Χαμόγελα με Φίλτρο, Σιωπή με Βάρος

Χαμόγελα με Φίλτρο, Σιωπή με Βάρος

Είσαι μια ψυχή γεμάτη σκέψεις και βάρη, αλλά η εικόνα σου στον κόσμο δείχνει μόνο χαμόγελα. Οι φωτογραφίες σου είναι γεμάτες χρώματα, φίλτρα και στιγμές που φαίνονται ευτυχισμένες. Όμως, πίσω από αυτές, υπάρχει ένα βλέμμα που κουβαλάει κούραση, φόβο και μοναξιά.

Βλέπεις, μεγάλωσες σε έναν κόσμο που σου έμαθε ότι η ευτυχία είναι θέμα επίδειξης. Πρέπει να δείχνεις καλά, να γελάς, να μαζεύεις likes και καρδούλες. Αλλά τι γίνεται όταν κλείνεις την οθόνη; Τι γίνεται όταν μένεις μόνος με τον εαυτό σου; Υπάρχουν στιγμές που κοιτάς τον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπο που βλέπεις.

Ξέρεις πως δεν είσαι ο μόνος. Όλοι γύρω σου προσπαθούν να γεμίσουν το κενό με εικόνες, να καλύψουν τη θλίψη με χαρούμενες λεζάντες. Είναι μια συλλογική αυταπάτη. Μια γενιά που ποστάρει στιγμές χαράς ενώ στο βάθος ζητάει βοήθεια.

Αν, όμως, κοιτάξεις πέρα από τα φίλτρα, αν αφήσεις τον εαυτό σου να πει την αλήθεια, ίσως βρεις κάτι πιο σημαντικό. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι αγαπητός. Δεν χρειάζεται να είσαι χαρούμενος για να είσαι ανθρώπινος. Να θυμάσαι, το φως ξεκινάει όταν παραδέχεσαι το σκοτάδι.

Ο Δυισμός του Δημιουργού και της Δημιουργίας

 Ο Δυισμός του Δημιουργού και της Δημιουργίας

— από τον Mr Post Fluxus

Η συνάντηση με ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος είναι σαν να περπατάς σε μια κινούμενη γέφυρα ανάμεσα στο φως και τη σκιά, στο είναι και στο φαίνεσθαι, στο υλικό και το άυλο. Σήμερα, η μοίρα ή η συγκυρία — πείτε το όπως θέλετε — έφερε μπροστά μου δύο ψυχές. Ο ένας λαλίστατος, γεμάτος σπίθες λόγου που έσκαγαν σαν πυροτεχνήματα στον νυχτερινό ουρανό της σκέψης μας· ο άλλος ήρεμος, ένας άνεμος που ψιθύριζε μέσα από τις ρωγμές της σιωπής, επιβεβαιώνοντας τις αλήθειες που όλοι ξέρουμε αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε.

Μιλήσαμε για τέχνη, δημιουργία, τον κόσμο της ύλης και του πνεύματος. Όχι σαν δύο ξεχωριστά πεδία, αλλά σαν δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Η δημιουργία δεν είναι απλώς πράξη· είναι κατάσταση. Είναι το σημείο όπου το χέρι που κρατά το πινέλο γίνεται ένα με τον καμβά. Όπου η νότα που γεννιέται στη χορδή ενός οργάνου γίνεται γέφυρα για να ταξιδέψει η ψυχή.

Αυτό που μας ένωσε ήταν η αναγνώριση του δυισμού, όχι σαν αντίθεση, αλλά σαν αλληλοσυμπλήρωση. Ο δημιουργός δεν είναι ξεχωριστός από τη δημιουργία του· είναι η ανάσα της, το αποτύπωμα της ύπαρξής του. Και η δημιουργία, με τη σειρά της, γίνεται ο καθρέφτης που επιστρέφει στον δημιουργό το δικό του πρόσωπο, μεταμορφωμένο, άλλο, ίσως ακόμη και τρομακτικό.

Καθίσαμε ώρες, χάνοντας την αίσθηση του χρόνου, μιλώντας για το "όλoν και το τίποτα". Πόσο απλό και πόσο περίπλοκο είναι να δεχτείς ότι η ζωή συμβαίνει στις αντιθέσεις της: στο φως και το σκοτάδι, στη δράση και την παύση, στη φωνή και τη σιωπή. Και μέσα σε όλα αυτά, το σύμπαν μας έδωσε την ευκαιρία να βρεθούμε.

Μια υπόσχεση: θα συνεχίσουμε. Γιατί η συζήτηση αυτή δεν τελειώνει ποτέ. Είναι σαν τον κύκλο· επιστρέφει πάντα στο σημείο εκκίνησης, μόνο που κάθε φορά κουβαλάει κάτι περισσότερο. Μια λέξη, ένα βλέμμα, μια αλήθεια που μας φέρνει πιο κοντά στον δημιουργό που έχουμε όλοι μέσα μας. Στο τέλος, το έργο δεν είναι μόνο ο πίνακας, η μουσική, το κείμενο. Είναι η ίδια η ζωή, που ζει μέσα από εμάς και, όπως κάθε δημιουργία, ζητά να γίνει κατανοητή.

Και ίσως αυτός να είναι ο σκοπός όλων: να μοιραστούμε την κατανόηση, το "όλoν" και το "τίποτα".

Στον Κώστα και Γεώργιο         

Εικόνα: Αρχέτυπο

Ο Κριτής της Ζωής σου

 

Ο Κριτής της Ζωής σου

(Σκέψεις από τον Mr Post Fluxus)

Όποιος δικάζει τη ζωή σου, δικάζει πρώτα τη δική του. Ο κριτής είναι πάντα πρώτα κατηγορούμενος. Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στον καθρέφτη της κοινωνίας αντί μπροστά στον δικό τους, το δάχτυλο που δείχνει εσένα είναι ένα άλλο που τους δείχνει.

Η κριτική είναι μια πράξη εξουσίας. Όταν κάποιος σου λέει πώς να ζήσεις, σου ζητά να του παραχωρήσεις το δικαίωμα να ορίσει τα όρια της ύπαρξής σου. Κι αυτό γιατί δεν αντέχει να ζει σε έναν κόσμο όπου η δική του δυστυχία συγκρίνεται με τη δική σου ελευθερία.

Η κοινωνία έχει γεμίσει με "κριτές". Αυτοί δεν βρίσκονται μόνο σε αίθουσες δικαστηρίων αλλά στα τραπέζια των καφενείων, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις ειδήσεις και, συχνά, μέσα στο μυαλό μας. Όλοι αυτοί έχουν κάτι κοινό: την ανάγκη να κάνουν τη δική τους ζωή λιγότερο άβολη, λιγότερο ανυπόφορη, λιγότερο "λίγη".

Στα πολιτικά, αυτό το φαινόμενο είναι θεμελιώδες. Ο λαϊκισμός στηρίζεται σε μια ατελείωτη αλυσίδα από κρίσεις: εσύ δεν δουλεύεις αρκετά, εσύ ζεις σε λάθος χώρα, εσύ είσαι το πρόβλημα. Η φτωχοποίηση συνοδεύεται πάντα από την κατασκευή εχθρών. Ο εχθρός είναι πάντα ένας τρόπος να ξεφύγεις από το προσωπικό σου κενό.

Στην τέχνη, η κρίση γίνεται λογοκρισία. "Αυτό δεν είναι τέχνη." "Αυτό δεν έχει νόημα." Ποιοι είναι αυτοί που το λένε; Εκείνοι που φοβούνται ότι το νέο, το διαφορετικό, το ακατάτακτο μπορεί να διαλύσει το ασφαλές κουτί που έχουν χτίσει γύρω τους. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες που τόλμησαν να σπάσουν τους κανόνες ήρθαν πάντα αντιμέτωποι με τη δίκη της εποχής τους. Αλλά τα έργα τους έγιναν τα θεμέλια της επόμενης.

Ο κριτής της ζωής σου είναι λοιπόν ένας δειλός που φοβάται το δικό του μεγαλείο. Κι εσύ, αν υποκύψεις, γίνεσαι συνένοχος στη δική του ήττα. Όσο για μένα, δεν δικάζω κανέναν. Παίζω με τα χρώματα, τα υλικά, τις λέξεις και τις σκέψεις, φτιάχνοντας κόσμους όπου η δίκη έχει καταργηθεί και η ελευθερία είναι δικαίωμα.

Ζήσε λοιπόν όπως νιώθεις. Κανείς δεν δικάζει τη ζωή σου αν δεν του δώσεις το σκήπτρο. Και το πιο ωραίο; Κανένας κριτής δεν μπορεί να αγγίξει κάποιον που είναι αληθινά ελεύθερος.

Για όλους εκείνους που κοιτούν τη ζωή με την τόλμη να τη ζουν όπως είναι.

Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο.

Αδελφέ του δρόμου, αδελφέ της ψυχής

 Αδελφέ του δρόμου, αδελφέ της ψυχής

Όσα μοιράζεσαι δεν είναι απλώς λέξεις. Είναι η γέφυρα που χτίζουμε μαζί, με στήριγμα την αλήθεια μας και προορισμό το φως. Στα μικρά και στα μεγάλα, στο σκοτάδι και στο ξημέρωμα, η σύνδεσή μας δεν είναι τυχαία· είναι μια επιλογή που κάνει το σύμπαν όταν βλέπει ψυχές που παλεύουν να παραμείνουν αγνές μέσα σε μια χαοτική πραγματικότητα.

Όσα νιώθεις, αυτά που λες ότι «έπρεπε να βγουν», είναι σαν το χώμα που δίνει ζωή στον σπόρο. Δεν είναι πάντα εύκολο να κοιτάς μέσα σου, να αναγνωρίζεις τις μέρες που σε λυγίζουν, να διακρίνεις το «λάθος» στο σκεπτικό σου. Αλλά αυτό είναι η πραγματική σταθερότητα: όχι η τελειότητα, αλλά η ικανότητα να μαθαίνεις, να συγχωρείς τον εαυτό σου και να συνεχίζεις. Όπως η τέχνη δεν είναι ποτέ τελειωμένη, αλλά πάντα εξελισσόμενη, έτσι κι εμείς είμαστε έργα σε εξέλιξη.

Η κοινωνία μας, δυστυχώς, συχνά δεν δίνει χώρο σε τέτοιες ευαισθησίες. Σε ωθεί να «προχωράς» με κενές εντολές, να ξεχνάς τη θεραπευτική δύναμη του μοιράσματος. Γι’ αυτό, αυτά που λες για την «οικογένεια» που δεν ήταν εκεί, και το «σύμπαν που έστειλε εμένα», με τιμούν. Αλλά θέλω να ξέρεις πως δεν είναι ούτε οι δεσμοί αίματος ούτε οι τυπικότητες που καθορίζουν την αδελφότητα. Είναι η επιλογή να είσαι εκεί· να ακούς και να στηρίζεις, χωρίς κρίση, χωρίς φόβο.

Από την πλευρά της τέχνης, η σύνδεση που νιώθουμε είναι κάτι παραπάνω από προσωπική. Είναι μια δήλωση αντίστασης στη μοναξιά της σύγχρονης ζωής. Μέσα από κάθε κουβέντα μας, κάθε μοιρασιά, δημιουργούμε ένα «έργο δημόσιας σφαίρας» — ένα κοινό χώρο σκέψης, δράσης και ελπίδας. Η τέχνη μας δεν περιορίζεται σε καμβάδες και εκθέσεις, αλλά ζει στις σχέσεις μας, στις αξίες που προτάσσουμε, στη δημιουργική μας ανταλλαγή.

Αδελφέ, να θυμάσαι: το φως δεν είναι ποτέ μακριά. Μπορεί να κρύβεται πίσω από τις σκιές του μυαλού μας, αλλά κάθε ξενύχτι μας φέρνει πιο κοντά στο ξημέρωμα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από την επιλογή να συνεχίσουμε, να εκτιμήσουμε τις καλές μέρες και να ξεπεράσουμε τις δύσκολες.

«Ο δρόμος μας δεν τελειώνει ποτέ· κάθε βήμα είναι μια νέα αρχή. Κοίτα πάντα μπροστά και, αν κάπου σκοντάψεις, το φως δεν θα αργήσει να σε βρει.»

Με αγάπη και σεβασμό,
Mr Post Fluxus

Η Δημόσια Σφαίρα ως Καμβάς για Κοινωνική Μεταμόρφωση

Η Δημόσια Σφαίρα ως Καμβάς για Κοινωνική Μεταμόρφωση

Η δημόσια σφαίρα υπήρξε πάντοτε το θέατρο όπου η τέχνη, η κοινωνία και η πολιτική συναντιούνται. Εδώ δεν πρόκειται μόνο για χώρους φυσικούς, αλλά και για τις αθέατες δομές που ορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις: ο λόγος, οι εικόνες, οι πράξεις. Σαν εικαστικός και δάσκαλος της αισθητικής αγωγής, συχνά αναρωτιέμαι πώς μπορούμε να συνδέσουμε την τέχνη με την καθημερινότητα, ώστε να γίνει όχι απλώς διακόσμηση, αλλά δύναμη ανατροπής και αναγέννησης.

Σήμερα, η δημόσια σφαίρα μοιάζει συχνά να κυριαρχείται από κραυγές και θόρυβο. Οι κοινωνίες μας, κατακερματισμένες, γεμίζουν με "φωνές" που προσπαθούν να ακουστούν σε έναν κόσμο υπερβολής και επιφανειακής σύνδεσης. Μέσα σε αυτό το χάος, η τέχνη έχει τη μοναδική ικανότητα να μετατρέψει το θόρυβο σε μουσική. Ένα εικαστικό έργο στον δρόμο, μια παρέμβαση σε μια πλατεία, ένα ποίημα γραμμένο σε τοίχο μπορούν να δώσουν χώρο σε έναν εσωτερικό διάλογο που να επαναπροσδιορίσει το "εμείς".

Ως κοινωνικός σχολιαστής, βλέπω την τέχνη όχι απλώς ως προϊόν του ατόμου, αλλά ως το μέσο που διαμορφώνει την κοινωνική μας συνείδηση. Κάθε παρέμβαση στη δημόσια σφαίρα, είτε προέρχεται από το χέρι ενός καλλιτέχνη είτε από τη φωνή ενός πολίτη, είναι πολιτική πράξη. Είναι μια πράξη που μας καλεί να δούμε διαφορετικά την πραγματικότητα, να την αμφισβητήσουμε, να την μεταμορφώσουμε.

Ως δάσκαλος, πιστεύω πως η αισθητική αγωγή είναι το κλειδί για να μάθουμε στα παιδιά μας να αναγνωρίζουν τον κόσμο όχι μόνο όπως είναι, αλλά και όπως θα μπορούσε να γίνει. Στα σχολεία μας, πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά πως οι ιδέες τους, τα χέρια τους, οι φωνές τους έχουν σημασία. Να τα εμπνεύσουμε να δημιουργήσουν, να αμφισβητήσουν, να τολμήσουν.

Ο κόσμος χρειάζεται περισσότερη τέχνη. Όχι όμως τέχνη αποκομμένη από το βίωμα, αλλά τέχνη που βγαίνει από τα στενά όρια του μουσειακού χώρου και περπατά στους δρόμους. Τέχνη που πονά, θυμώνει, αγαπά. Τέχνη που είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας, αλλά και ένας φακός για να δούμε πέρα από αυτήν.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για αλλαγή, ας ξεκινήσουμε από αυτό: η δημόσια σφαίρα είναι ο καμβάς μας. Και όπως σε κάθε έργο τέχνης, το πρώτο βήμα είναι να κάνουμε την πρώτη πινελιά.

Γιατί, στο τέλος, η τέχνη είναι αυτό που μας θυμίζει πως, ακόμα κι αν όλα μοιάζουν χαοτικά, το χρώμα που επιλέγουμε μπορεί να φωτίσει τον κόσμο. 

εικόνα δάνειο από το διαδίκτυο.

Οι Τέσσερις Συμφωνίες που Αγαπά ο Mr Post Fluxus

Οι Τέσσερις Συμφωνίες που Αγαπά ο Mr Post Fluxus

Στη ζωή και στην τέχνη, ο λόγος μας είναι η παλέτα μας. Αυτό που λέμε είναι η πρώτη πινελιά στον καμβά της πραγματικότητας. Το να είσαι άμεμπτος στον λόγο είναι σαν να κρατάς καθαρό το πινέλο σου – να μην λεκιάζεις τη δουλειά σου με τοξικές σκέψεις ή λόγια που δεν εκφράζουν την αλήθεια σου. Ο λόγος μας πρέπει να κουβαλά τη δύναμη του φωτός, όχι τη σκιά της καχυποψίας.

Μην παίρνεις τίποτα προσωπικά. Αυτό είναι το στήριγμα για την ψυχή του καλλιτέχνη, του στοχαστή, του ακτιβιστή. Αν κάθε κριτική ή κάθε βλέμμα περνούσε κατευθείαν στην καρδιά σου, θα πάγωνες. Το έργο σου, η ζωή σου, δεν είναι για όλους. Και αυτό είναι το νόημα. Αφέσου στην απελευθέρωση που φέρνει η κατανόηση ότι το προσωπικό σου ταξίδι δεν είναι το ταξίδι των άλλων.

Μην κάνεις υποθέσεις – μην γεμίζεις τα κενά με φαντασία που σε περιορίζει. Αν κάτι σε ενοχλεί, ρώτα. Αν κάτι σου φαίνεται ασαφές, ψάξε. Η αλήθεια είναι πιο πολύπλοκη και όμορφη από κάθε σενάριο που φτιάχνουμε στο μυαλό μας. Οι υποθέσεις είναι το χρώμα που διαστρεβλώνει το έργο μας. Να είσαι ο καλλιτέχνης που αναζητά την αλήθεια πίσω από κάθε σκιά.

Δίνε πάντα τον καλύτερο εαυτό σου. Όχι για τους άλλους, αλλά για σένα. Κάθε στιγμή που ζεις είναι ένα έργο τέχνης. Είτε το γνωρίζεις είτε όχι, το αποτύπωμά σου υπάρχει στον κόσμο, στις σχέσεις, στις δημιουργίες σου. Η προσπάθεια, ακόμα και όταν δεν οδηγεί στο αποτέλεσμα που φαντάστηκες, είναι ο ίδιος ο σκοπός.

Ο Mr Post Fluxus δεν είναι τέλειος. Ούτε επιθυμεί να είναι. Αλλά μέσα από αυτά τα τέσσερα αρχέτυπα, ζωγραφίζει κάθε του μέρα σαν να είναι το τελευταίο του έργο. Η Fluxus φιλοσοφία δεν είναι μόνο τέχνη· είναι τρόπος να σπάσεις το σύνορο ανάμεσα στο τι φαίνεται και στο τι είναι. Και η ζωή, με όλους τους θορύβους της, είναι το αληθινό στούντιο.

Διαβάζοντας το βιβλίο οι 4 Συμφωνίες του Don Miguel Rui. Βασισμένες στη σοφία των Τολτέκων ο Mr Post Fluxus έγραψε αυτό το κείμενο με τα δικά του λόγια.

Ο Κύκλος του Θεού και του Ανθρώπου

 Ο Κύκλος του Θεού και του Ανθρώπου

(Mr Post Fluxus)

Αγαπάς τον *Θεό, γιατί μέσα Του βλέπεις την αρχή σου.
Αγαπάς τον εαυτό σου, γιατί κουβαλάς μέσα σου το θείο αποτύπωμα.
Όμως η αγάπη σου δεν τελειώνει εκεί· επεκτείνεται.

Ο Θεός, η Φύση και ο Άνθρωπος δεν είναι ξεχωριστά. Είναι μια αδιάσπαστη ενότητα.
Αν αποστρέφεσαι τη φύση, αποστρέφεσαι τον Θεό, γιατί μέσα στα φύλλα, στα ποτάμια και στις πέτρες υπάρχει το χνάρι Του.
Αν δεν αγαπάς τη φύση, πώς θα αγαπήσεις τον εαυτό σου; Είσαι φτιαγμένος από το ίδιο χώμα. Το ίδιο νερό ρέει και στις φλέβες σου.

Ο άνθρωπος δεν είναι ξένος επισκέπτης στον κόσμο. Είναι μέρος του.
Το σώμα σου είναι ο ναός που φιλοξενεί το θείο.
Η ψυχή σου είναι το κύμα που συνδέει το υλικό με το άυλο.

Αγάπη για τον Θεό σημαίνει δράση: προστασία, φροντίδα, σεβασμός.
Όταν αγαπάς, γίνεσαι μέτοχος του δημιουργικού Του έργου.
Κάθε πράξη αγάπης είναι ένας κύκλος που επιστρέφει:
Από τον Θεό, στον εαυτό σου, στη φύση, πίσω στον Θεό.

Όταν καταστρέφεις, σπας τον κύκλο.
Και κάθε σπασμένος κύκλος αφήνει το σύμπαν φτωχότερο, πιο μοναχικό.

Αλλά όταν αγαπάς…
Γίνεσαι Θεός για μια στιγμή. Δημιουργείς έναν νέο κύκλο.
Συνδέεις τον εαυτό σου με κάτι αιώνιο.
Αντικατοπτρίζεις το φως Του στον κόσμο και γίνεσαι το φως που χρειάζεται.

Ο κύκλος δεν σπάει ποτέ όταν κινείται με αγάπη.
Κι εσύ γίνεσαι ο καλλιτέχνης που ολοκληρώνει το έργο Του.

*Ο Θεός ή η έννοια του Θείου μπορεί να αποδοθεί με πολλούς τρόπους, ανάλογα με την κοσμοθεωρία, τη φιλοσοφία ή τη θρησκεία του καθενός. Μερικοί εναλλακτικοί όροι είναι:

1. Πηγή των Πάντων
2. Αρχή του Σύμπαντος
3. Ολότητα
4. Το Ένα
5. Αιώνιο Φως
6. Δημιουργός
7. Ανώτερη Συνείδηση
8. Κοσμική Ενέργεια
9. Απόλυτο Ον
10. Υπέρτατο Ον
11. Οικουμενική Δύναμη
12. Μεγάλο Μυστήριο
13. Άχρονη Ουσία
14. Άπειρο
15. Πνεύμα του Κόσμου
16. Ζωτική Δύναμη
17. Αλφα και Ωμέγα
18. Πατέρας/Μητέρα της Δημιουργίας
19. Αγάπη (ως υπαρξιακή αρχή)
20. Νους του Σύμπαντος

Αυτοί οι όροι συχνά χρησιμοποιούνται από φιλοσοφικές σχολές, πνευματικά ρεύματα, ή απλώς ανθρώπους που αναζητούν έναν πιο ανοιχτό και καθολικό τρόπο να προσεγγίσουν το θείο χωρίς να περιορίζονται από θεολογικούς ορισμούς.

Το Κλειδί στην Κωλότσεπή Σου

Το Κλειδί στην Κωλότσεπή Σου

Να ξέρεις πως το κλειδί της φυλακής σου είναι στην κωλότσεπή σου. Πάντα ήταν εκεί. Το νιώθεις, έτσι δεν είναι; Σε πιέζει όταν κάθεσαι, όταν περπατάς. Σε ενοχλεί, αλλά ποτέ δεν αποφάσισες να το βγάλεις. Έχεις μάθει να ζεις μ’ αυτό. Ένα βάρος που έγινε συνήθεια, σχεδόν κομμάτι σου.

Κι όμως, κάθε τόσο το νιώθεις να σου θυμίζει την παρουσία του. Το μέταλλο εμποδίζει τις κινήσεις σου. Αλλά εσύ; Εσύ το αφήνεις εκεί. Γιατί; Από φόβο; Από αναβλητικότητα; Ή μήπως γιατί σε κάποιο επίπεδο σε βολεύει αυτή η φυλακή σου; Έχεις πείσει τον εαυτό σου πως είναι πιο ασφαλές να παραμένεις μέσα.

Μα ξέρεις πια την αλήθεια, κι αυτή η γνώση είναι η μεγαλύτερη σου πρόκληση. Δεν μπορείς να προσποιείσαι πως δεν υπάρχει κλειδί. Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι πως είσαι ανήμπορος. Το κλειδί είναι δικό σου. Δικό σου να το χρησιμοποιήσεις.

Αν αποφασίσεις να το κάνεις.

Τι περιμένεις λοιπόν; Θα το αφήσεις εκεί να βαραίνει λίγο ακόμα, να σου θυμίζει την ελευθερία που φοβάσαι να διεκδικήσεις; Ή θα βάλεις το χέρι στην τσέπη, θα το πιάσεις, και θα γυρίσεις το κλειδί στην κλειδαριά;

Η απόφαση είναι δική σου. Ήταν πάντα δική σου.

Mr Post Fluxus

Καλημέρα από τον Mr Post Fluxus

Καλημέρα από τον Mr Post Fluxus

Ο ήλιος ανέτειλε ξανά πάνω από την Ελλάδα, φίλοι μου. Μια χώρα που κουβαλά στην πλάτη της αιώνες φωτός, ιδεών και αγώνων, αλλά μοιάζει να σέρνεται σε ένα τοπίο που φωνάζει απόγνωση. Ναι, η κατάσταση είναι δυσοίωνη· χαμηλοί μισθοί, αδικία, απογοήτευση. Οι νέοι μας ονειρεύονται το εξωτερικό, οι μεγαλύτεροι παλεύουν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους. Κι όμως...

Στο σκοτάδι, γεννιέται το φως. Στη δυσκολία, φυτρώνει η ελπίδα.

Ο δρόμος είναι γεμάτος εμπόδια, αλλά θυμήσου: ένα ακόμα βήμα. Ένας ακόμα αγώνας. Είμαστε εμείς που θα μεταμορφώσουμε την πραγματικότητα. Ο καθένας μας κρατά μέσα του μια σπίθα που περιμένει να γίνει φλόγα. Και μαζί μπορούμε να ανάψουμε πυρκαγιές δημιουργίας, αλληλεγγύης και αλλαγής.

Δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά, μόνο χέρια έτοιμα να δουλέψουν, να μοιραστούν, να αγαπήσουν. Ο τρόπος είναι ένας: να χτίσουμε τον κόσμο που θέλουμε να ζήσουμε. Να ονειρευτούμε δυνατά, να αντισταθούμε στην απάθεια και να δημιουργήσουμε με θράσος.

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο η κρίση της. Είμαστε εμείς, η επιμονή μας, η αντοχή μας, η τέχνη μας, οι σχέσεις μας. Είναι η μουσική που θα γράψουμε, οι τοίχοι που θα γεμίσουμε με χρώμα, οι γειτονιές που θα ξαναζωντανέψουμε.

Ας βγούμε στον δρόμο με το χαμόγελο για ασπίδα μας.
Ας γίνουμε ο άνεμος που αλλάζει την πορεία των πραγμάτων.
Ας δείξουμε ότι το σκοτάδι είναι μόνο μια παύση πριν τη λάμψη.

Σήμερα είναι μια νέα μέρα. Ένα ακόμα "one more try".

Καλημέρα Ελλάδα. Μπορούμε. Και θα τα καταφέρουμε.

Με θάρρος και φως,
Mr Post Fluxus

Τέμπη, 28 Φεβρουαρίου 2023: Μνήμη διαγραμμένη, ευθύνη διαλυμένη

Τέμπη, 28 Φεβρουαρίου 2023: Μνήμη διαγραμμένη, ευθύνη διαλυμένη

(του Mr Post Fluxus)

Εκεί που οι ράγες χαράζουν πορείες ζωής και θανάτου, οι κάμερες της μνήμης σβήνουν το παρελθόν με το πάτημα ενός κουμπιού. Η τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν μόνο σιδηροδρομική. Ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «δεν βαριέσαι». Μια χώρα που φοβάται τη μνήμη της, μια διοίκηση που κρύβει το πρόσωπό της πίσω από κανονισμούς που ούτε η ίδια δεν σέβεται.

Ο ΟΣΕ, σε ρόλο υπεύθυνου επεξεργασίας, έδειξε πως το «υπεύθυνος» είναι μάλλον διακοσμητικό επίθετο. Αντί να σηκώσει το τηλέφωνο και να ενημερώσει τις αρχές ότι τα βίντεο βρίσκονταν σε προθεσμία θανάτου, άφησε τη ροή της γραφειοκρατίας να τα καταπιεί. Όπως ακριβώς συνέβη και με τις ζωές στα Τέμπη. Αυτό δεν είναι απλώς αμέλεια. Είναι μια φιλοσοφία του κράτους δικαίου που μοιάζει περισσότερο με το κράτος του «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα».

Στην πραγματικότητα, το κράτος δικαίου απαιτεί διαφάνεια, πρόνοια και δράση. Σε μια δίκαιη κοινωνία:

Το αρμόδιο όργανο θα έπρεπε να έχει ενεργήσει άμεσα. Ο ΟΣΕ όφειλε να ειδοποιήσει τον ανακριτή για τη δυνατότητα διατήρησης των δεδομένων.

Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη θα έπρεπε να έχει επιβάλει την άμεση κατάσχεση του υλικού. Η παρέμβαση θα έπρεπε να γίνει εντός ημερών, όχι μηνών.

Οι νόμοι και οι κανονισμοί θα έπρεπε να προστατεύουν τη μνήμη του γεγονότος. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως αυτή, τα δεδομένα δεν είναι μόνο πληροφορίες· είναι μάρτυρες.

Αν υπήρχε κράτος δικαίου στην Ελλάδα, θα βλέπαμε ένα σύστημα που δεν αφήνει τις μνήμες να διαγράφονται για να διασωθεί η ενοχή. Θα υπήρχαν πρωτόκολλα που δεν βασίζονται στο «θα το δούμε» αλλά στο «το προλαμβάνουμε». Αντί γι’ αυτό, παρακολουθούμε έναν μηχανισμό όπου η ευθύνη κυκλοφορεί σαν καπνός σε κλειστό δωμάτιο: παντού και πουθενά.

Και τώρα, τι; Οι χαμένες εικόνες δεν θα επιστρέψουν. Το ζήτημα όμως δεν είναι οι κάμερες. Είναι το θράσος της αδιαφορίας και το βάρος της ευθύνης που κανείς δεν θέλει να σηκώσει. Στην Ελλάδα του σήμερα, το κράτος δικαίου μοιάζει με φάντασμα. Υπάρχει στη θεωρία, αλλά εξαφανίζεται όταν το χρειάζεσαι.

Το ζήτημα δεν είναι πια η ανάκτηση των χαμένων βίντεο. Είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης μας. Όχι μόνο σε ένα σύστημα, αλλά στην ίδια την ιδέα ότι η μνήμη δεν είναι περιττή, ούτε διαπραγματεύσιμη. Είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε πολιτισμού που σέβεται τον εαυτό του. Αν η μνήμη διαγράφεται, το μέλλον θρυμματίζεται.

Ίσως, τελικά, οι κάμερες να μην διέγραψαν τίποτα. Ίσως απλώς κατέγραψαν την πραγματικότητα της χώρας. Ένα κενό. Έναν καθρέφτη που μας δείχνει ποιοι είμαστε και ποιοι δεν τολμήσαμε ποτέ να γίνουμε.

Eικόνα: αλιευμένη από το διαδίκτυο. Το μπάζωμα στα Τέμπη

Ανατομία μιας χώρας σε έκπτωση

Ανατομία μιας χώρας σε έκπτωση

Τα ελληνικά νοικοκυριά ξέρουν την αλήθεια. Δεν χρειάζονται στατιστικές της Eurostat ούτε αναλύσεις των FT για να τους θυμίσουν αυτό που βιώνουν. Η φτώχεια δεν είναι πια ένα αφηρημένο νούμερο· είναι ο άδειος λογαριασμός, το μισογεμάτο ψυγείο, το βλέμμα που σκύβει ντροπιασμένο στο σούπερ μάρκετ όταν η κάρτα δεν εγκρίνεται.

Το αφήγημα της "ανάπτυξης" μοιάζει με κακοστημένο θεατρικό. Τα σκηνικά είναι λαμπερά: υπερπλεόνασμα, επενδύσεις, αριθμοί που ευημερούν. Το κοινό όμως ζει στα παρασκήνια. Εκεί, όπου η πραγματικότητα έχει το πιο ψυχρό φως: αρνητική αποταμίευση, εξαντλημένοι πόροι, καθημερινές μάχες με δανειστές για το αυτονόητο.

Η ανάπτυξη; Στα χαρτιά. Ο κατώτατος μισθός; Ένας αριθμός που κυνηγά την ουρά του. 950 ευρώ το 2027! Τότε που ο πληθωρισμός θα έχει ήδη φάει τη μισή ζωή της γενιάς αυτής. Οι αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων; Δώδεκα ευρώ τον μήνα. Να τα επενδύσουν πού; Σε πακέτα μακαρόνια ή σε ένα ακόμη κιλό καυσόξυλα;

Η κοινωνία δεν ζει με υποσχέσεις ούτε με παραμύθια για "βελτίωση τιμών". Όσο οι δείκτες ανεβαίνουν, τόσο η καθημερινότητα κατεβαίνει. Κάτω από τα όρια της αξιοπρέπειας, κάτω από το όριο της φτώχειας, κάτω από κάθε λογική επιβίωσης.

Οι τράπεζες θριαμβεύουν. Οι οικονομικοί κολοσσοί θησαυρίζουν. Οι φόροι διογκώνονται. Η έμμεση φορολογία, αυτό το αόρατο μαχαίρι, έχει καρφωθεί βαθιά στις πλάτες του λαού. Τα κρατικά ταμεία γεμίζουν, αλλά ποιος γεμίζει τα πιάτα;

Εκεί έξω, η Ελλάδα χαμογελά. Στο εσωτερικό, ξεψυχά.

Μια χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά, λένε. Μόνο που η ανάπτυξη αυτή είναι βαρύ φορτίο για τους πολλούς και χρυσάφι για τους λίγους. Αν το 2025 είναι η υπόσχεση, τότε η πράξη του έργου γράφεται με δάκρυα.

Ο μέσος Έλληνας δεν είναι στατιστική. Είναι μια οικογένεια που δεν ξέρει πώς θα βγάλει τον μήνα. Είναι ένας νέος που δουλεύει για έναν γύρο και μια μπίρα. Είναι μια γενιά που μαθαίνει να ζει χωρίς αύριο.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνουμε η φτωχότερη χώρα της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι πότε θα πούμε: "Ως εδώ."

Εικόνα: αλιευμένη από το διαδίκτυο

Το Δείπνο των Δύο Όψεων

 Caravaggio, Δείπνο στους Εμμαούς, 1606, ελαιογραφία σε καμβά, 141 × 175 εκ., Μιλάνο, Pinacoteca di Brera.

Το Δείπνο των Δύο Όψεων

Τη μια μέρα φορούν την προβιά του προβάτου, χαμογελούν πλατιά, μοιράζονται ψωμί και κρασί. Η μυρωδιά τους γλυκιά, σαν το μέλι που στάζει στις λέξεις τους. Την άλλη, κρύβονται στις σκιές, τα μάτια τους στενεύουν, και τα δόντια τους γυαλίζουν στη σκοτεινιά. Το τραπέζι τους γεμάτο, αλλά το βλέμμα τους άδειο.

Υπάρχουν άνθρωποι που χτίζουν τη φωλιά τους ανάμεσα στη φωνή της αγάπης και στον αντίλαλο της προδοσίας. Ξέρουν να γελούν τη στιγμή που κλαίνε, να υπόσχονται ενώ ξεγλιστρούν, να απλώνονται χωρίς ποτέ να αγγίζουν. Είναι εκείνοι που ακροβατούν στον λεπτό πάγο της ευγένειας ενώ μέσα τους βράζει μια καζούρα ψυχρότητας.

Η υποκρισία είναι ένα καλοκουρδισμένο θέατρο, και κάθε της ηθοποιός ξέρει το ρόλο του απ' έξω. Η χειραψία είναι σφιχτή, τα λόγια φουσκωμένα, και η προσφορά τους φαντάζει δώρο, μα μέσα κρύβει μια άδεια σιωπή. Αυτοί είναι οι καλεσμένοι που ποτέ δεν σε κοιτάζουν στα μάτια όταν τσουγκρίζουν το ποτήρι.

Το ζήτημα είναι απλό: Πόσο αντέχεις να τρως από ένα τραπέζι που μυρίζει αίμα και δάκρυα μαζί; Πόσο αντέχεις να γελάς με εκείνους που βρέχουν τα μάτια τους με κροκοδείλια δάκρυα;

Ο λύκος, τουλάχιστον, δεν υποκρίνεται. Κοιτάζει την αγέλη του με βλέμμα ευθύ, κυνικό, χωρίς ψευδαισθήσεις. Αυτό είναι κάτι. Μια ειλικρίνεια που, όσο σκληρή κι αν φαίνεται, παραμένει αληθινή.

Ένας κύκλος σχηματίζεται στο σκοτάδι, μα αυτή τη φορά τα χέρια δεν ενώνονται. Σκέψεις, χειρονομίες και ψίθυροι, μια κοινωνία που διψά να κατανοήσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Υπάρχουν κάποιοι που, έστω και μόνοι, αφήνουν τα χέρια τους καθαρά και την καρδιά τους ήσυχη. Δεν κρύβονται πίσω από χαμόγελα. Η στάση τους είναι αμείλικτη, αλλά αληθινή. Μια διαύγεια που δεν κρύβει σκοτάδι.

Το φως δεν έχει σκοτεινιά και το βλέμμα που στρέφεται πέρα από τα τραπέζια και τις μάσκες, θα είναι πάντα εκεί που τα πράγματα στέκουν γυμνά και χωρίς φτιασίδια.

Διάλεξε να βαδίζεις με ειλικρίνεια, να κοιτάς στα μάτια και να μιλάς με αλήθεια. Ο κόσμος αλλάζει από εκείνους που τολμούν να είναι αυθεντικοί, κι ας είναι λίγοι. Έχε καθαρή καρδιά και γεμάτα χέρια, και να θυμάσαι: οι πιο όμορφοι κύκλοι σχηματίζονται από ανθρώπους που κρατούν ανοιχτές τις παλάμες τους, όχι κλειστές τις γροθιές.

Το Ενυδρείο

Το Ενυδρείο

Υπάρχει ένας κλειστός κόσμος, ένα ενυδρείο γεμάτο κίνηση και ζωή. Εκεί μέσα, οι άνθρωποι κινούνται αδιάκοπα, καθένας στο ρυθμό του, σαν ψάρια που συνυπάρχουν, άλλοτε συνεργάζονται, άλλοτε συγκρούονται. Οι ζυμώσεις τους είναι πολυεπίπεδες. Στον μικρόκοσμό τους, δημιουργούν, καταστρέφουν, χτίζουν και αναθεωρούν. Οι θετικές και οι αρνητικές επεμβάσεις πλέκονται σε έναν αέναο χορό, διαμορφώνοντας το περιβάλλον που τους φιλοξενεί.

Κι όμως, έξω από το γυαλί υπάρχει μια μορφή. Αθόρυβη, σχεδόν αόρατη. Ένας παρατηρητής, που παραμένει εκτός αλλά βλέπει τα πάντα. Το βλέμμα του δεν περιορίζεται από το πλαίσιο· αντίθετα, διαπερνά τον χώρο και το χρόνο. Βλέπει το παρόν, κατανοεί το παρελθόν, μαντεύει το μέλλον. Η σιωπή του είναι γεμάτη γνώση, γιατί η απόστασή του τού προσφέρει προνόμιο. Δεν είναι υποκείμενο των γεγονότων, μα ο αντικειμενικός παρατηρητής τους.

Ο παρατηρητής αυτός δεν είναι κριτής· δεν παρεμβαίνει, δεν παίρνει θέση. Η αποστολή του είναι να καταγράψει, να αναγνωρίσει και να αναλύσει όσα οι «ένοικοι» του ενυδρείου ίσως δεν βλέπουν. Η οπτική του, αν και εξωτερική, φτάνει πιο βαθιά από τις καθημερινές τους κινήσεις. Ξέρει ποιος κρύβει την αλήθεια και ποιος την ψάχνει. Ξέρει ποιος σπάει το κέλυφος του εαυτού του και ποιος παραμένει εγκλωβισμένος στις ψευδαισθήσεις του.

Το ενυδρείο γίνεται σύμβολο. Δεν είναι μόνο χώρος, αλλά και κατάσταση ύπαρξης. Οι άνθρωποι ζουν μέσα του χωρίς να αντιλαμβάνονται την περιορισμένη φύση του. Ο παρατηρητής, όμως, βλέπει. Και το βλέμμα του θυμίζει κάτι από τον θεατή της ιστορίας, εκείνον που βλέπει την αλήθεια της ζωής από μακριά, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να την ψιθυρίσει σε αυτούς που τολμούν να την ακούσουν.

Στο τέλος, το ερώτημα παραμένει: Μπορεί ο κόσμος του ενυδρείου να αλλάξει όταν κανείς μέσα του δεν αντιλαμβάνεται το γυαλί που τους περιβάλλει; Ή μήπως το βλέμμα του παρατηρητή, αυτό το αθέατο, μπορεί να γίνει ο καθρέφτης που θα σπάσει την ψευδαίσθηση;

Το Χέρι, το Αυτί, η Καρδιά

Ο μικρός πρίγκιπας Antonie de Saint - Exupery

Το Χέρι, το Αυτί, η Καρδιά

(σκέψεις του Mr Post Fluxus)

Οι άνθρωποι δεν είναι παζλ για να λύσεις ούτε σπασμένα αντικείμενα που χρειάζονται επιδιόρθωση. Είναι μυστήρια. Είναι σιωπές που φωνάζουν. Είναι βλέμματα που ψάχνουν όχι για απαντήσεις, αλλά για μια παρουσία, για μια ζεστασιά που δεν εξηγείται με λέξεις.

Όταν ο Μικρός Πρίγκιπας μιλά για ένα χέρι, ένα αυτί, μια καρδιά, δεν μιλά για υπεράνθρωπους. Μιλά για εκείνους που έχουν το θάρρος να είναι άνθρωποι. Εκείνους που απλώνουν το χέρι τους, όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή ξέρουν πως μια αφή μπορεί να σταματήσει μια πτώση.

Το αυτί δεν είναι απλώς όργανο της ακοής· είναι η πύλη της κατανόησης. Να ακούς κάποιον, πραγματικά να τον ακούς, σημαίνει να γίνεσαι καθρέφτης του κόσμου του, ακόμα κι αν αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος θραύσματα. Είναι η σιωπή που μιλάει, η αποδοχή που δεν διακόπτει.

Και η καρδιά; Η καρδιά δεν είναι απλώς ένα όργανο που χτυπά. Είναι το έδαφος όπου φυτρώνει η ενσυναίσθηση. Είναι η δύναμη να μοιραστείς τον πόνο του άλλου χωρίς να προσπαθήσεις να τον διορθώσεις, χωρίς να φοβάσαι να τον νιώσεις.

Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο συμβουλές, γεμάτο λύσεις που μας προσφέρονται γρήγορα και επιφανειακά, σαν τσιρότα για πληγές που αιμορραγούν βαθειά. Μα οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τσιρότα. Χρειάζονται χέρια που θα κρατήσουν το βάρος τους, αυτιά που θα αντέξουν τη θύελλα των σκέψεών τους και καρδιές που θα χτυπήσουν στον ίδιο ρυθμό με τη δική τους.

Ο Μικρός Πρίγκιπας το ήξερε αυτό. Ήξερε πως η πραγματική εγγύτητα δεν χτίζεται με λέξεις, αλλά με παρουσία. Όταν στέκεσαι εκεί, αμίλητος, όχι για να πεις τι είναι σωστό, αλλά για να δείξεις πως είσαι εκεί.

Αυτό το χέρι, αυτό το αυτί, αυτή η καρδιά... Είναι τα πιο μεγάλα έργα τέχνης που μπορείς να δημιουργήσεις. Όχι με πινέλα, όχι με σμίλες, αλλά με τη δική σου ανθρωπιά.

Η Αυθεντικότητα της Φύσης: Το Δίδαγμα του Τριαντάφυλλου

Η Αυθεντικότητα της Φύσης: 
Το Δίδαγμα του Τριαντάφυλλου

Ένα τριαντάφυλλο ποτέ δεν θα γίνει ορχιδέα. Ούτε θα πρέπει. Είναι η φύση του, η αλήθεια του, η ίδια του η ύπαρξη, που το καθορίζει. Ένα τριαντάφυλλο κουβαλά πάνω του την ιστορία του, τους ανέμους που το λύγισαν, τις βροχές που το έθρεψαν, τον ήλιο που το ζέστανε. Η ορχιδέα, από την άλλη, έχει τις δικές της καταβολές, ρίζες σκαρφαλωμένες σε κορμούς, άνθη περίτεχνα σαν μικρά θαύματα. Καμία τους δεν στερείται ομορφιάς, αλλά και καμία δεν μπορεί να πάρει τη θέση της άλλης.

Σαν άνθρωποι, συχνά πέφτουμε στην παγίδα της σύγκρισης, στην ψευδαίσθηση της μεταμόρφωσης. Πιστεύουμε ότι, αν αλλάξουμε το περιβάλλον ή αν πιέσουμε τη φύση, μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι άλλο. Όμως δεν είναι αυτό το νόημα της ανάπτυξης. Η ουσία δεν βρίσκεται στο να πιέζουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους να γίνουν κάτι που δεν είναι, αλλά στο να αποδεχόμαστε τη μοναδικότητα του καθενός.

Το τριαντάφυλλο δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε κάτι άλλο για να προσφέρει την ομορφιά του. Χρειάζεται φροντίδα. Ένα απαλό χέρι που θα αφαιρέσει τα ξερά φύλλα, λίγο νερό στις ρίζες του, υπομονή. Χρειάζεται να το θαυμάσεις για αυτό που είναι: ένα αγκάθι που προστατεύει το άνθος που προσφέρει αδιακρίτως το άρωμά του.

Κι εμείς, σαν καλλιεργητές – της ζωής, της τέχνης, της ίδιας μας της ύπαρξης – οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την αξία της αυθεντικότητας. Να φροντίσουμε τα τριαντάφυλλα γύρω μας, αλλά και μέσα μας. Να τα αφήσουμε να μεγαλώσουν, να ανθίσουν, να μας δείξουν τι σημαίνει να είσαι ολόκληρος, να είσαι εσύ.

Ας μην γίνουμε ποτέ οι κηπουροί που προσπαθούν να αλλάξουν τη φύση. Ας γίνουμε εκείνοι που της δίνουν χώρο να υπάρξει. Γιατί μέσα σε αυτόν τον χώρο, ανάμεσα στις ρίζες, στα φύλλα και στα άνθη, κρύβεται η πραγματική ζωή. Όχι σαν τελειότητα, αλλά σαν διαδικασία. Σαν ανάσα που διαρκεί. Σαν αιωνιότητα που αναδύεται μέσα από το φευγαλέο.

Εικόνα δάνειο από το διαδίκτυο.

Στην Μαρία

Η Αλληλεγγύη ως Επανάσταση: Οι Εθελοντές Διασώστες του Σήμερα

Η Αλληλεγγύη ως Επανάσταση:
Οι Εθελοντές Διασώστες του Σήμερα

Στεκόμουν δίπλα στην ομάδα των εθελοντών διασωστών, παρατηρώντας την αφοσίωση με την οποία έκαναν τις ασκήσεις προετοιμασίας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, από κάθε γωνιά της κοινωνίας, είχαν μαζευτεί με έναν κοινό σκοπό: να βοηθήσουν όπου υπάρχει ανάγκη, χωρίς να περιμένουν τίποτα ως αντάλλαγμα. Τους έβλεπα να ετοιμάζονται να ανέβουν βουνά, να δώσουν μάχες με τον άνεμο και τη φωτιά, να θυσιάσουν τον χρόνο τους για να σώσουν ανθρώπους που πιθανότατα δεν θα γνωρίσουν ποτέ.

Αυτός ο αυθεντικός εθελοντισμός με άγγιξε. Είχε κάτι το αγνό, έναν αυθορμητισμό και μια αγάπη για τον άνθρωπο που δεν μπορούσε να ελεγχθεί ή να εκμεταλλευτεί εύκολα από κανένα σύστημα. Κι όμως, δεν μπορούσα να αγνοήσω αυτό που με έτρωγε μέσα μου: αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι ήρωες, συχνά καλύπτουν την ανεπάρκεια του κράτους να προστατεύει τους πολίτες του. Ένα κράτος που χρειάζεται εθελοντές για τις πιο επικίνδυνες αποστολές του, δεν είναι ένα κράτος που τιμά πραγματικά την ανθρώπινη ζωή.

Τους κοίταξα με σεβασμό. «Είστε οι ήρωες του σήμερα,» τους είπα με όλη μου την ειλικρίνεια. «Αλλά σε μια δίκαιη κοινωνία, η ηρωική σας προσφορά δεν θα έπρεπε να είναι αναγκαιότητα. Θα έπρεπε να είναι επιλογή, κι όχι λύση ανάγκης. Το κράτος θα έπρεπε να μπορεί να προστατεύει κάθε άνθρωπο, χωρίς να χρειάζεται να ακουμπά στις πλάτες σας.»

Κάποιοι κούνησαν το κεφάλι τους με κατανόηση. Άλλοι έσφιξαν τα χέρια τους πιο δυνατά, έτοιμοι για την επόμενη πρόκληση. Παρατηρώντας τους, δεν μπορούσα παρά να εκτιμήσω τη δύναμη της αλληλεγγύης και τη γενναιότητά τους. Σκεφτόμουν πως, σε μια κοινωνία με περισσότερη δικαιοσύνη, η παρουσία τους θα ήταν σύμβολο ευγένειας και κοινότητας, όχι μια λύση ανάγκης.

Μέσα μου ψιθύρισα: «Η αλληλεγγύη είναι επανάσταση. Κι αν σήμερα το κράτος κλείνει τα μάτια στις ευθύνες του, εμείς θα μείνουμε εδώ — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή το επιλέγουμε. Με έναν τρόπο που μόνο οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν.»

Ο μηχανισμός της τρομοκρατίας

Ο μηχανισμός της τρομοκρατίας

Η πραγματικότητα έχει τη δική της ειρωνεία. Ενώ οι θεσμοί του κράτους παρουσιάζουν τη βιτρίνα τους ως φύλακες της δικαιοσύνης, συχνά αναδεικνύονται σε φορείς καταπίεσης και αυθαιρεσίας. Υποθέσεις που βασίζονται σε αμφιλεγόμενα στοιχεία έρχονται στο προσκήνιο, την ίδια στιγμή που εγκλήματα κατά της κοινωνίας χάνονται στη σκόνη της γραφειοκρατίας και της ιδιοτέλειας.

Πώς ερμηνεύεται άραγε ένα τυχαίο αποτύπωμα σε ένα κινητό αντικείμενο ως απόδειξη ενοχής; Και πώς το ίδιο σύστημα αποτυγχάνει να διασφαλίσει τη διαφάνεια σε τραγωδίες που καθορίζουν τη συλλογική μνήμη; Η απάντηση βρίσκεται στη στοχευμένη λειτουργία των θεσμών: αυτοί υπηρετούν εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή, προστατεύοντας τα συμφέροντά τους και καταπνίγοντας τη φωνή της αντίστασης.

Υπάρχουν στιγμές που η κρατική μηχανή δεν αρκείται στην καταστολή, αλλά απαιτεί παραδειγματισμό. Όσοι αμφισβητούν την κυρίαρχη αφήγηση στοχοποιούνται, βασανίζονται, απομονώνονται. Τα σώματα γίνονται πεδία μάχης, και οι μνήμες μετατρέπονται σε σύμβολα. Μέσα από αυτά τα σύμβολα, η κοινωνία καλείται να διαλέξει ανάμεσα στη σιωπή και την αλληλεγγύη.

Στην τέχνη μου, συχνά επανέρχομαι στη μνήμη ως πυρήνα της ύπαρξης. Η μνήμη μιας γενιάς που δέχτηκε δακρυγόνα και ξύλο στους δρόμους, που είδε τα όνειρά της να συντρίβονται, είναι κάτι που δεν πρέπει να σβήσει. Αυτή η μνήμη δεν είναι μόνο ανάμνηση, είναι πράξη. Είναι το δικαίωμα να θυμάσαι, να αντιστέκεσαι, να διεκδικείς.

Οι διώξεις που στήνονται για να φοβίσουν έναν, έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν χιλιάδες. Είναι ένα μήνυμα προς όλους: “Μείνετε σιωπηλοί, υποταγμένοι, φοβισμένοι.” Αλλά αυτή η σιωπή είναι αβάσταχτη. Και ο φόβος, όσο βαθύς κι αν είναι, συναντά τη δύναμη της αλληλεγγύης.

Η τέχνη μου αντανακλά αυτή τη δύναμη. Ένας κύκλος από χέρια που υψώνονται, ζητώντας δικαιοσύνη, αλληλοστηρίζονται ενάντια στο βάρος της καταστολής. Αυτά τα χέρια δεν πέφτουν. Γίνονται η αντήχηση της ελπίδας, της αντοχής, της διεκδίκησης ενός κόσμου απαλλαγμένου από την εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Η αλληλεγγύη δεν είναι θεωρία, είναι πράξη. Είναι η απάντηση στον φόβο, η φωτεινή στιγμή που η τέχνη, η ζωή και ο αγώνας γίνονται ένα. Όχι μόνο για εκείνους που διώκονται, αλλά για όλους μας.

Το μέλλον δεν θα έρθει μόνο του. Θα το διεκδικήσουμε.

Mr Post Fluxus

Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη από την σειρά έργων με τίτλο "Arterror" 2007 / HERALD OF SAD TOMORROW No 1

Ημερολογιακές Σκέψεις του Γιάννη Σταμενίτη: "Η Επικράτεια της Απουσίας"

Ημερολογιακές Σκέψεις του Γιάννη Σταμενίτη:
"Η Επικράτεια της Απουσίας"

Σκέφτομαι έναν κόσμο όπου όλα μοιάζουν να συμβαίνουν από συνήθεια, από αδράνεια. Έναν κόσμο που κοιτάζει τον πλούτο σαν τρόπαιο και τον μόχθο σαν αδυναμία. Πώς να χτιστεί μια κοινωνία χωρίς ιδρώτα; Ο πλούτος χωρίς μόχθο είναι σαν ένας καρπός που δεν πέρασε από τις εποχές. Άγευστος.

Η γνώση σήμερα μοιάζει σαν ψηφιακή αποθήκη, γεμάτη δεδομένα. Όμως, δεν είναι αυτό γνώση. Η γνώση χρειάζεται χαρακτήρα, αλλιώς είναι μια ακίνητη λίμνη που δεν πίνει κανείς. Πόσες φορές οι έξυπνοι υπέκυψαν στην αλαζονεία, χάνοντας τη σοφία τους στην πορεία;

Η πολιτική, εκείνη η αρχαία τέχνη, μοιάζει τώρα ένα παιχνίδι αριθμών και ψυχρών συμφερόντων. Χωρίς αρχές, γίνεται ηθικό ναυάγιο. Δεν υπάρχουν πια οράματα, μόνο προϋπολογισμοί. Κι ο λαός; Ένας αριθμός κάτω από τη γραμμή.

Απόλαυση. Στιγμιαία, μηχανική. Ποια απόλαυση; Τρώμε, πίνουμε, καταναλώνουμε δίχως να νιώθουμε. Όλα επιφανειακά, σαν μια φωτογραφία που δεν εκτυπώνεται ποτέ. Απόλαυση χωρίς συναίσθημα είναι κενό που μεγαλώνει.

Στο εμπόριο βλέπεις την ηθική να σβήνει. Τα προϊόντα γίνονται αριθμοί σε απολογισμούς, κι ο άνθρωπος εξίσωση. Το εμπόριο χωρίς ήθος είναι μια εκκρεμότητα που δεν κλείνει ποτέ.

Η επιστήμη προοδεύει, μα για ποιον; Για το κέρδος; Για την επίδειξη; Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά δεν είναι πρόοδος. Είναι ένα ψυχρό κατασκεύασμα, δίχως ζεστασιά.

Η αγάπη, όμως, πονάει πιο πολύ. Πονάει να τη βλέπεις σαν δώρο που δεν ανοίχτηκε ποτέ. Χωρίς θυσία, η αγάπη δεν είναι τίποτα. Δεν μπορείς να την κρατήσεις στα χέρια σου, γιατί δεν είναι δική σου.

Ζούμε σε έναν κόσμο από σκιές. Ό,τι λείπει από εμάς είναι ακριβώς αυτό που λείπει από τον κόσμο γύρω μας. Πλούτος, γνώση, πολιτική, απόλαυση, εμπόριο, επιστήμη, αγάπη. Όλα αυτά είναι απουσίες, αν δεν τα ζεις με πλήρη αφοσίωση, αν δεν τα δίνεις στον άλλον.

Όταν φεύγω από το ατελιέ, σκέφτομαι: τι χρώμα θα είχαν αυτές οι απουσίες; Μάλλον το γκρίζο, το χρώμα του τίποτα. Το χρώμα του κενού. 

Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη, "ημερολόγια" από την εγκατάσταση του έργου αντί-αρχείο.

Τρέχοντες Πόλεμοι και Συγκρούσεις ανά τον Κόσμο

 Τρέχοντες Πόλεμοι και Συγκρούσεις ανά τον Κόσμο

1. Ουκρανία – Ρωσία: Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία από τον Φεβρουάριο του 2022, με σοβαρές ανθρωπιστικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις.
2. Ισραήλ – Παλαιστίνη: Εντάσεις και συγκρούσεις στη Λωρίδα της Γάζας, με επιθέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς.
3. Υεμένη: Εμφύλιος πόλεμος μεταξύ της κυβέρνησης και των ανταρτών Χούθι, με σοβαρή ανθρωπιστική κρίση.
4. Συρία: Συνεχιζόμενη αστάθεια με εστίες μάχης μεταξύ διαφορετικών φατριών, παρά τη φαινομενική κατάπαυση του πυρός.
5. Σουδάν: Ένοπλη σύγκρουση μεταξύ στρατιωτικών και παραστρατιωτικών δυνάμεων για τον έλεγχο της χώρας.
6. Νότιο Σουδάν: Συγκρούσεις μεταξύ αντίπαλων κοινοτήτων και ένοπλων ομάδων, προκαλώντας διαρκή βία.
7. Αιθιοπία (Τιγκράι): Παρά την κατάπαυση του πυρός, η ανθρωπιστική κρίση συνεχίζεται στην περιοχή.
8. Μιανμάρ: Εμφύλια διαμάχη μετά το πραξικόπημα του 2021, με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
9. Νιγηρία: Επιθέσεις από τη Μπόκο Χαράμ και άλλες ένοπλες ομάδες, ειδικά στη βόρεια περιοχή.
10. Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρας: Βία και αστάθεια από ένοπλες ισλαμιστικές ομάδες στην περιοχή του Σαχέλ.
11. Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ): Συνεχιζόμενες συγκρούσεις στο ανατολικό τμήμα, με επιθέσεις από ένοπλες οργανώσεις.

Σχόλιο του Mr Post Fluxus

Ο κόσμος φλέγεται. Ο πλανήτης μας μοιάζει με έναν πίνακα που, αντί να φιλοξενεί χρώματα και δημιουργία, γεμίζει με μαύρες κηλίδες βίας, αίματος και καταστροφής. Από την Ουκρανία έως την Παλαιστίνη, από τη Συρία έως την Υεμένη, τα όρια μεταξύ ελπίδας και απόγνωσης είναι τόσο λεπτά που εξαφανίζονται. Κάθε πόλεμος είναι μια κραυγή αποτυχίας: αποτυχίας της ανθρωπότητας να συνυπάρξει.

Αλλά εμείς, οι καλλιτέχνες, οι διανοούμενοι, τι κάνουμε; Μπορεί η τέχνη να είναι σιωπηλός παρατηρητής; Μπορεί να λειτουργεί ως μέσο διαφυγής; Όχι. Η τέχνη οφείλει να είναι το αντίδοτο στη βία. Οφείλει να αφυπνίζει, να καταγγέλλει, να εμπνέει δράση. Δεν είναι μια πολυτέλεια της ειρήνης· είναι εργαλείο ανατροπής και αντίστασης.

Ας κάνουμε τους καμβάδες μας ασπίδες, τις λέξεις μας δάδες και τη μουσική μας κραυγή. Ας μην αφήσουμε την πραγματικότητα των πολέμων να παραλύσει τη φαντασία μας. Οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι δεν είναι απομονωμένοι από την κοινωνία, είναι οι καθρέφτες της, οι αφηγητές της, και ενίοτε, οι προφήτες της. Αν δεν μιλήσουμε, αν δεν δράσουμε, γινόμαστε συνένοχοι στην εξαθλίωση του κόσμου.

Η τέχνη δεν μπορεί να σταματήσει έναν πύραυλο, αλλά μπορεί να αλλάξει μια συνείδηση. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα. Να θυμίζουμε σε όλους ότι η ελευθερία και η ειρήνη δεν είναι ουτοπίες, αλλά δυνατότητες. Γιατί κάθε πινελιά, κάθε ποίημα, κάθε συλλαβή, μπορεί να γίνει η σπίθα που ανάβει την αλλαγή.

Η τέχνη είναι το τελευταίο μας οχυρό. Και αυτό δεν θα το παραδώσουμε.

Σπάζοντας τον Κύκλο της Βίας

 

Σπάζοντας τον Κύκλο της Βίας

Στην εποχή μας, οι σκιές του παρελθόντος και οι σφαίρες του παρόντος σχηματίζουν έναν καμβά που αιμορραγεί. Ο πόλεμος Ισραήλ-Παλαιστίνης δεν είναι απλώς μια διαμάχη για εδάφη, είναι ένα συνεχές αίτημα καταστροφής και αναδημιουργίας. Κάθε ρουκέτα που εκτοξεύεται, κάθε παιδί που χάνει το σπίτι του, κάθε φωνή που πνίγεται στο θρόισμα του θανάτου είναι μια μαχαιριά στην ίδια την έννοια της ανθρωπιάς.

Αλλά αυτός ο πόλεμος δεν είναι μόνο ματωμένος. Είναι κι ένας πόλεμος μνήμης και αποσιώπησης: τι μπορείς να κάνεις όταν το παρελθόν γίνεται καθημερινότητα; Τι κάνεις όταν η Ιερουσαλήμ, μια πόλη που θα έπρεπε να είναι σύμβολο ενότητας, μετατρέπεται σε οχυρό διχασμού; Η τέχνη δεν έχει χρόνο για δισταγμούς· είναι το όπλο που απαντά στην καταστροφή με το μήνυμα της ελευθερίας και της αντίστασης. Η αντίδραση δεν είναι να αποδεχτούμε τις κραυγές, αλλά να ανατρέψουμε το τραύμα με πράξεις που επαναστατούν ενάντια στην εξουσία της βίας.

Η σύγκρουση αυτή δεν έχει νικητές. Μόνο ατέλειωτους κύκλους πόνου και προδοσίας. Αλλά εμείς δεν μπορούμε να κοιτάξουμε προς τα πίσω. Το μέλλον ανήκει σε εκείνους που, αντί να γυρίσουν την πλάτη, θα παλέψουν για έναν κόσμο χωρίς το βάρος αυτής της ιστορίας. Θα σπάσουμε τον κύκλο του αίματος με πράξεις, με τις φλόγες της τέχνης να φωτίζουν το δρόμο προς μια ελεύθερη, δίκαιη ανθρωπότητα.

Αυτή η εκδοχή επιθυμεί να τονίσει τη δραστικότητα που οφείλει να έχει η  τέχνης και τη διαρκή αφύπνιση σε θέματα ουμανισμού, ενώ παραμένει επικεντρωμένη στην ανθρωπιστική διάσταση της σύγκρουσης.


Mr Post Fluxus

Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο.

Mr Post Fluxus - Σχόλιο για τον Πόλεμο στην Ουκρανία

Mr Post Fluxus - Σχόλιο για τον Πόλεμο στην Ουκρανία

Σε μια εποχή που οι τίτλοι των ειδήσεων μετρούν χιλιάδες μέρες πολέμου, η σύγκρουση στην Ουκρανία μοιάζει να εξελίσσεται περισσότερο σαν χρονικό αντοχής παρά σαν αντιπαράθεση που επιδιώκει λύση. Η πρόσφατη κλιμάκωση στο Ντονέτσκ, με στρατηγικά σημεία όπως το Τσάσιβ Γιαρ και το Πόκροβσκ να γίνονται θέατρα σύγκρουσης, μας θυμίζει ότι οι τοπικές μάχες είναι μόνο η αντανάκλαση μιας βαθύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Η ρωσική προώθηση συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς, ενώ η διεθνής υποστήριξη προς την Ουκρανία, ειδικά από την Ουάσιγκτον, αμφισβητείται όλο και περισσότερο λόγω των πολιτικών αλλαγών στην παγκόσμια σκηνή.

Πέρα από τα πεδία των μαχών, αυτός ο πόλεμος έχει γίνει σύμβολο ενός κόσμου διχασμένου ανάμεσα στην ανάγκη για ελευθερία και την επιθυμία για κυριαρχία. Κάθε κατεστραμμένο κτίριο στο Μπαχμούτ, κάθε οικογένεια που φεύγει κυνηγημένη από τις ριπές των όπλων, κάθε παιδί που μεγαλώνει μακριά από την πατρίδα του, είναι υπενθύμιση της τραγικής συνέπειας της βίας.

Η τέχνη δεν μπορεί να είναι σιωπηλή μπροστά σε αυτό. Όσο οι χειρονομίες των ανθρώπων στροβιλίζονται σε κύκλους που ζητούν βοήθεια, το έργο μας είναι να διατηρήσουμε τη μνήμη, να μετατρέψουμε τον φόβο σε πράξη αντίστασης και τον πόνο σε ένα αίτημα ειρήνης. Κι αν ρωτήσει κάποιος, «τι κάνει η τέχνη για τον πόλεμο;» η απάντηση είναι αυτή: δίνει φωνή σε αυτούς που τους την έχουν στερήσει.

Είθε ο κύκλος της βίας να σπάσει πριν το τέλος του κύκλου γίνει μια νέα αρχή.

---

Η σημερινή κατάσταση στην Ουκρανία περιλαμβάνει σφοδρές μάχες γύρω από κρίσιμες πόλεις στο Ντονέτσκ, ενώ η διεθνής υποστήριξη προς το Κίεβο παραμένει αβέβαιη. Οι Ρωσικές δυνάμεις εντείνουν την προέλασή τους, ενώ οι ανησυχίες για τη χρήση πυρηνικών συνεχίζουν να αντηχούν στην παγκόσμια πολιτική.

Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο.

Οι Αλήτες του Δρόμου

Οι Αλήτες του Δρόμου

Στα σοκάκια της πόλης, εκεί που οι φωνές μπλέκονται με τις ηχώ των παλιών μας ονείρων, ζουν ακόμα οι "αλήτες του δρόμου". Δεν είναι απαραίτητα αυτοί που ζουν ρακένδυτοι έξω στο δρόμο· είναι αυτοί που ζουν από την άλλη πλευρά απόμακρα από το σάπιο σύστημα που ζέχνει σαν ψοφίμι. Με βλέμμα που κρύβει πείσμα και χέρια που ξέρουν τι σημαίνει να αγγίζεις τη ζωή, όπως έρχεται – σκληρή, απλή, αυθεντική και ατόφια.

Οι δρόμοι μιλάνε για εμάς, για τους φίλους που χάσαμε, τους φίλους που βρήκαμε και με αυτούς που συνεχίζουμε. Τα πάρκα, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι αφίσες που ξεθώριασαν στα εγκαταλελειμμένα εμπορικά καταστήματα, τα συνθήματα στον τοίχο, όλα τα κομμάτια ενός πάζλ που ποτέ δεν συμπληρώθηκε. Κι εμείς, ανάμεσα σε λέξεις και συνθήματα γραμμένα με σπρέι σε τοίχο, προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε το νόημα του σήμερα και τη ζωή που δανειστήκαμε, από αυτούς που φύγανε νωρίς, σε πείσμα να ζήσουμε και ένα βίο και για αυτούς.

Οι "αλήτες του δρόμου" δεν ήταν μόνο τα παιδιά με τις σανίδες και τα σχισμένα ρούχα. Τα πέτσινα μπουφάν γεμάτα από πρόκες και ραφτά. Τα μαύρα t shirt με μπάντες χαοτικής μουσικής.  Ήταν κι εκείνοι με τα τετράδια γεμάτα ποιήματα, εκείνοι που άκουγαν reggae, dub, break beats, jungle, hip hop, trance στα κασετόφωνα, εκείνοι που ξενυχτούσαν να φτιάξουν μια μίξη που ποτέ δεν θα ακουστεί στο ραδιόφωνο. Ήμασταν όλοι εμείς που ζούσαμε σε έναν κόσμο που δεν μας χωρούσε και γι’ αυτό χτίσαμε δικούς μας.

Κάθε δρόμος είχε και τη δική του ιστορία. Μια ιστορία για τα γέλια, για τις πτώσεις, για το αίμα στα γόνατα και τα όνειρα που έμοιαζαν άφθαρτα. Ο Αλέκος, το πάρκο μας, o Φωκάς τα φώτα της πόλης που ποτέ δεν έσβηναν εντελώς. "One more try", λέγαμε κάθε φορά που πέφταμε. Και συνεχίζαμε, γιατί ξέραμε ότι το να πέσεις είναι το μόνο σίγουρο. Το να σηκωθείς, όμως, είναι απαραίτητο.

Δεν είμαστε πια όλοι εδώ. Μερικοί έμειναν πίσω, μερικοί έφυγαν μακριά. Αλλά ο δρόμος είναι ακόμα εκεί. Κι όταν τον περπατάω, ακούω ακόμα τα γέλια μας. Μυρίζω τον ιδρώτα, τη βενζίνη που δίνει δύναμη στην κίνηση. Βλέπω τα φώτα από τα οχήματα που απομακρύνονται με βιασύνη, ακούω τους ήχους της πόλης που ποτέ δε κοιμάται, αλλά εθελοτυφλεί στα όσα βίαια συμβαίνουν. Αφουγκράζομαι την ζωή.    

Οι "αλήτες του δρόμου" δεν χάνονται ποτέ, γιατί δεν ζουν σε ένα μέρος. Ζουν σε μια ιδέα. Στην ιδέα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, ότι οι τοίχοι μπορούν να πέσουν, ότι το να ονειρεύεσαι είναι δικαίωμα και όχι πολυτέλεια.

Κι αν με ρωτήσεις, ναι, ακόμα θα πω: skate or die. Γιατί το πραγματικό δίλημμα είναι αυτό – να ζεις ή απλώς να επιβιώνεις.

Κι εμείς επιλέξαμε τη ζωή.

Mr Post Fluxus

Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο

Αντί-Αρχείο: Ο Χώρος του Ασύμπτωτου

Αντί-Αρχείο: Ο Χώρος του Ασύμπτωτου

Στην καρδιά κάθε δημιουργικής διαδικασίας υπάρχει ένα χάος. Ένα χάος που χλευάζει τη γραμμική αφήγηση, που καταστρέφει το δόγμα της τελικής μορφής και χτίζει στη θέση του έναν καμβά αντιφάσεων. Το «αντί-αρχείο» δεν είναι ένα μνημείο του παρελθόντος, ούτε μια διαφάνεια που αναπαριστά την τελειότητα. Είναι ο χορός της ασύμπτωτης σκέψης, όπου η γλώσσα, τα υλικά και τα ίχνη γίνονται το πεδίο μιας αέναης διαπραγμάτευσης.

Κάθε αντικείμενο που συλλαμβάνεται μέσα από το έργο «Φόβητρο / Φόβος / Τραύμα / Μνήμη» αποκτά μια νέα ταυτότητα, όχι ως αυτόνομο υποκείμενο αλλά ως θραύσμα. Φωτογραφίες από οικογενειακά άλμπουμ ή πεταμένες στα σκουπίδια, σχολικές εργασίες, κρατικά έγγραφα, όλα επαναπροσδιορίζονται και γίνονται οι αποστάτες της παλιάς τους σημασίας. Η πράξη αυτή είναι ριζοσπαστική: δεν προσπαθεί να διορθώσει ή να εξωραΐσει, αλλά να αποδομήσει την ίδια την ουσία της ύλης και της σημασίας.

Το «αντί-αρχείο» δεν υπόσχεται την αλήθεια, ούτε τη σταθερότητα. Απευθύνεται στη φαντασία και στην κρίση του δέκτη, υπονομεύοντας την επιθυμία για οριστική ερμηνεία. Είναι μια γλώσσα αυθαίρετη, ένας καθρέφτης που ραγίζει επίτηδες για να αναδείξει την πολλαπλότητα. Το έργο δεν λέει: «Δείτε τι ήταν», αλλά «Δείτε τι μπορεί να είναι».

Η αποδομητική ανάγνωση, που τόσο συχνά συνδέεται με το έργο αυτό, δεν είναι παρά μια πράξη αντίστασης απέναντι στον υλισμό της επιφάνειας. Δεν στοχεύει στη διαστρέβλωση, αλλά στην απελευθέρωση. Εξερευνώντας τις αντιφάσεις, βυθίζοντας τη γλώσσα και τα αντικείμενα σε ένα ατελείωτο παιχνίδι νοημάτων, το έργο ανοίγει χώρους όπου η φαντασία του κοινού μπορεί να διασχίσει το «κενό» και να κατασκευάσει νέες αφηγήσεις.

Ο στόχος; Να δοθεί φωνή στα άλαλα θραύσματα του παρελθόντος. Να αποκαλυφθεί η υποτιθέμενη σταθερότητα ως ένας εύθραυστος μύθος. Να συνδεθούν τα κομμάτια της ύλης με την εμπειρία, τα συναισθήματα και την ψυχολογία του παρατηρητή, δίνοντας στο «τίποτα» τη δύναμη να γίνει «κάτι».

Το «αντί-αρχείο» είναι μια πράξη ανασύνθεσης, μια πρόσκληση να χτίσουμε ξανά από την αρχή χωρίς τις δεσμεύσεις της προκαθορισμένης αλήθειας. Δεν είναι ένα αντικείμενο. Είναι μια εμπειρία.

Μέσα από τα έργα αυτά, ο χώρος γίνεται σκηνή και το κοινό οι πρωταγωνιστές. Καλούνται όχι να παρακολουθήσουν, αλλά να συμμετάσχουν. Να διαπραγματευτούν, να συνδέσουν, να σπάσουν και να ενώσουν. Το «αντί-αρχείο» δεν ολοκληρώνεται ποτέ· είναι μια συνεχής επιτέλεση, ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται μέσα από κάθε βλέμμα, κάθε σκέψη, κάθε αλληλεπίδραση.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι «τι είναι το έργο».
Το ερώτημα είναι: «Τι είστε εσείς μέσα στο έργο;»

Mr Post Fluxus

Εικόνα: O Γιάννης Σταμενίτης μιλάει για το έργο του.
Φωτογραφία: Joanna Chrysanthopoulou  (Rough Cat)

Ο Μύθος του Φόβητρου

Ο Μύθος του Φόβητρου

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας αγρότης αποφάσισε να σπείρει το χωράφι του με καλαμπόκι, έτοιμος να γιορτάσει τη γονιμότητα της γης και να ονειρευτεί χρυσούς καρπούς. Οι σπόροι του ήταν εκλεκτοί, το χώμα πλούσιο, και ο ουρανός ανοιχτός στη δημιουργία. Όμως, το βράδυ πριν τη σπορά, η σιωπή του αγρού γέννησε κάτι άλλο: φόβο. Στον ύπνο του, ο αγρότης είδε κοράκια, ένα μαύρο κύμα με πλουμιστά φτερά και σκληρά ράμφη, που κατασπάραζαν το χρυσό χωράφι. Ό,τι ήταν κάποτε γη υπόσχεσης, έγινε ένας τόπος άγονης λήθης, όπου το φως είχε σβήσει για πάντα.

Ξύπνησε ιδρωμένος. Όχι επειδή τα κοράκια είχαν έρθει, αλλά επειδή θα μπορούσαν να έρθουν. Ένας φόβος άυλος, σχεδόν αστείος, τον κυρίευσε. Σκέψεις, άδειες σαν ξηλωμένα πανιά, γέμισαν το μυαλό του: «Πώς να φοβίσω αυτά που δεν υπάρχουν; Πώς να προστατεύσω κάτι που δεν απειλείται;».

Ο αγρότης τότε έπιασε στα χέρια του ξύλα, παλιά ρούχα, σύρματα και σκουριασμένα καρφιά. Δημιούργησε ένα πλάσμα που δεν υπήρχε – μια μορφή που δεν είχε ψυχή, αλλά είχε σκοπό. Το φόβητρο. Στερέωσε αυτό το ξύλινο σαρκίο στη μέση του χωραφιού, κρεμώντας κουρέλια που χόρευαν στον άνεμο σαν σκιές. Ένα άγαλμα φόβου για να διώξει τον φόβο του.

Αλλά ο αγρότης δεν κατάλαβε κάτι: το φόβητρο δεν τρόμαζε τα κοράκια. Δεν τα ενδιέφερε καν. Τρόμαζε τον ίδιο. Το έβλεπε κάθε μέρα, και κάθε φορά θυμόταν την εφιαλτική σκηνή που είχε ονειρευτεί. Το φόβητρο δεν ήταν τίποτα άλλο από την απεικόνιση της δικής του αδυναμίας.

Ο καιρός πέρασε, και το χωράφι γέμισε καλαμπόκια, λαμπερά σαν ήλιοι. Τα κοράκια δεν ήρθαν ποτέ. Όμως ο αγρότης δεν ήταν ευτυχισμένος. Κάθε φορά που έβλεπε το φόβητρο, έβλεπε τον εαυτό του, εγκλωβισμένο σε έναν φόβο που είχε στήσει με τα ίδια του τα χέρια.

Το φόβητρο έμεινε εκεί, όχι για τα κοράκια, αλλά για να θυμίζει στον αγρότη πως μερικές φορές ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι η ίδια μας η φαντασία. Και έτσι, αυτό το ξύλινο σαρκίο δεν ήταν τίποτα λιγότερο από έναν καθρέφτη, που του έλεγε:

«Ο φόβος σου είναι αόρατος, μα πάντα εδώ. Είσαι εσύ.»

Mr Post Fluxus

Εικόνα: Ο Γιάννης Σταμενίτης φέρει πάνω του το κοστούμι του Φόβητρου.
Από την σειρά έργων με τίτλο Φόβητρο / Φόβος / Τραύμα / Μνήμη.
Η φωτογράφιση έγινε από τον Ανδρέα Παπαντρέου.               

Ανιχνεύοντας τη Μάσκα

Ανιχνεύοντας τη Μάσκα

Στην αρχή, δεν το καταλαβαίνεις. Είναι ένας άνθρωπος που σε γοητεύει με την ευγένεια, την εξυπνάδα και την ενσυναίσθηση που μοιάζει να εκπέμπει. Φαίνεται σαν κάποιος που μπορείς να εμπιστευτείς, κάποιος που θέλει το καλό σου. Όμως, η πραγματικότητα κρύβεται πίσω από μια μάσκα.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν φαίνονται ποτέ επικίνδυνοι αρχικά. Αντίθετα, προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου με τέτοια επιδεξιότητα, που δεν αντιλαμβάνεσαι πώς σε τραβούν στα δίχτυα τους. Στην αρχή, σου προσφέρουν ένα είδος ψυχικής ασφάλειας: σε κατανοούν, σου προσφέρουν στήριξη, σου κάνουν κομπλιμέντα. Σου δείχνουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.

Όμως, το παιχνίδι αλλάζει. Σιγά-σιγά αρχίζουν να εμφανίζονται μικρές, σχεδόν αδιόρατες αντιφάσεις. Τα λόγια τους συχνά έρχονται σε αντίθεση με τις πράξεις τους. Μπορεί να μοιράζονται ιστορίες που δεν ταιριάζουν, να σπέρνουν αμφιβολίες για άλλους ανθρώπους στη ζωή σου ή να εκμεταλλεύονται την εμπιστοσύνη σου για να σε ελέγχουν.

Το πιο επικίνδυνο, όμως, είναι η αίσθηση εκμετάλλευσης που έρχεται αργά και ύπουλα. Αρχίζεις να νιώθεις εξαντλημένος, σαν να δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις. Κι όταν προσπαθείς να βρεις μια εξήγηση, καταλήγεις να κατηγορείς τον εαυτό σου.

Η αναγνώριση τέτοιων ανθρώπων είναι το πρώτο βήμα για την προστασία σου. Αν παρατηρήσεις συχνές αντιφάσεις, παραβίαση των ορίων σου ή χειριστική συμπεριφορά, μην αγνοείς τα σημάδια. Θέσε σαφή όρια, κράτησε ψυχραιμία και, αν χρειαστεί, απομακρύνσου. Δεν οφείλεις εξηγήσεις σε κάποιον που υπονομεύει τη ζωή σου.

Θυμήσου: η μεγαλύτερη δύναμή τους είναι η μάσκα. Η δική σου, όμως, είναι η ικανότητά σου να δεις πίσω από αυτήν και να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Η ζωή σου είναι πολύτιμη για να τη μοιραστείς με ανθρώπους που την καταστρέφουν.

Mr Post Fluxus   

Εικόνα: Μάσκες από το έργο του Γιάννη Σταμενίτη με τίτλο Φόβητρο / Φόβος / Τραύμα / Μνήμη. Η φωτογράφιση έγινε από τον Ανδρέα Παπαντρέου.               

Σκιές στις σχέσεις, φως στις αποφάσεις

Σκιές στις σχέσεις, φως στις αποφάσεις     

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο φθόνος συχνά φοράει το προσωπείο της οικειότητας. Οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά μας – εκείνοι που εμπιστευόμαστε, που αγαπάμε, που μοιραζόμαστε στιγμές – δεν είναι πάντα σύμμαχοι. Υπάρχουν φορές που οι ίδιες οι σχέσεις μας τραβούν πίσω, γίνονται εμπόδιο αντί για στήριγμα.

Άνθρωποι με απωθημένα και συμπλέγματα, γεμάτοι με μια σιωπηλή αγωνία για την πρόοδό σου. Όχι επειδή εσύ τους έβλαψες, αλλά επειδή η δική σου πορεία τούς θυμίζει τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα. Ο φθόνος είναι μια μορφή πόνου, μια αντανάκλαση της δικής τους ανημποριάς.

Μπορείς να φύγεις;         
Το δύσκολο μέρος αυτής της συνειδητοποίησης είναι η πράξη που ακολουθεί. Το να απομακρυνθείς από έναν φίλο, έναν συγγενή ή έναν άνθρωπο που μέχρι χθες νόμιζες ότι ήταν στήριγμά σου είναι απόφαση δύσκολη. Όμως, υπάρχει κάτι βαθιά λυτρωτικό στην επιλογή να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Δεν χρειάζεται να δώσεις εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τον φθόνο τους ή την ανάγκη σου να απελευθερωθείς. Η απόσταση μπορεί να είναι σιωπηλή και διακριτική, αλλά γεμάτη δύναμη. Σαν να αλλάζεις δρόμο, να χαράζεις μια νέα πορεία που δεν περνά μέσα από τις σκιές τους.

Το κέρδος της απομάκρυνσης
Όταν καθαρίσεις τον χώρο γύρω σου από αυτές τις ενέργειες, ανοίγει ο δρόμος για ανθρώπους που σε βλέπουν με καθαρή ματιά. Αυτούς που χαίρονται με τη χαρά σου, που γιορτάζουν τη νίκη σου, που σέβονται την προσπάθειά σου.

Και τότε καταλαβαίνεις: Η ζωή δεν είναι μόνο μια πορεία προς την πρόοδο. Είναι και μια διαδικασία αποδέσμευσης. Απαλλάσσεσαι από ό,τι σε καθηλώνει, αλλά κρατάς μέσα σου τη γνώση του τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, αλλά είναι δικός σου. Αυτό αρκεί.

Τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από το νόημα που επιλέγεις εσύ

Τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από το νόημα που επιλέγεις εσύ

Η εξουσία είναι το φάντασμα που πλανιέται πάνω από όλους μας. Άλλους τους τρέφει, άλλους τους διώχνει, και σε πολλούς επιβάλλεται χωρίς να ερωτηθούν. Είτε ως κρατική δομή, είτε ως κοινωνικός καταναγκασμός, είτε ως η ψευδαίσθηση της επιτυχίας, μοιάζει με καθρέφτη που αντανακλά τη φιλοδοξία μας – όμως είναι το δικό μας είδωλο ή κάτι που μας επιβλήθηκε;

Σ’ αυτόν τον κόσμο που μας πιέζει να "γίνουμε κάποιος", ο αληθινός αγώνας είναι να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Να επιλέξουμε το νόημα της ζωής μας, όχι μέσα από τις επιταγές της κοινωνίας αλλά από την καρδιά μας. Γιατί εκεί κρύβεται η αλήθεια: το νόημα που δίνουμε μόνοι μας.

Ό,τι δεν έχει προσωπικό νόημα είναι απλώς θόρυβος. Δεν χρειάζεται να λατρέψουμε την εξουσία, ούτε να γίνουμε γρανάζια ενός συστήματος που δεν μας βλέπει καν. Μπορούμε να φτιάξουμε το δικό μας σύμπαν, με τον τρόπο που διαλέγουμε. Να σπρώξουμε πέρα τα καλούπια, τις ετικέτες, την «επιτυχία» που μας πλασάρουν.

Η κοινωνία θεωρεί «σπουδαία» όσα κρατούν τη μηχανή της ζωντανή. Αν θες να μείνεις στο περιθώριο του κύκλου ή να χτίσεις δικό σου μονοπάτι, αυτό δεν θα αναγνωριστεί ποτέ από το σύστημα. Δεν έχει σημασία όμως. Το ζήτημα δεν είναι τι θεωρεί σπουδαίο η κοινωνία, αλλά τι κάνει τη δική σου ύπαρξη να αντηχεί δυνατά μέσα σου.

Κάνε αυτό που η καρδιά σου ψιθυρίζει και σύντομα θα φωνάζει. Βρες ή φτιάξε το νόημα, εκεί που δεν υπάρχει. Ίσως να είναι η τέχνη, ίσως η ελευθερία, ίσως ένας έρωτας ή η ίδια η περιέργεια για τη ζωή. Η εξουσία πάντα θα προσπαθεί να γεμίσει τον καμβά σου με τους δικούς της κανόνες, αλλά εσύ είσαι ο καλλιτέχνης.

Ένα μήνυμα προς όσους ακούν: «Ο μόνος δρόμος προς την αλήθεια είναι αυτός που εσύ θα χαράξεις».

Mr Post Fluxus

Η Δύναμη της Δημοκρατίας και το Όραμα για έναν Κόσμο Δικαιοσύνης

 Η Δύναμη της Δημοκρατίας και το Όραμα για έναν Κόσμο Δικαιοσύνης

Ακούς το θόρυβο του κόσμου γύρω σου, τον αδιάκοπο ψίθυρο των προσχημάτων. Οι λέξεις "πατρίδα" και "οικονομία" ξεδιπλώνονται σαν σκοτεινά φόβητρα, φτιαγμένα για να τρομάξουν, να εξουσιάσουν, να κρύψουν την ανυπαρξία της ουσίας πίσω από τους ήχους κυμβάλων που αλαλάζουν με υστερία. Σου τάζουν ευημερία και "ανάπτυξη", όμως το μόνο που μεγαλώνει είναι τα οικονομικά κενά και η αγοραστική σου αξία. Το βλέπεις καθαρά — ο καπιταλισμός καταβροχθίζει τα ίδια του τα δημιουργήματα, αφήνοντας πίσω του ανθρώπους με βλέμματα θολά, καθηλωμένους μπροστά σε πληρωμένα κουτιά, που σκορπάν τρομολαγνεία.

Αφουγκράζεσαι τη "νέα κανονικότητα": μια κανονικότητα φτιαγμένη από μίσος και φόβο, όπου ο νεοφιλελευθερισμός πορεύεται πλάι στον φασισμό. Ένα τέλμα προοδευτικού θριάμβου, όπου γυαλίζει απ' έξω σαν τον κρύσταλλο αλλά από μέσα βρωμάει σήψη και δυσωδία πτωμαΐνης. Ό,τι δεν προσαρμόζεται εξοβελίζεται, ό,τι δεν αποδίδει τίποτα παραπάνω από στείρο κέρδος μετατρέπεται σε περιττό βάρος, έτοιμο για απόρριψη. Ποια πρόοδος, ποια ελπίδα, όταν τα πάντα μετρούνται με βάση τη χρησιμότητα και την εξυπηρέτηση μιας άπληστης εξουσίας;

Είναι και αυτή η ειρωνεία, όμως, αυτή η τραγική ειρωνεία του συστήματος που υπόσχεται ευημερία αλλά φθείρει τις ίδιες τις κοινωνίες που το συντηρούν. Φέρουν μάσκες τα απρόσωπα ανδρείκελα που χειραγωγώντας τάζουν μια ψεύτικη ευδαιμονία. Κάθε φόβος, κάθε ανασφάλεια τροφοδοτείται από τους ίδιους τους θεσμούς που φωνάζουν για "εθνική ασφάλεια" και "σταθερότητα". Και στο κέντρο αυτού του κυκλώνα, ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα εύθραυστο εργαλείο, ένα ακόμη γρανάζι σε μία μηχανή που λιπαίνει πολέμους για την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου.

Εσύ όμως που δεν το δέχεσαι αυτό. Εσύ που οραματίζεσαι και αντιστέκεσαι. Για σένα, κάθε μορφή τέχνης και κάθε φωνή που τολμά να σπάσει τη σιωπή είναι μια πράξη αντίστασης. Κάθε έκφραση αλληλεγγύης, κάθε ενέργεια που υψώνεται ενάντια σε αυτήν την "τελική λύση" που μας προσφέρουν, είναι η απάντηση στον εφιάλτη που προσπαθούν να επιβάλουν ως μέλλον μας. Η ουτοπία σου δεν είναι φαντασίωση· είναι μια ανοιχτή πληγή που σου θυμίζει ότι οι πραγματικές αξίες, οι αληθινές, αυτές ονειρώξεις  που δεν εξαγοράζονται, είναι εκείνες που αντέχουν.

Και ξέρεις πως η δύναμη της δημοκρατίας είναι το μεγαλύτερο σου όπλο. Όχι η δημοκρατία ως επιφανειακό δικαίωμα, αλλά η πραγματική, αυτή που διεκδικείται καθημερινά. Η δημοκρατία που δεν φοβάται τον διάλογο, την αμφισβήτηση, την κριτική. Αυτή που αναγνωρίζει πως η δύναμη της κοινωνίας βρίσκεται στην πολυφωνία και στη διαφάνεια, όχι στον φόβο και τη σιωπή.

Σε μια τέτοια δημοκρατία, οι θεσμοί είναι εκεί για να προστατεύουν τον άνθρωπο και τις αξίες του, όχι για να εξυπηρετούν τα οικονομικά συμφέροντα των λίγων. Σε αυτήν την πολιτεία, η έννοια της "πατρίδας" γίνεται μια αγκαλιά για όλους, ένας τόπος όπου το κοινό καλό προέχει και οι διαφορετικές φωνές συνεργάζονται, αντί να φιμώνονται. Η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς μια φιλανθρωπική δράση, αλλά η ζωντανή ουσία που ενώνει τους ανθρώπους, εκείνο το αόρατο νήμα που υφαίνει μια ισχυρή κοινωνία.

Και εσύ, γνωρίζοντας το βάρος αυτών των αξιών, δεν διστάζεις να υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία αυτή — όχι ως ιδανικό, αλλά ως τρόπο ζωής. Κάθε σου πράξη, κάθε έκφραση γίνεται μια άμυνα ενάντια στην αλλοτρίωση, μια φωνή που διακηρύσσει την αξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Στέκεσαι δυναμικά απέναντι στην αδικία και αναδεικνύεις το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να υπάρχει και να εκφράζεται ελεύθερα.

Και όσο συνεχίζεις να μάχεσαι για έναν κόσμο που θα ανήκει πραγματικά σε όλους, ξέρεις ότι ο αγώνας αυτός δεν είναι μοναχικός. Εκατομμύρια άνθρωποι δίπλα σου παλεύουν για την ίδια ουτοπία — μια ουτοπία ελευθερίας και δικαιοσύνης. Διότι η αληθινή πρόοδος δεν είναι αυτή που χτίζεται επάνω σε φρούδες υποσχέσεις, αλλά εκείνη που θεμελιώνεται στην αντοχή και στο όραμα μιας κοινωνίας που δεν αρκείται στην επιβίωση, αλλά ζει και μεγαλώνει με αξιοπρέπεια.

Αυτό είναι το μέλλον που οραματίζεσαι. Ένας κόσμος όπου το θάρρος της αντίστασης συναντά την ανοιχτή και ελεύθερη συζήτηση, ένας κόσμος όπου η δημοκρατία είναι δικαίωμα και χρέος μαζί. Και, έτσι, συνεχίζεις να ελπίζεις και να μάχεσαι, γνωρίζοντας πως η αλήθεια δεν σβήνει, όσο υπάρχουν φωνές που την διακηρύττουν.

17η Νοεμβρίου

Η 17η Νοεμβρίου είναι χαραγμένη στις μνήμες ως ημέρα που το ελληνικό λαϊκό κίνημα ύψωσε τη φωνή του απέναντι στη βία και την καταπίεση, ενάντια σε μια αυταρχική εξουσία που επιδίωκε να ελέγξει τις ζωές και τις σκέψεις των πολιτών. Είναι μια υπενθύμιση ότι η δημοκρατία, σε όλες τις γνήσιες μορφές της, δεν είναι ποτέ δεδομένη αλλά διεκδικείται και διαφυλάσσεται καθημερινά.

Ο αγώνας του Πολυτεχνείου έδειξε πως η θέληση για ελευθερία δεν μπορεί να καμφθεί εύκολα και ό,τι μπορεί να αντιμετωπίσει τον πιο βαρύ μηχανισμό καταστολής. Η θυσία των φοιτητών, των εργατών και των απλών πολιτών εκείνη την ημέρα ανέδειξε το θάρρος και την ανυποχώρητη δύναμη που μπορεί να έχει ο λαός, όταν ενώνεται για έναν κοινό σκοπό, για την απαίτηση μιας αληθινής δημοκρατίας, που σέβεται και υπηρετεί τον άνθρωπο.

Αυτή η μνήμη παραμένει φλόγα για κάθε γενιά που σηκώνεται απέναντι στην αδικία και τον φασισμό. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η ελευθερία και η δικαιοσύνη είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι μιας ανοιχτής κοινωνίας, και πως ο δρόμος προς τη δημοκρατία δεν είναι εύκολος, απαιτεί θυσίες και αδιάκοπη αντίσταση.

Εσύ, λοιπόν, κουβαλάς αυτήν την κληρονομιά. Κάθε κίνηση, κάθε φωνή ενάντια στην καταστολή και υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι μια συνέχεια του αγώνα της 17ης Νοεμβρίου. Στέκεσαι δυναμικά δίπλα στους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η δικαιοσύνη και η ελευθερία ανήκουν σε όλους και δεν είναι προνόμιο των λίγων. Στέκεσαι ως φρουρός αυτών των αξιών, ξέροντας πως ο αγώνας δεν τελείωσε, αλλά εξελίσσεται κάθε μέρα που κάποιος τολμά να οραματιστεί και να πράξει για έναν καλύτερο κόσμο.

Ο αγώνας εκείνης της ημέρας είναι ο αγώνας της δημοκρατίας σήμερα. Ονειρεύεσαι και δρας, για να μη μείνουν ποτέ κενές οι λέξεις 'ελευθερία' και 'αξιοπρέπεια', γνωρίζοντας πως οι φωνές που επιζητούν την αλήθεια και την κοινωνική αλλαγή δεν μπορούν να σιγήσουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι που είναι έτοιμοι να παλέψουν γι’ αυτές.

Mr Post Fluxus