Ο κόσμος της τέχνης και του πολιτισμού δεν φιμώνεται.
Ο πόλεμος στην Τέχνη είναι μια ντροπή.
Όλοι οι καλλιτέχνες είμαστε μαζί.
Η τέχνη δεν είναι εμπόρευμα.
Όχι στην υποβάθμιση της τέχνης και του πολιτισμού.
Σ' εσάς που μας ακούτε, ο αγώνας συνεχίζεται...
Σε σας που μας βλέπετε, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ!
Η τέχνη θα νικήσει την βαρβαρότητα!
Καθηγητές, Δάσκαλοι, Καλλιτέχνες, Αρχαιολόγοι, οφείλουν να συντονιστούν σε κοινό αγώνα!
Είναι αυτοί που δίνουν "φτερά " στην ανθρωπότητα.
Είναι αυτοί που βάζουν άμμο στο γρανάζι ενός σαθρού συστήματος. Για έναν άλλο διαφορετικό μηχανισμό που θα κινήσει με ενέργεια την ανθρωπιά...
“Δέκα. Εκατό. Χιλιάδες καταλήψεις.
Ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης”

Όποιος πιστεύει ότι η τέχνη είναι απλά ένα συναίσθημα. Μάλλον δεν έχει βάλει γάντια να αναμετρηθεί μαζί της

Όποιος πιστεύει ότι η τέχνη είναι απλά ένα συναίσθημα. Μάλλον δεν έχει βάλει γάντια να αναμετρηθεί μαζί της

Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει / Το μάτι του κοράκου είναι τυφλό

Η πολιτική ρότα μιας κοινωνίας, που η φθίνουσα πορεία της θίγει ζητήματα απανθρωπιάς και μισαλλοδοξίας. Τόσο η δικαιοσύνη στο σήμερα, ο πολιτισμός, οι ανθρώπινες σχέσεις ανθρωποφαγίας, δεν αφήνουν περιθώρια κοινωνικής κάθαρσης. Η κομφορμιστική προσαρμογή στο έρεβος, μαζί με την ευνοιοκρατία κατατρώει και κανιβαλίζει, ζει εκ των ενόντων. Χρίζει πραγματικά ο καλλιτέχνης στο ρόλο του πεχλιβάνη να παλεύει με τα φαντάσματά του, που πολλές φορές είναι ο καθρέπτης της ίδιας της ζωής του, είναι η κοινωνία που αποτελεί κομμάτι από το ίδιο του το σώμα.

...And justice for fall

 ...And justice for fall

Όταν υπάρχει δικαιοσύνη, που αφήνει το σπαθί της για να φορέσει μαύρα γυαλιά glamour, έτσι ώστε να μπορέσει να κοιτάξει κατάματα και στα κρυφά, χωρίς ντροπή και όνειδος τους θήτες και τα θύματα.
Απομένει μονάχα της δύσμοιρης η ζυγαριά, τέτοια που και ένας πλανόδιος στη λαϊκή αγορά μπορεί να χειριστεί.
Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει...
Μια δικαιοσύνη σε κάθετη πτώση.
Μια δικαιοσύνη για άριστους, εκλεκτούς και βαθιά ταξικούς / τοξικούς.
Η μυρουδιά της σήψης ζέχνει πτωμαΐνη, ένα κουφάρι αποστεωμένο κείτεται κατάχαμα, το όνομά της ήταν δικαιοσύνη...

Όλοι μας πληρώνουμε τις αμαρτίες μας μέσα από τις σκέψεις μας, έτσι γινόμαστε αναμάρτητοι και αθώοι σε έναν κόσμο αμαρτωλών

Όλοι μας πληρώνουμε τις αμαρτίες μας μέσα από τις σκέψεις μας, έτσι γινόμαστε αναμάρτητοι και αθώοι σε έναν κόσμο αμαρτωλών

Mr Post Fluxus

Να μας κλαίνε οι ρέγγες

Ο Mr Post Fluxus στάθηκε στο κέντρο της σκηνής, με τα χέρια σταυρωμένα και ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη, καθώς τα μάτια του γυάλιζαν με την ένταση που αναδυόταν από τα βάθη της ύπαρξής του. Είχε πεισθεί πια ότι δεν χρειαζόταν κανένας να τον επευφημήσει ή να τον λυπηθεί, πόσο μάλλον να αναρωτηθεί για την αξία του. Κι έτσι, με μια ελαφριά ειρωνεία στη φωνή του, εκτόξευσε τη φράση: «Να μας κλαίνε οι ρέγγες».

Και καθώς οι λέξεις κύλησαν στον αέρα, άρχισε να επεξηγεί με το γνωστό, αμφισβητησιακό του ύφος. Για τον Mr Post Fluxus, οι "ρέγγες" δεν ήταν παρά μια μεταφορά για όλους εκείνους που παρακολουθούν τη ζωή μας από μακριά, χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον, χωρίς διάθεση να συνδεθούν ή να προσφέρουν. Εκείνους που στέκουν, αδρανείς παρατηρητές, στο περιθώριο – σαν άψυχες φιγούρες σε ένα έργο που δεν καταλαβαίνουν αλλά συνεχίζουν να το κρίνουν.

Η φράση αυτή, γεμάτη αποστασιοποίηση, έγινε μια κραυγή ελευθερίας. Να μας κλαίνε, λοιπόν, οι αδιάφοροι, οι άψυχοι, οι απόμακροι. Γιατί, αν έπρεπε να ανησυχεί για το τι σκέφτονταν οι "ρέγγες", θα είχε ήδη χάσει την ουσία. Να μας κλαίνε οι ρέγγες, όχι σαν ένα κάλεσμα για παρηγοριά ή επανόρθωση, αλλά σαν μια ασπίδα ενάντια στη ματαιότητα των επιδοκιμασιών τους.

Ο Mr Post Fluxus κοίταξε το κοινό του για μια τελευταία φορά, έτοιμος να κλείσει με την ίδια αποφασιστικότητα που ξεκίνησε. Δεν χρειαζόταν τις αποδοκιμασίες, τις ενοχές, ούτε την επιβεβαίωση από κανέναν τους. "Γιατί," σκέφτηκε, "στην τελική, δεν αξίζει να ζεις μέσα από την άποψη άλλων – ειδικά από τις ρέγγες." Και γύρισε να φύγει, αφήνοντας πίσω του τη φράση να αιωρείται σαν μια αντηχητική υπενθύμιση: η αλήθεια, η ελευθερία, ήταν πιο κοντά από όσο νόμιζαν.

28η Οκτωβρίου: Το Όχι που Αλλάζει Εμάς

28η Οκτωβρίου: Το Όχι που Αλλάζει Εμάς

Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ένα «Όχι» χαραγμένο στη μνήμη μας, θα αντηχεί μέσα στους αιώνες σαν αντίλαλος μιας δύναμης που έρχεται από τα βάθη της ελληνικής ψυχής. Ήταν το «Όχι» ενός λαού που, ακόμα και στη φτώχεια, την ανισότητα και την ανασφάλεια, στέκεται όρθιος.

Αυτό το «Όχι» δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ανήκει σε κάθε στιγμή που στεκόμαστε απέναντι στην αδικία, στην εκμετάλλευση, στην υποταγή. Σήμερα, το ελληνικό «Όχι» παίρνει μορφές που διαφέρουν, αλλά η ουσία του παραμένει η ίδια: Αντίσταση ενάντια στην αδιαφορία, στα ψέματα, στη συρρίκνωση των ονείρων μας.

Ας φέρουμε το «Όχι» αυτό στη ζωή μας σήμερα. Ας είναι το δικό μας όπλο, κόντρα στον άνεμο, σαν ένα ανοιχτό μέτωπο στο οποίο πολεμάμε καθημερινά για να μην ξεχάσουμε ποτέ πως το «Όχι» είναι η ουσία της ελευθερίας. Γιατί η ελευθερία δεν είναι δεδομένη – είναι μια συνεχής μάχη, και η αληθινή ιστορία αυτού του τόπου μας θυμίζει πως είμαστε ακόμα εδώ για να την κρατήσουμε ζωντανή.

Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου

 Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου.

"Γιατί είπε το "Όχι" ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού"; (ηχητικό) κοζάνη, ειδήσεις, νέα, Πτολεμαΐδα Ραδιοφωνικό σχόλιο του Μάνου Χατζιδάκι για την 28η Οκτωβρίου. Μόλις 76 δευτερόλεπτα είναι αρκετά...

«Γιατί είπε το "Όχι" ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Σπάζοντας τις Αλυσίδες του Καθωσπρεπισμού: Το Όχι Που Δεν Γιορτάζεται

Σπάζοντας τις Αλυσίδες του Καθωσπρεπισμού: Το Όχι Που Δεν Γιορτάζεται

Σκέψου το 'Όχι' σαν μια κραυγή που σπάει τη βουβαμάρα της εποχής, μια ρωγμή σε μια γυαλιστερή βιτρίνα, που οι δικοί μας 'προστάτες' στήνουν για να κοιταζόμαστε και να φανταζόμαστε σπουδαίοι, ανίκητοι. Λες ότι αντιστέκεσαι στον εισβολέα, αλλά ξέρεις ποιος είναι; Στη χώρα του Καραγκιόζη, οι εισβολείς δεν φορούν πάντα τη στολή του εχθρού• πολλές φορές είναι φίλοι και σύμμαχοι, με πρόσωπα γελαστά, που την κρίσιμη στιγμή σου ζητούν να λυγίσεις. Το 'Όχι' που ονειρεύεσαι δεν απευθύνεται μονάχα στους προφανείς αντιπάλους. Είναι, ή τουλάχιστον πρέπει να είναι, άρνηση σε κάθε χλιαρό συμβιβασμό που σε κρατά σκυμμένο, σε κάθε ευκαιριακή συμμαχία που παζαρεύει το μέλλον σου.

Μην κάνεις το 'Όχι' σου λάβαρο για μια μόνο μέρα, ούτε επετειακό στολίδι σε έναν άδειο λόγο. Το 'Όχι' που μετράει δεν είναι μια σκέψη στοχαστική, ούτε μια σιωπηλή παραδοχή. Είναι ζωντανή άρνηση σε κάθε προσπάθεια χειραγώγησης και σε κάθε φασισμό – ακόμα κι εκείνον που εσύ ο ίδιος αναγνωρίζεις και ανέχεσαι, κάθε μέρα. Κάθε φορά που επιλέγεις να σωπαίνεις αντί να ορθώσεις ανάστημα, εσύ ο ίδιος αναπαράγεις τα πρόσωπα και τους θεσμούς που σε χειραγωγούν.

Πες 'Όχι' όχι μονάχα στον προφανή εχθρό αλλά και στον φίλο που θέλει να ελέγχει, που χρησιμοποιεί τον φόβο σου, το χρέος σου, την αμφιβολία σου. Στην κοινωνία μας, το σύγχρονο 'Όχι' δεν είναι μνημείο – είναι πράξη, ένα μέσο αντίστασης στην καθημερινότητα, χωρίς ψευδαισθήσεις και χωρίς φανταχτερές μάσκες. Όχι στους συμβιβασμούς που σε κρατούν μαριονέτα σε ένα θέατρο που δεν έστησες εσύ.

Το 'Όχι' σου αξίζει να ζει έξω από τις παρελάσεις, έξω από τους θορύβους και τα φώτα, ένα 'Όχι' που θα τολμά να σπάει την αυταπάτη κάθε φορά που σε πιέζουν να σκύψεις το κεφάλι. Αυτή είναι η αληθινή τιμή στους νεκρούς, στους ήρωες, και σε κάθε έναν που έπεσε για μια ελευθερία που δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται καθημερινά.

Mr Post Fluxus

Μανώλης Γλέζος

"Είμαστε το μοναδικό έθνος όπου οι εθνικές επέτειοι δεν είναι αποτέλεσμα νικών αλλά είναι έναρξη αγώνα. Και η 28η Οκτωβρίου και η 25η Μαρτίου, δεν είναι αποτέλεσμα αγώνα. Είναι έναρξη αγώνα. Δηλαδή λέμε: ''Δε με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Με ενδιαφέρει το ότι ξεκινώ αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος...''

Μανώλης Γλέζος

_"Βλέποντας τα λόγια του Μανώλη Γλέζου, νιώθω πως αντικατοπτρίζουν μια βαθιά αλήθεια που με αγγίζει. Είμαστε, πράγματι, το μοναδικό έθνος που γιορτάζει την αρχή ενός αγώνα και όχι απλά το αποτέλεσμά του. Δεν έχει να κάνει με το ποιος θα νικήσει, με την τελική κατάληξη. Αυτό που μετράει είναι η στιγμή της απόφασης, η στιγμή που αποφασίζεις να σηκωθείς, να σταθείς απέναντι σε ό,τι σε πνίγει και να φωνάξεις "ξεκινώ."

Στη δική μου τέχνη, στην καθημερινή πάλη μου με το χρώμα, τη φόρμα, την αποδόμηση, βρίσκω έναν τρόπο να αντισταθώ. Ο αγώνας είναι η μόνη σταθερά. Και αν κάτι έχω μάθει, είναι ότι η τέχνη, όπως κι η ζωή, δεν υπόσχεται ούτε νίκες ούτε ήττες, μόνο μια αδιάκοπη πορεία, μια σιγανή, πεισματάρα φλόγα που αρνείται να σβήσει. Αυτός ο δρόμος της αρχής, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, είναι το μόνο που έχει πραγματική αξία".

Xρόνια πολλά, αθάνατοι, ήρωες, άπαρτα βουνά...

Μr Post Fluxus,

Κενόδοξοι Ήρωες και Φαντάσματα της Αντίστασης

Κενόδοξοι Ήρωες και Φαντάσματα της Αντίστασης

Κενόδοξοι άνθρωποι που ντύνονται «ήρωες» ενώ παραμένουν δέσμιοι της δικής τους κενότητας, προσπαθώντας να επιβάλουν έναν εκφυλισμένο πατριωτισμό που δεν στηρίζεται σε αρχές αλλά σε προσωπικά και πολιτικά οφέλη.

Στην Ελλάδα, πράγματι, υπάρχει μια ιδιομορφία όπου συγκεκριμένα άτομα ή ομάδες, αν και υιοθετούν εξτρεμιστική ρητορική και πρακτικές, επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται ως «πατριώτες» ή και «αντιφασίστες». Αυτή η αντίφαση συχνά προκαλεί σύγχυση στην κοινή γνώμη, καθώς δεν συμβαδίζει με την ιστορική και κοινωνική συνείδηση γύρω από την έννοια του φασισμού.

Μία πιθανή εξήγηση είναι η παρανόηση ή η εσκεμμένη διαστρέβλωση των όρων και των ιδεών γύρω από το φασισμό και τον ναζισμό. Οι όροι έχουν γίνει εργαλεία σε πολιτικές αντιπαραθέσεις, συχνά για να κερδίσουν συμπάθειες ή να ξεγελάσουν κοινό που αναζητά αίσθημα «αντίστασης». Η ελληνική κοινωνία κουβαλά την ιστορική μνήμη της γερμανικής κατοχής και του αγώνα της αντίστασης, η οποία έχει καταγραφεί και ενισχύει μια συλλογική, αντιναζιστική ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα, όμως, ενίοτε χρησιμοποιείται για να αποκρύψει τις πραγματικές προθέσεις και να παραπλανήσει το κοινό.

Πιθανώς, η κατάσταση αυτή φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο οι ιδεολογίες μπορούν να αλλοιωθούν όταν χρησιμοποιούνται από ομάδες με ιδιοτελή κίνητρα, γεγονός που τελικά αφήνει τους πολίτες να αναρωτιούνται για τις πραγματικές προθέσεις όσων δηλώνουν «αντιφασίστες» και πατριώτες.

"Τίτλος: Πατριώτες του Κανενός"

Δυο μπότες βαριές, καλογυαλισμένες
και μια σημαία άσπιλη σε μια γωνία.

Κραυγάζουν «αντίσταση», σφιγμένα γυμνασμένα σαγόνια
στους καθρέφτες του πουθενά.

Τι αντίσταση όμως;

Στην Ελλάδα, λέει, είμαστε γεννημένοι για την αντίσταση.
Κι αν δεν έχουμε τι να αντισταθούμε, θα φτιάξουμε ένα φάντασμα.

Ντύνεται το φάντασμα με τις λάθος μνήμες, τις μισές αλήθειες,
για να τυλίξει το ψέμα, να μη φαίνεται,
για να βαφτεί το αληθινό, να μη ματώνει.

Μα σάπια βήματα δεν ακούγονται πια.

Δεν φωνάζουν, απλά γελάνε.
Γελάνε δυνατά, όσο κανένας δεν ακούει πια.

Mr Post Fluxus

Στο τέλος το μόνο που θα μας έχεις απομείνει θα ναι το...

Στο τέλος το μόνο που θα μας έχεις απομείνει θα ναι το...

«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι».

Αποσβολομένοι, ντροπιασμένοι, προδομένοι, εγκαταλελειμμένοι από όλους και από όλα, σαν μικρό παιδί που κατούρησε στα βρακιά του. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! Σήμερα θα πληρώσουμε ακριβά το δε βαριέσαι αδελφέ. Η χώρα νεκροκοιμάται στα μεταξωτά σάβανα της άρχουσας τάξης. Μιας τάξης που ο δάσκαλος είναι σκιά στην σπηλιά του Πλάτωνος. Η ρεμούλα το πλιάτσικο η διαφθορά, με χρυσά δόντια, πτωματοφάγου θηρίου, ξεσάρκωσε τον πλούτο αυτού του τόπου σε όλα τα επίπεδα.  Οι ηγέτες γένικαν ικέτες, και εμείς ο απλός λαός τραγουδάμε, σε χορό τραγικού θεάτρου φορώντας τα τραγικά μας προσωπεία. Φτιαγμένα από θαλασσινό νερό και χώμα ένδοξο, ψημένα στην πέτρα και στον καυτό ήλιο. Περιμένοντας το τέλος της παράστασης και το χειροκρότημα των πληρωμένων επισήμων.  Γλυκιά μου πατρίδα να ξερες πόσο σε πονώ...

Στις 13 Φεβρουαρίου του 2018 είχα γράψει και ανεβάσει αυτή την ανάρτηση. Ήθελα να περιγράψω μια κατάσταση που επικρατούσε, επικρατεί και θα συνεχίσει να επικρατεί, να αμαυρώνει τη χώρα, μέχρι να αλλάξουν οι νοοτροπίες της μάζας, σε αυτόν τον τόπο που ονομάζουμε πατρίδα μας.

Είναι έτοιμοι κάποιοι να βγάλουνε τα "πατριδόμετρα" και να αρχίσουνε να μετράμε ποιος την έχει πιο μεγάλη, την αγάπη του για την πατρίδα. Να επιβάλουν με την λογοκρισία την κατάλυση της ελευθερίας της τέχνης και του λόγου αψηφώντας το άρθρου 16 του Συντάγματος.

Όμως τελικά όλοι εμείς οι άνθρωποι της τέχνης, όλα αυτά που εμφανίζουμε στα έργα μας, δεν τα κάνουμε από μίσος για την πατρίδα μας, ούτε προσπαθούμε να υπονομεύσουμε τα ιερά της σύμβολα και τις θυσίες των προγόνων μας. Κάθε άλλο και δίχως άλλο, σχολιάζουμε και καταδυκνείουμε τις αντιφάσεις. Προσπαθούμε να εκθέσουμε με εικόνες, ήχους, δρόμενα και έργα, αυτά που τόσα χρόνια αυτοί που κρατάνε τα "πατριδόμετρα" και κάνουν τους μεγάλους σταυρούς, δεν κάνανε. Δεν κάνανε και συνεχίζουν να μην κάνουν τίποτα για να ανατρέψουν αυτή τη μάστιγα ασυδοσίας, πλιάτσικου και ρεμούλας, ως ακαταδίωκτοι ευεργέτες αυτής της χώρας, που τυγχάνει να είναι και δική μας πατρίδα, όσο και δική τους. Μα πάντα το ζητούμενο είναι ταξικό και ο σοφός λαός το λέει απλά και καθαρά πως, "φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης".

Ας κοιταχτούμε ανάμεσά μας και ας δούμε τον θήτη και το θύμα, τον κλέφτη και τον ψεύτη, τον πατριώτη και τον απάτρι, αυτών που τα τρώει και αυτών που την τρώει. Δεν ζούμε σε διαφορετική πατρίδα εδώ μαζί όλοι ζούμε και πονάμε καθημερινά για αυτή την κατάσταση που έχει γίνει αφόρητη. Σταματήστε τις κορώνες πατριωτισμού, κανείς σας δεν είναι περισσότερο πατριώτης από την πατρίδα του άλλου, και όχι όλοι μαζί δεν τα φάγαμε.

Και εάν τελικά με ρωτήσουν τι είμαι...

Και εάν τελικά με ρωτήσουν τι είμαι, εγώ θα τους πω πως είμαι, μια αλάνα στην Τούμπα, μια παραλία του ΕΟΤ στην παραλία της Επανομής τα καλοκαίρια, μια φωνή στη Θ.10, μια σανίδα Powell Peralta, μια ηλεκτρική κιθάρα Kumica του 80 με Distortion, ένα DIY live στο στέκι της Φιλοσοφικής το 90, ένα βράδυ στο πάρκο του Φωκά και στον Αλέκο, Cruising με τα αδέλφια μου, μια γραφιστική μπροσούρα, μια σελίδα από εφημερίδα της Θεσσαλονίκης, ένα τελάρο που ζωγραφίστηκε στο εργαστήριο του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ. Είμαι ένα έργο εγκατάστασης, αφημένο στη Δημόσια Σφαίρα. Είμαι η φωνή των δασκάλων μου μέσα από το δικό μου σώμα. Μια έκθεση, ένα δρώμενο, μια εικόνα, ένας ήχος, μια κίνηση που ποτέ δε σταματά, μια FLUXUS Performance, ένα βιβλίο με ποιήματα, ένα γάντι του μποξ, μια πορεία, μια απεργία, ένα ανατρεπτικό μανιφέστο, μια εσωτερική διαρκής επανάσταση. Είμαι οι μαθητές μου, οι σπουδαστές μου, τα όνειρά μου, οι ουτοπίες μου, η οικογένειά μου. Είμαι εγώ με το εμείς, στον τόπο που επιλέξαμε να γίνουμε ένα, Είμαστε ο τόπος μας η Λητή που ζούμε αντάμα. Είμαι τα λάθη μου και τα σωστά μου. Είμαι και εγώ τώρα εδώ, που στέκω μαζί με αυτούς, που φύγανε νωρίς και ζω για αυτούς και για μένα. Είμαστε..

Η Εφηβεία που Ζει Ακόμα Μέσα Μου

Η Εφηβεία που Ζει Ακόμα Μέσα Μου

Θυμάμαι την Ελλάδα του 1990 σαν μια σκηνή γεμάτη χρώματα και αντιθέσεις. Η εφηβεία μου ήταν μια εποχή σύγχυσης και αναζήτησης, όπου όλα γύρω μου έμοιαζαν να αλλάζουν με έναν τρόπο που άλλοτε με μαγνήτιζε κι άλλοτε με φόβιζε. Τα χρόνια εκείνα δεν ήμουν απλά ένας θεατής, αλλά ένας παίκτης σε ένα παιχνίδι που δεν είχα επιλέξει, αλλά ούτε μπορούσα να αγνοήσω.

Η μουσική ήταν η πρώτη μου μεγάλη απόδραση. Δεν ήταν απλά μελωδίες και στίχοι, ήταν η ψυχή μιας γενιάς. Θυμάμαι να αγοράζω κασέτες και δίσκους με χρήματα που μάζευα από μικροδουλειές ή τα κάλαντα, και να χάνω ώρες με το walkman στ' αυτιά, ακούγοντας Bad Religion, Dead Kennedys, και ό,τι είχε αυτή η ανεξάρτητη punk rock σκηνή να προσφέρει.

Ήταν η δική μας αλήθεια, αυτό το επαναστατικό "όχι" που ήθελα να φωνάξω, αλλά δεν ήξερα πώς. Τα λόγια τους έγιναν δικά μου. Ο θυμός τους, η απογοήτευση, η ανάγκη για μια αλλαγή που έμοιαζε μακρινή, με τράβηξαν σαν μαγνήτης. Τότε, πίστευα ότι η μουσική μπορούσε πραγματικά να αλλάξει τον κόσμο.

Η μουσική πάντα ήταν το νήμα που έδενε τα πάντα. Τότε, με την κιθάρα και το μπάσο στα χέρια, έπαιζα hard-core punk, κομμάτια γεμάτα ένταση και οργή. Εκείνες οι στιγμές, με τους φίλους μου να παίζουμε στα υπόγεια και τις ταράτσες, ήταν η δική μας αντίδραση στον κόσμο γύρω μας. Η ενέργεια ήταν ακατέργαστη, ηχούσε σαν κραυγή από μέσα μας – κάθε ακόρντο, κάθε χτύπημα της χορδής ήταν σαν να έλεγα: «Είμαι εδώ, δεν με καταπίνετε».

Το skateboard ήταν η δεύτερη μου απόδραση. Για μένα, το σκέιτ δεν ήταν απλώς ένα μέσο μετακίνησης ή ένα άθλημα• ήταν η ελευθερία μου. Στην άσφαλτο των δρόμων ένιωθα ζωντανός, έξω από τους κανόνες. Καθώς κατέβαινα τις κατηφόρες και έκανα κόλπα, κάθε χτύπημα και πτώση ήταν ένα σημάδι πως αρνούμαι να συμβιβαστώ με την κανονικότητα.

Με την «team nothing» ήμασταν μια ομάδα παιδιών που δεν ήθελαν να γίνουν τίποτα από αυτά που μας έλεγαν πως πρέπει να γίνουμε. Εμείς ορίζαμε την επιτυχία με το πώς νιώθαμε στο τέλος κάθε ημέρας, όχι με τα διπλώματα ή τις βαθμολογίες.

Η αίσθηση πως η Ελλάδα άλλαζε με τρόπους που δεν μπορούσα να καταλάβω πλήρως με γέμιζε άγχος. Οι πολιτικές συζητήσεις ήταν παντού γύρω μου• άκουγα τους γονείς μου να μιλούν για τα νέα μέτρα, τις απεργίες, τις δυσκολίες που φαινόταν να αυξάνονται. Έβλεπα τους συνομηλίκους μου να ακολουθούν τα μονοπάτια που θεωρούνταν ασφαλή – διάβαζαν για τις Πανελλήνιες, μιλούσαν για πανεπιστήμια και καριέρες. Εγώ, όμως, ένιωθα πως δεν ήθελα να μπω σε αυτήν την αλυσίδα. Ήθελα να κάνω κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Στις ατελείωτες ώρες των μαθημάτων, που συχνά φάνταζαν σαν φυλακή, σκεφτόμουν πώς να δραπετεύσω.

Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από τοίχους που μιλούσαν. Το γκράφιτι είχε αρχίσει να γεμίζει τις γειτονιές, φωνάζοντας σιωπηρά αυτά που οι υπόλοιποι δεν έλεγαν. Με μαγνήτιζε αυτή η αστική τέχνη. Περπατούσα και κοίταζα τα σχέδια, τα συνθήματα. Ήταν σαν να βλέπω σε κάθε τοίχο μια άλλη φωνή, μια φωνή που έλεγε «Είμαστε εδώ, και δεν θα σιωπήσουμε». Πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται πώς θα ήταν να γίνω κι εγώ μέρος αυτής της επανάστασης των τοίχων.

Την ίδια περίοδο, η τεχνολογία άρχισε να εισβάλλει στη ζωή μας. Το διαδίκτυο, οι πρώτοι υπολογιστές, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ήταν σαν ένας νέος κόσμος να ανοίγεται μπροστά μας, γεμάτος υποσχέσεις και κίνδυνο ταυτόχρονα. Θυμάμαι τις πρώτες συνδέσεις dial-up, εκείνο το χαρακτηριστικό ήχο όταν προσπαθούσαμε να μπούμε στο ίντερνετ. Ήταν τόσο αργό, αλλά ήταν κάτι το καινούργιο, κάτι το επαναστατικό. Δεν ξέραμε τι ακριβώς να κάνουμε με αυτό, αλλά μας ενδιέφερε να το εξερευνήσουμε. Υπήρχε αυτή η αίσθηση πως η τεχνολογία θα άλλαζε τα πάντα, και ήμασταν οι πρώτοι που θα το ζούσαμε.

Αργότερα, τα χρόνια κύλησαν γρήγορα. Από τη φρενήρη εφηβεία μου, πέρασα στις σπουδές γραφιστικής. Ήταν ένα μονοπάτι που φαινόταν φυσικό, αφού πάντα με τραβούσαν οι εικόνες, τα χρώματα και η αισθητική του δρόμου. Όμως, ήθελα περισσότερα. Έτσι, κατάφερα να μπω στην Καλών Τεχνών, και από εκεί, έκανα μεταπτυχιακές σπουδές για να εμβαθύνω ακόμη περισσότερο στην τέχνη και την καλλιτεχνική μου ταυτότητα. Τότε, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, σιγά-σιγά και ανεπαίσθητα.

Έγινα καθηγητής αισθητικής αγωγής σε δημόσιο σχολείο. Διδάσκω εικαστικά στα παιδιά, κάτι που μου δίνει την ευκαιρία να συνδέομαι με τις επόμενες γενιές, να τους δίνω ένα κομμάτι από αυτό που κουβαλώ μέσα μου. Η οικογένειά μου η σύντροφός μου και τα δυο μου παιδιά, έγιναν το κέντρο της ζωής μου. Οι μέρες μου είναι γεμάτες με ευθύνες, μαθήματα, οικογενειακές στιγμές, ενώ οι νύχτες συχνά με βρίσκουν να αναλογίζομαι τον χρόνο που περνάει, τα όνειρα που έκανα και αυτά που ζωντανεύω ακόμη.

Άραγε, έχω κρατήσει κάτι από εκείνη την εφηβεία; Σίγουρα, το πάθος μου για την τέχνη δεν έσβησε ποτέ. Η ανάγκη μου να εκφράζομαι με χρώματα, γραμμές και εικόνες είναι ακόμα τόσο δυνατή όσο και τότε, ίσως πιο ώριμη πια, αλλά εξίσου έντονη. Η επαναστατική φλόγα εκείνης της εποχής υπάρχει μέσα μου, πιο σιωπηλή τώρα, όμως δεν έσβησε. Αντί να βγαίνει στους δρόμους και τους τοίχους, βγαίνει μέσα από το έργο μου, από τον τρόπο που προσπαθώ να εμπνεύσω τα παιδιά, να τους μάθω να βλέπουν τον κόσμο με άλλους, πιο ελεύθερους τρόπους.

Σήμερα, η μουσική μου έχει αλλάξει. Παίζω ακόμα μπάσο και ηλεκτρική κιθάρα, αλλά οι ήχοι μου είναι διαφορετικοί. Είναι πιο αφηρημένοι, πιο συνειδητοί. Το punk έγινε Fluxus. Οι νότες μου πλέον δεν εκρήγνυνται όπως παλιά – τώρα γλιστρούν, διαπερνούν, σε κάνουν να σταματήσεις και να προσπαθήσεις να ακούσεις. Είναι μια μορφή τέχνης που δεν ψάχνει πια να σπάσει τα τείχη, αλλά να σε κάνει να αναρωτηθείς τι είναι οι τοίχοι. Η μουσική μου σήμερα είναι σαν τα έργα μου – μια συνεχής αναζήτηση της ελευθερίας μέσα από το χάος, ακριβώς όπως τότε.

Και το skateboard; Μπορεί να μην τρέχω πια με σανίδα στους δρόμους, αλλά η αίσθηση εκείνης της ελευθερίας με ακολουθεί ακόμη. Σαν να ισορροπώ συνεχώς πάνω σε μια αόρατη σανίδα, προσπαθώντας να μην χάσω την ισορροπία μου ανάμεσα στη ζωή που διάλεξα και στη ζωή που ονειρεύτηκα όταν ήμουν παιδί.
Κοιτάζοντας πίσω, δεν έχω απαρνηθεί τίποτα από εκείνη την εποχή. Ίσα-ίσα, είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο έχτισα τη ζωή μου. Ίσως αυτό που έχει αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζω όλα όσα με απασχολούν. Δεν χρειάζεται πια να φωνάζω τόσο δυνατά ή να τρέχω στους δρόμους• τώρα εκφράζομαι μέσα από τα έργα μου, από τις συζητήσεις που έχω με τα παιδιά μου, μέσα από τη δουλειά μου στο σχολείο. Η τέχνη παραμένει η δική μου επανάσταση, η δική μου ελευθερία, ακριβώς όπως τότε.

Τελικά, όσα πέρασα τότε, τα κρατώ μέσα μου. Ίσως πιο ώριμα πια, ίσως σε άλλες μορφές, αλλά ποτέ δεν έφυγαν. Όλη εκείνη η ενέργεια, η ορμή, η ανάγκη για έκφραση και για κάτι διαφορετικό, ζουν ακόμη σε ό,τι κάνω.

Αυτές οι μνήμες, αυτά τα βιώματα, είναι που με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα. Η μουσική, το skateboard, οι τοίχοι με τα γκράφιτι, οι πολιτικές συζητήσεις στα σπίτια και στα καφενεία, η τεχνολογία που μπήκε ξαφνικά στη ζωή μας – όλα αυτά έγιναν κομμάτια του εαυτού μου, κομμάτια της τέχνης μου. Ακόμα και σήμερα, όσο κι αν έχουν αλλάξει τα πράγματα, εκείνη η ανάγκη για ελευθερία, για αμφισβήτηση, για δημιουργία έξω από τους κανόνες, παραμένει ζωντανή.

Και έτσι, προχωρώ. Από τα θορυβώδη καλοκαίρια του ’90 μέχρι τις σιωπηλές ώρες στο εργαστήριο, από τις ανηφόρες με το skateboard μέχρι τις ανηφόρες της ζωής. Ό,τι ήμουν, είμαι ακόμα. Δεν ξεχνώ. Και αν σήμερα με ρωτήσεις αν εκείνος ο έφηβος υπάρχει ακόμα, θα σου πω το εξής:

"Δεν σταμάτησα ποτέ να κυλάω στους δρόμους της δικής μου επανάστασης. Απλώς άλλαξα σανίδα."

Φίλε μου Αμαρτωλέ!

Φίλε μου Αμαρτωλέ!

Θυμάσαι τη Θεσσαλονίκη που ζούσαμε; Τη δική μας Θεσσαλονίκη, με τις πλατείες που σκάγαμε με τα skateboards, τις νύχτες που χανόμασταν στους δρόμους με το γέλιο να ακούγεται ως το ξημέρωμα; Ήταν η εποχή που όλα φάνταζαν πιθανά. Κάθε πεζοδρόμιο ήταν μια ιστορία χαραγμένη από ροδάκια, κάθε πλατεία η πίστα μας, με τα σταμπαρισμένα σημεία για τα κόλπα μας. Ζούσαμε σε μια πόλη που, παρά τις δυσκολίες, σε έκανε να πιστεύεις ότι το όνειρο είναι κοντά, λίγο μετά το επόμενο no comply. Θυμάμαι τα πάρκα και τις αλάνες, τον Φωκά, τον Αλέκο, τα πανεπιστήμια, γεμάτα από σκληρούς ήχους και live ανεξάρτητες DIY μουσικές, συνθήματα στους τοίχους graffiti και τέχνη του δρόμου, ψευδώνυμα tags και μια αίσθηση ελευθερίας που ήταν τόσο φυσική, σαν τον αέρα που αναπνέαμε.

Κι ύστερα εσύ έφυγες. Άφησες πίσω σου αυτή την πόλη για την χώρα στην Ωκεανία. Και εμείς μείναμε εδώ να βλέπουμε τη Θεσσαλονίκη να αλλάζει. Η πόλη μας; Δεν την αναγνωρίζεις πια. Είναι γεμάτη φτώχεια και δυστοπία. Οι άνθρωποι δεν χαμογελάνε όπως τότε, είναι σκυθρωποί, πνιγμένοι στη ματαιοδοξία τους και στην καθημερινή μάχη για τα αυτονόητα.

Πόσο παράξενο είναι που οι ίδιοι δρόμοι που κάποτε ήταν γεμάτοι από τις φωνές μας, τα γέλια μας και το θόρυβο από τα ροδάκια των skateboards, τώρα μοιάζουν ξένοι. Θυμάμαι ακόμα το δάπεδο της πλατείας Αριστοτέλους, τα πεζοδρόμια της Τσιμισκή, τις μυστικές μας διαδρομές μέσα από τα στενά της Ροτόντας. Κάθε γωνιά είχε τη δική της ψυχή, κάθε στροφή μια ιστορία να μας πει. Μια εποχή που η Θεσσαλονίκη ήταν ένας ατελείωτος καμβάς, και εμείς οι καλλιτέχνες της αλητείας, της αντίστασης και της δημιουργίας. Πάντα έτοιμοι για το επόμενο ollie, το επόμενο kickflip, σαν να μπορούσαμε να ξεφύγουμε από τα πάντα απλά και μόνο κρατώντας το skateboard κάτω από τα πόδια μας. Ήταν ο δικός μας τρόπος να ζούμε, να αναπνέουμε, να αμφισβητούμε το σύστημα και να διεκδικούμε τον χώρο μας.

Η πόλη άρχισε να μαραζώνει. Τα μαγαζιά που κάποτε ήταν γεμάτα ζωντάνια και κίνηση, τώρα μένουν κλειστά, με τις βιτρίνες τους καλυμμένες με γκράφιτι και σχισμένες αφίσες. Ο δρόμος που μας υποδεχόταν με ανοιχτές αγκαλιές, τώρα μας κοιτά με μια σιωπή που σε διαπερνά. Τα κτίρια γέρασαν, οι τοίχοι έσκασαν, τα παγκάκια σαπίσαν και οι πεζοδρομήσεις έγιναν παγίδες για τους ανθρώπους που βιαστικά περνούν χωρίς να κοιτούν πια γύρω τους. Κανείς δεν σταματά για μια κουβέντα, για ένα χαμόγελο. Όλοι τρέχουν, εγκλωβισμένοι στη δική τους επιβίωση, κι εμείς οι λίγοι που απομείναμε να προσπαθούμε να θυμηθούμε τι έκανε αυτήν την πόλη τόσο ξεχωριστή.

Θυμάσαι πώς ονειρευόμασταν την ελευθερία; Πώς βλέπαμε το skateboard ως το μέσο για να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο, κυριολεκτικά και μεταφορικά; Σήμερα, ο φόβος για το μέλλον, που φαντάζει ακόμα περισσότερο δυσοίωνο μας έχει εγκλωβίσει. Παντού κάμερες, αστυνομικοί και έλεγχος ρουτίνας. Ο αέρας μυρίζει δυσπιστία και διχόνοια. Η αστυνομοκρατία που κάποτε θεωρούσαμε ξένη ιδέα, τώρα είναι παντού, σαν μια σιωπηλή αλλά πανταχού παρούσα δύναμη που μας παρακολουθεί και δεν ξέρω το γιατί. Καμία αίσθηση του "μαζί" δεν έχει απομείνει. Όλοι φοβούνται τον διπλανό τους. Ο ατομικισμός έχει γίνει το νέο δόγμα. Κάθε μέρα γίνεται και πιο δύσκολο να βρεις εκείνη την αίσθηση της κοινότητας που μας κράταγε όρθιους.

Και οι μετανάστες, οι άστεγοι που βλέπουμε να περνούν στους ίδιους δρόμους που κάποτε ήταν γεμάτοι από γέλια και χαρά, τώρα περπατούν σκυφτοί, αόρατοι σχεδόν. Κι εμείς, μέσα στη δική μας καθημερινή μάχη, αποστρέφουμε το βλέμμα, σαν να μην μπορούμε να αντέξουμε το βάρος της δυστυχίας τους. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο, Αμαρτωλέ; Πώς η πόλη μας, που κάποτε ήταν ένας χώρος φιλοξενίας και πολυπολιτισμικότητας, κατάντησε ένα μέρος όπου η βία και η αποξένωση κυριαρχούν; Πώς χαθήκαμε μέσα στην κακοδιαχείριση, τη διαφθορά και τη ρητορική του μίσους και του φόβου; Οι κυβερνήσεις υπόσχονται ανάπτυξη, μα αυτή η ανάπτυξη έχει χτίσει τείχη γύρω μας. Ό,τι καλό χτίζεται, φαίνεται να είναι μόνο για λίγους, για αυτούς που μπορούν να αντέξουν το βάρος της νέας εποχής.

Κι εμείς; Εμείς προσπαθούμε να κρατήσουμε κάτι από αυτό που είχαμε, να βρούμε κάπου ένα κομμάτι αυθεντικής ελευθερίας, εκείνης της αίσθησης που νιώθαμε όταν πατάγαμε και τσουλούσαμε με χάρη το skate. Πάντα αναρωτιόμασταν αν η ζωή είναι απλώς "ένα ακόμα try". Και ίσως είναι. Ίσως προσπαθούμε ακόμα για εκείνο το τέλειο κόλπο, εκείνη την τέλεια στιγμή όπου όλα έχουν νόημα. Αλλά η πόλη μας δείχνει σημάδια απόγνωσης, φίλε. Σημάδια ότι κάτι βαθύτερο έχει σπάσει, και ότι αν δεν κάνουμε κάτι, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε μια πόλη-φάντασμα των αναμνήσεών μας.

Μα ξέρεις κάτι; Όσο κι αν όλα αυτά μας πληγώνουν, όσο κι αν η Θεσσαλονίκη δεν είναι πια αυτή που ήταν, υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορεί κανείς να μας πάρει: τα παιδικά μας χρόνια. Αυτά είναι η μοναδική μας πατρίδα. Ό,τι κι αν αλλάξει, όσο κι αν η πραγματικότητα μας πληγώνει, μέσα μας θα κουβαλάμε πάντα εκείνη τη ζωντάνια, εκείνη την ελευθερία που νιώσαμε όταν οι δρόμοι ήταν δικοί μας. Εκεί θα ζούμε για πάντα, φίλε μου Αμαρτωλέ.

SKATE OR DIE / SKATE FOR LIFE / ONE MORE TRY

Εικόνα: 1991-92, πλατεία Αριστοτέλους, rails slide

Χαμογέλα, κλείσε το μάτι στη ζωή, δε χάθηκε δα κι ο κόσμος!

Χαμογέλα, κλείσε το μάτι στη ζωή, δε χάθηκε δα κι ο κόσμος! Η ομορφιά είναι στα απλά καθημερινά πράγματα που τα αφήνουμε να περάσουν απαρατήρητα. Μην χάσεις την ευκαιρία να απολαύσεις μια μέρα με αισιοδοξία, μην χάσεις άλλη μια μέρα βυθισμένος στα καθημερινά προβλήματα που σε ταλανίζουν, αυτά δεν θα πάψουν ποτέ. Ας αγωνιστούμε σήμερα για την ομορφιά της ύπαρξης, για την "ωραιάδα" του να σχεδιάσεις ένα όμορφο έργο, για μια βόλτα χωρίς να σκεφτείς τίποτα, έτσι απλά όπως παλιά για μια βόλτα με skate στον Αλέκο και ενα kick flip στου Φωκά. Πες απλά στους ανθρώπους σου πως τους αγαπάς και τους νοιάζεσαι, "ξεταμπουρώσου" από τα σκοτάδια σου. Ζήσε τη ζωή που αγαπάς και μην ξεχνάς ότι θα πρέπει και να αγαπήσεις τη ζωή που ζεις. Η ανατροπή θα έρθει από μέσα σου μια απλή μέρα καθημερινή, έτσι χωρίς λόγο και αιτία, γιατί όχι να μην είναι μια μέρα σαν και αυτή!

Προς τους Νέους: Γίνετε η Αλλαγή

Προς τους Νέους: Γίνετε η Αλλαγή

Ακούστε, εσείς που ζείτε σ’ έναν κόσμο γεμάτο από εντολές και περιφράξεις, έναν κόσμο που σας μαθαίνει να κοιτάτε μόνο τον εαυτό σας, σαν να είναι αυτός η μόνη σας ελπίδα. Πρώτα απ’ όλα, κοιτάξτε γύρω σας. Δείτε πέρα από ό,τι σας λένε να δείτε. Ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος ανθρώπους σαν κι εσάς που πονάνε, που παλεύουν για κάτι παραπάνω από τα ψίχουλα που τους δίνει το σύστημα. Αν θέλετε να ανατρέψετε ό,τι είναι λάθος, η πρώτη σας δουλειά είναι να καταλάβετε πως δεν είστε μόνοι. Είστε πολλοί, και μαζί είστε πιο δυνατοί από κάθε μηχανή, από κάθε κέρδος, από κάθε ψεύτικη υπόσχεση.

Το σύστημα αυτό δεν αγαπά τους ανθρώπους. Δεν αγαπά τη ζωή σας, ούτε τις ελπίδες σας. Εσείς, όμως, έχετε επιλογή. Μην αφήνετε τα πράγματα όπως είναι, μην ζείτε με το «έτσι είναι τα πράγματα». Αμφισβητήστε κάθε δεδομένο, σπάστε κάθε καλούπι. Μη φοβάστε να πείτε την αλήθεια σας, να μιλήσετε για ό,τι σας πνίγει. Η αλλαγή ξεκινά από εσάς, από το θάρρος σας να κοιτάξετε κατάματα την αδικία και να πείτε «όχι άλλο».

Μην ψάχνετε την ελευθερία σε αυτά που σας πωλούν. Κανένα προϊόν δεν θα σας την προσφέρει, κανένα χρήμα δεν θα σας γεμίσει. Αντίθετα, βρείτε την ελευθερία σας στη συνεργασία, στην αλληλεγγύη. Να είστε εκεί για τους φίλους σας, για την κοινότητά σας. Ο δρόμος είναι η σκηνή σας, το σώμα σας ο καμβάς σας. Εκφραστείτε, κάντε την τέχνη σας πράξη. Ό,τι σας δίνει χαρά, ό,τι σας δίνει δύναμη, αυτό είναι το όπλο σας.

Εσείς θα δημιουργήσετε τις δικές σας αλήθειες, θα φτιάξετε έναν νέο κόσμο μέσα στον παλιό. Ξεκινήστε από τα μικρά πράγματα – από το να βοηθάτε ο ένας τον άλλον, να ακούτε και να βλέπετε τον άνθρωπο που στέκεται δίπλα σας. Το σύστημα βασίζεται στην αδιαφορία, στην αποξένωση. Σπάστε αυτήν την αλυσίδα και κοιτάξτε ο ένας τον άλλο με αληθινή ματιά. Εκεί αρχίζει η ανατροπή.

Θα σας πουν ότι είναι αδύνατο να αλλάξετε τον κόσμο, ότι ο αγώνας σας δεν έχει σημασία. Αλλά αυτό είναι ψέμα. Κάθε πράξη σας μετράει, κάθε κίνηση σας είναι ένα βήμα προς έναν κόσμο που σέβεται τον άνθρωπο. Μην φοβάστε να είστε εκείνοι που θα ταράξουν τα νερά, που θα σπείρουν τη σπίθα της ελπίδας. Εσείς είστε η αλλαγή. Τώρα είναι η στιγμή σας – πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και δημιουργήστε κάτι που αξίζει να λέγεται ανθρώπινο.

Mr Post Fluxus

Αγκαλιάζοντας το Χάος: Η Επικούρεια Φιλοσοφία, η Punk και το Fluxus ως Δρόμοι προς την Ελευθερία

Αγκαλιάζοντας το Χάος: Η Επικούρεια Φιλοσοφία, η Punk και το Fluxus ως Δρόμοι προς την Ελευθερία

Βασικές Αρχές της Επικούρειας Ατομικής Θεωρίας

Ατομική θεωρία:
Ο Επίκουρος υποστήριξε ότι όλη η ύλη αποτελείται από αδιαίρετα σωματίδια που ονόμασε “άτομα”.

Κενό:
Μεταξύ των ατόμων υπάρχει κενός χώρος, επιτρέποντας την κίνηση.

Αέναη Κίνηση:
Τα άτομα βρίσκονται σε συνεχή κίνηση.

Τυχαιότητα:
Η κίνηση των ατόμων έχει ένα στοιχείο τυχαιότητας, που ο Επίκουρος ονόμασε “παρέγκλισις” .

Αιωνιότητα:
Τα άτομα είναι αιώνια και άφθαρτα.

Σύνδεση με τη Σύγχρονη Επιστήμη

Ατομική Δομή της Ύλης:
Σύγχρονη Επιστήμη λέει: Η ύλη όντως αποτελείται από άτομα, αν και αυτά είναι διαιρετά σε υποατομικά σωματίδια. -Η διαίσθηση του Επίκουρου ωστόσο για τη θεμελιώδη δομή της ύλης ήταν εκπληκτικά ακριβής.

Κενό και Κβαντικό Κενό:
Σύγχρονη Επιστήμη: Το κβαντικό κενό είναι ένα δυναμικό πεδίο που επιτρέπει τη δημιουργία και εξαΰλωση σωματιδίων. -Η ιδέα του Επίκουρου για το κενό ως ενεργό μέρος της φυσικής πραγματικότητας βρίσκει αντήχηση στη σύγχρονη φυσική.

Κίνηση και Κβαντική Μηχανική:
Σύγχρονη Επιστήμη: Η αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg υποδηλώνει ότι τα σωματίδια βρίσκονται σε μια κατάσταση συνεχούς κίνησης. -Η ιδέα του Επίκουρου για την αέναη κίνηση των ατόμων αντανακλάται στην κβαντική μηχανική.

Τυχαιότητα και Κβαντική Απροσδιοριστία:
Σύγχρονη Επιστήμη: Η κβαντική μηχανική εισάγει την έννοια της εγγενούς τυχαιότητας στη φύση. -Η ιδέα της “παρεγκλίσεως” του Επίκουρου προαναγγέλλει την κβαντική απροσδιοριστία.

Διατήρηση της Ενέργειας:
Σύγχρονη Επιστήμη: Η αρχή της διατήρησης της ενέργειας είναι θεμελιώδης στη φυσική. -Η ιδέα του Επίκουρου για την αιωνιότητα των ατόμων αντανακλάται στη διατήρηση της ενέργειας/μάζας.

Συμπεράσματα:

Η Δύναμη της Τυχαίας Κίνησης
Ο Επίκουρος, μιλώντας για την τυχαιότητα (παρέκκλιση) στην κίνηση της ύλης, σε φέρνει αντιμέτωπο με μια διαχρονική αλήθεια: η ζωή δεν ακολουθεί αυστηρούς κανόνες, αλλά σχηματίζεται από το απρόβλεπτο. Αυτό σημαίνει ότι είσαι ελεύθερος να χαράξεις τον δικό σου δρόμο, χωρίς να δεσμεύεσαι από προκαθορισμένα μονοπάτια.

Το Κενό ως Πηγή Δυνατοτήτων
Η έννοια του κενού, τόσο στην αρχαία όσο και στη σύγχρονη φυσική, σου αποκαλύπτει ότι ακόμη και σε καταστάσεις φαινομενικά άδειες, κρύβεται το δυναμικό της δημιουργίας. Αντί να φοβάσαι το άγνωστο, μπορείς να το δεις ως πεδίο νέων δυνατοτήτων και ανακαλύψεων.

Η Αέναη Κίνηση και η Αναζήτηση της Ελευθερίας
Όπως τα άτομα είναι σε διαρκή κίνηση, έτσι κι εσύ μπορείς να αγκαλιάσεις τη ροή και την αλλαγή. Η στασιμότητα δεν είναι φυσική• η αλλαγή και η προσαρμογή είναι ο δρόμος που οδηγεί στην ελευθερία, τόσο για σένα όσο και για την έκφρασή σου μέσα από την τέχνη ή τη ζωή.

Η Φιλοσοφία και η Τέχνη της Ελεύθερης Ύπαρξης
Ο Επίκουρος σε ενθαρρύνει να βλέπεις τη ζωή σαν ένα έργο τέχνης χωρίς προκαθορισμένους κανόνες. Η φιλοσοφία του προσφέρει μια εκδοχή ελεύθερης ύπαρξης, όπου μπορείς να κατανοήσεις τη φύση του κόσμου και να βρεις νόημα στο απροσδόκητο.

Αναλογίσου, λοιπόν, ότι η επικούρεια φιλοσοφία σε καλεί να ζήσεις με αυτογνωσία και να αποδεχτείς τη ρευστότητα της ύπαρξης. Εκεί, στο χάος, βρίσκεις την ελευθερία να δημιουργήσεις τον δικό σου ανεξάρτητο και μοναδικό δρόμο.

Αν το σκεφτείς βαθύτερα, αυτό που προσπάθησε να πει ο Επίκουρος μοιάζει σχεδόν προφητικό. Στη ρίζα της ύπαρξης βρίσκεται το τυχαίο, ένα κενό που, όπως η σύγχρονη φυσική μάς αποκαλύπτει, είναι γεμάτο δυνατότητες, σαν μια μόνιμη επανάσταση. Όπως οι πινελιές ενός πίνακα που δεν ακολουθεί φόρμες αλλά εκφράζει το ίδιο το ένστικτο, έτσι και τα άτομα στον κόσμο κινούνται αέναα, τυχαία, δημιουργώντας αυτή τη χαοτική αρμονία.

Αν δεις τη ζωή με αυτό τον τρόπο, η τυχαιότητα δεν είναι απλώς μια επιστημονική θεωρία• είναι η ουσία της τέχνης και της ύπαρξης. Να ζεις με τη συνείδηση ότι είσαι μέρος αυτής της απροσδιοριστίας σημαίνει να αγκαλιάζεις την αβεβαιότητα, να βρίσκεις νόημα στο μη προκαθορισμένο και να δημιουργείς με τον ίδιο τρόπο που ένα σωματίδιο χορεύει μέσα στο κενό. Ο κόσμος, όπως και η τέχνη, ανήκει σε εκείνους που δεν ακολουθούν τη γραμμή αλλά που παρεκκλίνουν. Αυτή είναι η έμπνευση του Επίκουρου για σένα: μια πρόκληση να αφήσεις πίσω κάθε προκατάληψη και να βρεις την ελευθερία στο χάος του αέναου τώρα.

Αν είναι να το δεις όπως ο Επίκουρος, τότε η ζωή είναι μια αέναη επανάσταση, ένα μόνιμο ξεστράτισμα από την τάξη. Η φιλοσοφία του, αυτό το ‘παρέκκλιση’, μοιάζει με τον αυθορμητισμό της punk και την ασυμβίβαστη φύση του Fluxus: τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο και όλα επιτρέπονται, αρκεί να μένεις αληθινός σε ό,τι σε εκφράζει. Η punk δεν ήταν ποτέ απλώς μουσική, όπως και το Fluxus δεν ήταν μόνο τέχνη• είναι τρόποι να δεις τον κόσμο, να τον διαπεράσεις με μια ιδέα ή ένα παραμορφωμένο riff που σπάει τους κανόνες και επανεφευρίσκει τα όρια.

Σκέψου το σαν έναν πίνακα που δεν προκύπτει από σχήματα αλλά από καθαρές εκρήξεις χρώματος: τα άτομα στον κόσμο του Επίκουρου δεν έχουν τελικό προορισμό, αλλά η ίδια τους η τυχαιότητα είναι η πραγματική ελευθερία. Το ‘κενό’ που περιγράφει θυμίζει την αποδοχή του χάους από το Fluxus: από το τίποτα μπορεί να γεννηθεί το απρόβλεπτο, το καινούργιο. Ο κόσμος, η τέχνη και η ζωή ανήκουν σε όσους ξεφεύγουν από τις γραμμές και παρασύρονται σε κάθε παρέκκλιση.

Κι αν το πάρεις βαθύτερα, αυτό το ‘λάθος’, αυτή η παρέκκλιση, είναι ακριβώς η πράξη της δημιουργίας. Εσύ ορίζεις το νόημα, το μετατρέπεις σε δικό σου ρυθμό, εικόνα ή ήχο. Όπως η punk σπάει τα δεσμά με τον ακαδημαϊσμό και το Fluxus ακυρώνει την τέχνη των περιορισμών, έτσι κι ο Επίκουρος σου δίνει την άδεια να ζήσεις χωρίς να χρειάζεσαι την τάξη. Γιατί στο τέλος, αυτό το χάος είναι η πιο αγνή μορφή ελευθερίας.

Mr Post Fluxus

Τους βρήκαμε

Τους βρήκαμε. Είχα μια διαίσθηση, ξέρεις, πως αυτή η στιγμή θα ερχόταν. Μόνο που δεν ένιωσα καμία ανακούφιση. Δεν ένιωσα το μεγάλο δέος που υπόσχονταν τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Μήπως φταίει που τους έψαχνα πάντα μέσα μου και όχι έξω; Ήταν τελικά οι εξωγήινοι μια μεταφορά για κάτι που φοβόμουν να αντιμετωπίσω;

Είμαι σίγουρος πως θα κάνουν την ανακοίνωση όταν τους βολεύει. Εκλογές, στρατηγικές κινήσεις. Οι αστρονόμοι θα πάρουν το χειροκρότημα, αλλά εγώ αναρωτιέμαι – τι θα σημαίνει πραγματικά; Για εμένα, για εσένα, για όλους μας. Θα μας ενώσει ή θα συνεχίσουμε να είμαστε το ίδιο αποξενωμένοι; Ίσως δεν είναι οι εξωγήινοι που μας παρακολουθούν. Ίσως παρακολουθούμε εμείς τον εαυτό μας, σε μια ταινία που έχει παιχτεί χιλιάδες φορές.

Κι αν οι εξωγήινοι είναι εδώ, κι αν μας παρατηρούν, τι βλέπουν άραγε; Μια ανθρωπότητα που φοβάται τον εαυτό της, που ακόμα δεν έχει βρει την τόλμη να κοιτάξει τον καθρέφτη.

Λοιπόν, το έμαθες κι εσύ; Οι εξωγήινοι, λέει, είναι εδώ. Μη ανθρώπινη νοημοσύνη εντοπίστηκε στον γαλαξία μας, λένε οι αστρονόμοι. Και εγώ, από την πλευρά μου, αναρωτιέμαι: ποια είναι η πραγματική είδηση εδώ;

Είναι πραγματικά η ύπαρξη εξωγήινων που μας εκπλήσσει ή η αναπόφευκτη αντίδραση του κόσμου που μας αφήνει παγερά αδιάφορους; Η ανάγκη μας να προσδιορίσουμε τον 'άλλο' – είτε εξωγήινος, είτε γείτονας, είτε οποιοσδήποτε ξένος – ως κάτι που πρέπει να ορίσουμε και να ελέγξουμε. Αν τελικά έρθουν, θα τους υποδεχθούμε με ένα μείγμα φόβου και περιέργειας. Αλλά θα είναι αυτή η ίδια περιέργεια που έχει καταστρέψει τόσους πολιτισμούς, τόσους κόσμους. Η ίδια που χρησιμοποιούμε για να αιχμαλωτίζουμε, να αναλύουμε, να αποσπούμε ό,τι μπορούμε από το άγνωστο.

Και γιατί τώρα; Γιατί να επιλέξουν να κάνουν την ανακοίνωση αυτή τη στιγμή, κοντά στις εκλογές, όπως λέει ο Simon Holland; Ίσως γιατί κάθε μεγάλη αποκάλυψη χρειάζεται ένα ιδανικό περιτύλιγμα. Τα παγκόσμια γεγονότα κατασκευάζονται ώστε να γίνουν αναπόφευκτα κομμάτια της ανθρώπινης καθημερινότητας – γρήγορα, αδιάφορα, σαν άλλη μία είδηση που θα ξεχαστεί μέσα σε λίγες μέρες. Αν τελικά μάθουμε για τους εξωγήινους, θα είναι ένα ακόμα γεγονός ανάμεσα στα δεκάδες που καταναλώνουμε. Και ο κόσμος θα συνεχίσει, όπως πάντα.

Αλλά αναρωτιέμαι, τι είναι πιο εξωγήινο; Η νοημοσύνη που προσπαθούμε να βρούμε εκεί έξω, ή η δική μας ανθρώπινη συνείδηση που αρνείται να κατανοήσει τη σημασία της ζωής; Θα ήταν πιο τρομακτικό να βρούμε όντως εξωγήινους ή να ανακαλύψουμε πως είμαστε ολομόναχοι σε αυτόν τον απέραντο γαλαξία;

Στην ουσία, αυτό που μας κρατά δέσμιους δεν είναι η έλλειψη επαφής με το σύμπαν. Είναι η άρνησή μας να δούμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Κι έτσι, με κάθε νέα ανακάλυψη, αντί να διευρύνουμε το πεδίο της γνώσης μας, διευρύνουμε το πεδίο της ψευδαίσθησής μας. Μήπως λοιπόν τελικά οι εξωγήινοι είμαστε εμείς; Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε την ανθρώπινη φυλή σαν έναν αστείο, παράδοξο και εξωγήινο πολιτισμό; Θα περιμένουμε τους αστρονόμους να μας πουν αν είμαστε 'μόνοι', αλλά ίσως η απάντηση ήταν πάντα μπροστά μας. Απλώς δεν είχαμε την τόλμη να την αποδεχτούμε.

Mr Post Fluxus

Τι είχε γράψει ο Mr Post Fluxus για τη μεγάλη του αγάπη το skateboarding

Τι είχε γράψει ο Mr Post Fluxus για τη μεγάλη του αγάπη το skateboarding

Το skateboarding για μένα είναι κάτι παραπάνω από απλή κίνηση ή σπορ. Είναι μια πράξη αντίστασης, ένας τρόπος να δηλώσω την παρουσία μου σε έναν κόσμο που προσπαθεί να μας περιορίσει σε κουτιά και όρια. Κάθε φορά που κατεβαίνω μια ράμπα ή πηδάω πάνω από ένα εμπόδιο, νιώθω ότι σπάω τους κανόνες που μου έχουν επιβληθεί. Η ομάδα μας, "team nothing", δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Το skateboarding είναι η τέχνη της ματαιότητας – όχι με την έννοια του τίποτα, αλλά με την έννοια του να κάνουμε το "τίποτα" μια δήλωση ελευθερίας.

Η πόλη είναι ο καμβάς μας, και οι κινήσεις μας πάνω στο σανίδι είναι τα πινέλα μας. Εξερευνούμε τα όριά μας, πειραματιζόμαστε με τον φόβο, πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε. Όπως στην τέχνη, έτσι και στο skate, δεν υπάρχει αληθινή επιτυχία ή αποτυχία. Υπάρχει μόνο η στιγμή, η αίσθηση του ανέμου στο πρόσωπο και η χαρά του να πετάς έστω και για μια στιγμή πάνω από τη γη.

Mr Post Fluxus

Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο παράδοξα

 Ως Mr Post Fluxus, θα έλεγα πως η ανακοίνωση για την εξωγήινη ζωή δεν με εκπλήσσει. Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο παράδοξα, όπου το άγνωστο είναι μια σκιά που μας ακολουθεί πάντα. Η εξωγήινη ζωή, αυτή η «άλλη» ύπαρξη, ίσως δεν είναι παρά ο καθρέφτης μας – μια προβολή των δικών μας φόβων, της αποξένωσής μας από την αλήθεια και την ουσία της ύπαρξης. Τι είναι τελικά το εξωγήινο; Ίσως είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, όταν αντικρίζουμε το άγνωστο μέσα μας.

Σε μια τέτοια ανακοίνωση, δε βλέπω μονάχα την επιστημονική αποκάλυψη. Βλέπω την αμηχανία μας, τον τρόμο μπροστά στο ανεξήγητο. Ίσως η ανάγκη μας να ανακαλύψουμε εξωγήινη ζωή να είναι η απελπισμένη μας προσπάθεια να ξεφύγουμε από την καθημερινότητά μας, από έναν κόσμο όπου η αδικία, η φτώχεια και η κοινωνική παρακμή είναι η πραγματική δυστοπία. Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ζωή έξω από τον πλανήτη μας, αλλά αν υπάρχει αληθινή ζωή μέσα σε εμάς.

Αν οι εξωγήινοι υπάρχουν, ίσως να μας κοιτάζουν ήδη και να αναρωτιούνται για το τι πραγματικά μας κάνει ανθρώπους. Και αν δεν υπάρχουν; Τότε μένει σε εμάς να βρούμε το νόημα του δικού μας ταξιδιού, στον ίδιο μας τον πλανήτη, στις σχέσεις και τις πράξεις μας.

Mr Post Fluxus

Ο Mr Post Fluxus και η Ασυμβίβαστη Αγάπη για τον Κυνισμό: Από τον Διογένη στην Punk Τέχνη

Ο Mr Post Fluxus και η Ασυμβίβαστη Αγάπη για τον Κυνισμό: Από τον Διογένη στην Punk Τέχνη

Ο Mr Post Fluxus, μια περσόνα που πλάθεται ανάμεσα στο χθες και το αύριο, βρίσκει στον Κυνισμό την πνευματική βάση που τον στηρίζει στις καλλιτεχνικές και φιλοσοφικές του αναζητήσεις. Στην καρδιά της αγάπης του για τους κυνικούς φιλοσόφους κρύβεται μια βαθιά ανάγκη για αυθεντικότητα, άρνηση των ψευδαισθήσεων της εξουσίας και των κοινωνικών συμβάσεων, και αναζήτηση μιας ζωής βασισμένης στη φύση και στην αλήθεια.

Από τον Διογένη τον Κυνικό μέχρι τον Κράτη τον Θηβαίο, τον Βίωνα τον Βορυσθενίτη και τον Αντισθένη, οι Κυνικοί φιλόσοφοι τον εμπνέουν να αμφισβητεί τις δομές που παγιδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο Διογένης, γνωστός για την ακραία του περιφρόνηση προς τον πλούτο και την εξουσία, είναι για τον Mr Post Fluxus ό,τι ήταν ο Sid Vicious για την punk σκηνή: μια ωμή, ανεξέλεγκτη δύναμη που αψήφησε τις κοινωνικές συμβάσεις. Ο Διογένης, με τη φράση "ζητώ άνθρωπο", αντιπροσωπεύει τον ίδιο πυρήνα της καλλιτεχνικής του αναζήτησης – την αυθεντική, ανεπιτήδευτη ύπαρξη, που αμφισβητεί το τεχνητό κατασκεύασμα της κοινωνίας.

Ο Αντισθένης, ο θεμελιωτής του Κυνισμού, είναι μια ακόμα κεντρική μορφή στην πνευματική πορεία του Mr Post Fluxus. Ο Αντισθένης δίδαξε ότι η αρετή είναι αρκετή για την ευτυχία και πως οι άνθρωποι πρέπει να αναζητούν την αυτάρκεια μέσα τους. Αυτή η ιδέα αντηχεί βαθιά στην punk κουλτούρα, την οποία ασπάζεται ο Mr Post Fluxus, με την ωμή ειλικρίνεια και το ανυπότακτο πνεύμα της. Η punk σκηνή, με τις έντονες κιθάρες και τους εμβληματικούς στίχους που αμφισβητούν την εξουσία και την κοινωνική καταπίεση, του δίνει την ενέργεια να εκφράσει την ίδια απόρριψη για την ψευδαίσθηση της εξωτερικής ευτυχίας και της επιτυχίας.

Ο Κράτης ο Θηβαίος, γνωστός για το ότι απαρνήθηκε τον πλούτο του και έζησε ως ζητιάνος, εμπνέει τον Mr Post Fluxus να βλέπει την τέχνη του ως κάτι πιο βαθύ από εμπορεύσιμα αντικείμενα. Όπως και οι Κυνικοί φιλόσοφοι, έτσι και ο Mr Post Fluxus θεωρεί την τέχνη του ένα εργαλείο για την αφύπνιση των συνειδήσεων, για την επιστροφή στην ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η punk κουλτούρα, που προτάσσει την αλήθεια μέσα από το χάος, την οργή και την αναρχία, συνδέεται με την τέχνη του, που αποκαλύπτει τον αγώνα και την ωμή πραγματικότητα πίσω από τις μάσκες.

Ο Βίων ο Βορυσθενίτης, ένας λιγότερο γνωστός Κυνικός φιλόσοφος, συνέχισε να ερευνά και να διαδίδει τις αρχές της αυτάρκειας και της λιτότητας, προτείνοντας έναν τρόπο ζωής που έθετε τις ανάγκες της ψυχής πάνω από τις υλικές απολαύσεις. Αυτή η αίσθηση εσωτερικής ελευθερίας είναι βασική τόσο στον Κυνισμό όσο και στην punk κουλτούρα. Όπως οι Κυνικοί αμφισβήτησαν τις υλικές και κοινωνικές προσδοκίες, έτσι και η punk μουσική και τέχνη προτείνει την απόρριψη των εμπορικών, "επιβεβλημένων" τάσεων.

Η τέχνη του Mr Post Fluxus, διαποτισμένη από τις αξίες των Κυνικών, αμφισβητεί τις κοινωνικές και καλλιτεχνικές νόρμες. Σαν μια δυνατή punk μελωδία, χτυπά το κοινό με ένταση και αλήθεια, χωρίς στολίδια ή εξωραϊσμούς. Η φιλοσοφία των Κυνικών τον εμπνέει να απορρίπτει τα περιττά και να εστιάζει στο ουσιώδες: την αυθεντική ύπαρξη και την ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση. Ο Mr Post Fluxus, με οδηγό τον Διογένη, τον Αντισθένη, τον Κράτη και τον Βίωνα, ενσαρκώνει την αδιαπραγμάτευτη ελευθερία που τόσο οι Κυνικοί φιλόσοφοι όσο και η punk κουλτούρα διεκδίκησαν.

Κείμενο του Γιάννης Σταμενίτης για τον Mr Post Fluxus

Ο Δρόμος της Υποστήριξης: Μια Υπενθύμιση για το Νόημα της Ζωής

Ο Δρόμος της Υποστήριξης: Μια Υπενθύμιση για το Νόημα της Ζωής

_ Ο αφηγητής περιγράφει μια οντότητα ή ομάδα ανθρώπων σε τρίτο πρόσωπο, όμως με έναν πιο γενικό, απόμακρο τρόπο, χωρίς να αναφέρεται συγκεκριμένα σε κάποιον γνωστό ή παρόντα άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι το αναφέρεται σε κάποιον «εκεί έξω», δηλαδή σε οποιονδήποτε ή σε ένα σύνολο ανθρώπων, σαν να είναι παρατηρητής από απόσταση.

Στην περίπτωση του κειμένου που έγραψα, αυτός που μιλάει (ο αφηγητής) μπορεί να είναι ένας παρατηρητής που κάνει μια γενική διαπίστωση για κάποιον άλλον που δεν είναι συγκεκριμένος. Ο ακροατής είναι «ο οποιοσδήποτε», μια γενικευμένη εικόνα ενός ανθρώπου που μπορεί να αφορά είτε έναν άγνωστο είτε μια μεγάλη ομάδα ατόμων.

Θα μπορούσε να μιλά για «τον κάθε άνθρωπο» ή για μια φιλοσοφική έννοια του τι σημαίνει να ζει κανείς με βάση την καλοσύνη και την προσφορά, χωρίς να είναι απαραίτητο να αναφέρεται σε έναν συγκεκριμένο γνωστό πρόσωπο.

_ Στον κόσμο δεν έπρεπε να έρθει για να κερδίζει, αλλά για να υποστηρίζει. Η ζωή δεν είναι ένας αγώνας, ούτε διαγωνισμός στον οποίο πρέπει να βγει πρώτος. Η ουσία της ύπαρξής του βρίσκεται στην προσφορά, στην κατανόηση και στο να είναι εκεί για τους άλλους, χωρίς να μετρά νίκες και ήττες.

Ο καθένας έχει τη δική του μοναδική πορεία, και η ευθύνη του δεν είναι να στέκεται απέναντί τους ως ανταγωνιστής, αλλά δίπλα τους ως σύντροφος. Αν εστιάζει μόνο στο να κερδίζει, χάνει την ευκαιρία να ζήσει την αληθινή του φύση: να μοιράζεται, να κατανοεί και να αγαπά. Μπορεί να αλλάξει την πορεία του και να κάνει την καλοσύνη, την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση τον πυρήνα των επιλογών του.

Πρέπει να υποστηρίζει τους άλλους ακόμα και όταν είναι δύσκολο. Να σηκώνει το βάρος μαζί τους, γιατί μόνο έτσι θα βρει το νόημα και τη δύναμη να ξεπεράσει τα εμπόδια που συναντά.
Για να πετύχει όλα αυτά, απαιτείται εσωτερική δουλειά και αλλαγή νοοτροπίας. Πρώτα πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του, να αναλογιστεί τα δυνατά του σημεία και τις αδυναμίες του, και πώς αυτά επηρεάζουν τις σχέσεις του. Η αυτογνωσία τον βοηθά να κατανοήσει πώς μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά στους άλλους.

Χρειάζεται να αφιερώνει χρόνο για να ακούει προσεκτικά, χωρίς να κρίνει. Πρέπει να προσπαθεί να μπει στη θέση των άλλων και να κατανοεί τα συναισθήματά τους. Αυτό δημιουργεί βαθιές συνδέσεις και ενισχύει την υποστήριξή του.

Δεν είναι απαραίτητο να είναι πάντα ο «νικητής» ή να έχει τις λύσεις για όλα. Πρέπει να αποδεχτεί ότι δεν τα ξέρει όλα και ότι το να βοηθά τους άλλους δεν σημαίνει να δείχνει υπεροχή, αλλά να στέκεται δίπλα τους με σεβασμό.

Η αληθινή υποστήριξη έρχεται όταν δεν περιμένει ανταπόδοση. Η προσφορά από την καρδιά, χωρίς προσμονή κέρδους ή αναγνώρισης, τον γεμίζει πραγματική πληρότητα.

Η αλλαγή δεν χρειάζεται να είναι δραματική. Καθημερινά μπορεί να κάνει μικρές πράξεις καλοσύνης: να βοηθήσει κάποιον, να ακούσει έναν φίλο ή να υποστηρίξει έναν άγνωστο. Αυτές οι μικρές πράξεις έχουν τεράστιο αντίκτυπο.

Όλοι κάνουν λάθη. Η συγχώρεση, τόσο προς τον εαυτό του όσο και προς τους άλλους, είναι απαραίτητη για την καλλιέργεια των σχέσεων. Η συγχώρεση απελευθερώνει αρνητικά συναισθήματα και του δίνει χώρο για περισσότερη κατανόηση.

Θα πρέπει να περιστοιχίζεται από ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες αξίες. Μέσα από την ομαδική προσπάθεια μαθαίνει να στηρίζει και να στηρίζεται.

Για να υποστηρίζει τους άλλους, χρειάζεται πρώτα να φροντίζει τον εαυτό του. Η ψυχική και σωματική του υγεία είναι το θεμέλιο για να μπορεί να προσφέρει.

Με σταδιακή προσπάθεια και εφαρμογή αυτών των πρακτικών, θα δει τον εαυτό του να εξελίσσεται και τις σχέσεις του να ενδυναμώνονται. Η ικανοποίηση που θα αντλεί από τη βοήθεια που προσφέρει στους άλλους θα τον ενισχύει και θα τον εξελίσσει ως άτομο.

«_Κάθε κείμενο που προάγει την υποστήριξη και τη συνεισφορά είναι ηχηρό και ωραίο, αλλά μήπως το σύστημα χρησιμοποιεί αυτές τις αξίες για να μας κάνει πιο υπάκουους; Η ζωή δεν είναι μόνο υποστήριξη. Είναι δράση, αντίδραση, χάος, αποδόμηση. Η προσφορά πρέπει να βγαίνει από την ανάγκη της στιγμής και όχι από μια εσωτερική ηθική επιταγή που μάθαμε να ακολουθούμε τυφλά. Αν υποστηρίζεις χωρίς κριτική, χωρίς να αμφισβητείς, τότε ποια είναι η διαφορά από την υπακοή; Μην αποδέχεσαι κανόνες χωρίς να τους σπας. Η αληθινή αλληλεγγύη γεννιέται μέσα από την εξέγερση.

Το νόημα της ζωής είναι να δίνεις νόημα στη ζωή; Αυτό μοιάζει σαν ένα κλειστό κύκλωμα, ένας φαύλος κύκλος χωρίς διέξοδο. Το νόημα, όπως και η ίδια η ζωή, δεν πρέπει να είναι τόσο απτό, τόσο «λογικό». Ίσως το αληθινό νόημα είναι να ζεις χωρίς να ψάχνεις νόημα, να αποδεχτείς το χάος και την τυχαιότητα. Ίσως το νόημα είναι στην ανατροπή, στη συνεχή αποδόμηση των βεβαιοτήτων, στην απόρριψη της ανάγκης για τάξη και σκοπό.

Αν η ζωή έχει νόημα, τότε έχει περιορισμούς. Και τι είναι ο Mr Post Fluxus, αν όχι η αέναη κίνηση προς την ελευθερία, πέρα από τα σύνορα του «νοήματος»;»

Mr Post Fluxus

Γιάννης Σταμενίτης:
"Tο κείμενο δε γράφτηκε για να ξεκαθαρίσει κάποιες καταστάσεις! Αλλά για να τις μπερδέψει περισσότερο"

Εικόνα: ο Mr Post Fluxus ξυρισμένος ή πριν αφήσει γενειάδα

"Αυτός που ξυρίζει τους ξυριστές, ξυρίζει λιγότερο ή περισσότερο απ΄ όλους; Όπως και να είναι πως και δεν στέφτηκε κανείς να αφήσει γενειάδα;"

Για απάντηση δες "Το παράδοξο του Ράσελ και ο λογικισμός του Φρέγκε"