Ο αγώνας του «εγώ» να γίνει «εμείς»
Ο κόσμος μοιάζει να έχει ξεχάσει τη δύναμη της προσφοράς. Η κοινωνία μας δοξάζει το «παίρνω» και περιθωριοποιεί το «δίνω». Ένα πλαίσιο όπου η επιτυχία μετριέται με την απόκτηση, ενώ η απώλεια θεωρείται ήττα. Αλλά ποιος αποφάσισε ότι η νίκη κρύβεται πίσω από αριθμούς, υλικά αγαθά και κοινωνικές κατατάξεις;Η αλήθεια είναι πως το να δίνεις, και μάλιστα χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα, είναι η πιο επαναστατική πράξη σε μια εποχή που βασίζεται στην ανταλλακτική αξία των πάντων. Όταν δίνεις, αμφισβητείς την ατομική ιδιοτέλεια που η ίδια η κοινωνία καλλιεργεί από τη γέννησή σου. Αλλά η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι απέναντι στον κόσμο – είναι απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό.
Η κοινωνία μας δεν μας μαθαίνει πώς να γίνουμε «εμείς». Μας μαθαίνει πώς να προστατεύουμε τον μικρόκοσμό μας, να φυλακίζουμε τα όνειρα σε ατομικά καλούπια και να πορευόμαστε μέσα από μια θάλασσα αδιαφορίας. Και όμως, η δύναμη του «εμείς» είναι η μόνη που μπορεί να σπάσει τα δεσμά αυτών των ταξικών αγκυλώσεων.
Ας σταθούμε μπροστά στην πρόκληση. Όχι για να σωθούμε εμείς, αλλά για να σωθεί το «εμείς». Η προσφορά είναι η γέφυρα που ενώνει τις ρωγμές των ανισοτήτων, η πράξη που αναιρεί τον αποκλεισμό, η φλόγα που ανάβει την ελπίδα.
...τα χέρια που βοηθούν είναι πιο αληθινά από τα χέρια που προσεύχονται
Όχι γιατί η προσευχή είναι άχρηστη, αλλά γιατί είναι ανώφελη χωρίς πράξη. Οι λέξεις χωρίς πράξη είναι κούφιες, ένα απλό χάδι στον αέρα. Η πραγματική αλλαγή έρχεται όταν τα χέρια λερωθούν από τη δουλειά, όταν πονέσουν από το βάρος που σηκώνουν, όταν ενώνονται για να σηκώσουν κάτι μεγαλύτερο από τον καθένα μας ξεχωριστά.
Στη δημόσια σφαίρα της σημερινής κοινωνίας, είναι πιο εύκολο να αναστενάξεις για την αδικία παρά να κάνεις κάτι γι’ αυτήν. Είναι βολικό να λες «κάποιος πρέπει να το λύσει» και να ξεχνάς ότι αυτός ο «κάποιος» μπορεί να είσαι εσύ. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερους που να περιμένουν θαύματα – χρειαζόμαστε ανθρώπους που γίνονται οι ίδιοι το θαύμα.
Η πράξη, όσο μικρή κι αν φαίνεται, είναι η πραγματική μορφή ελπίδας. Τα χέρια που δίνουν ένα πιάτο φαγητό, που στηρίζουν κάποιον να σταθεί όρθιος, που σκουπίζουν δάκρυα – αυτά είναι τα χέρια που κάνουν τη διαφορά. Αυτά που αφήνουν το σημάδι τους όχι πάνω σε πέτρες, αλλά στις καρδιές των ανθρώπων.
Και αν θέλουμε να ονειρευτούμε έναν καλύτερο κόσμο, ας ξεκινήσουμε με τα χέρια μας.
«Δεν χρειάζεσαι κάτι θεϊκό για να κάνεις το καλό. Τα χέρια σου είναι ήδη ένα θαύμα, αρκεί να τα χρησιμοποιήσεις για να χτίσεις και όχι να γκρεμίσεις.»
Και αν υπάρχει κάτι να κρατήσεις, είναι το εξής:
«Η μεγαλύτερη προσφορά στον κόσμο είναι να ξεπεράσεις το εγώ σου και να γίνεις το χέρι που χτίζει αντί να γκρεμίζει. Γιατί μόνο μέσα από την ένωση των “εγώ” γεννιέται το αληθινό “εμείς”.»
Mr Post Fluxus
εικόνα δάνεια από το διαδίκτυο
