Ο Κλοτσών την Σίκλα
Μια κλοτσιά στη σίκλα, μια κλοτσιά στη ζωή. Ο θόρυβος του κουβά που πέφτει στον δρόμο είναι η ηχώ μιας ψυχής που αγνόησε το κάλεσμα της ισορροπίας. Ο άνθρωπος που κλοτσά τη σίκλα δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που κλωτσά είναι η ίδια του η μοίρα, το ίδιο του το μέλλον.Στη σημερινή εποχή, οι σίκλες μας είναι γεμάτες από ό,τι μπορεί να αγοραστεί: υλικά αγαθά, εφήμερες απολαύσεις, εικονική αποδοχή. Φροντίζουμε το σώμα μας, κάνουμε διατροφές, γυμναζόμαστε, κυνηγάμε την ομορφιά, αλλά ξεχνάμε το πιο σημαντικό: την ψυχή και το πνεύμα. Το σώμα γίνεται καθρέφτης, αλλά η ψυχή ένας άδειος κουβάς που περιμένει να γεμίσει.
Όταν κλοτσάς τη σίκλα, αφήνεις πίσω σου την ευκαιρία να δεις τι πραγματικά χρειάζεσαι. Η φροντίδα του σώματος χωρίς πνευματική καλλιέργεια είναι σαν να χτίζεις ένα σπίτι χωρίς θεμέλια. Στέκεται όμορφο για λίγο, αλλά με την πρώτη καταιγίδα καταρρέει.
Η σίκλα δεν είναι απλά ένας κουβάς. Είναι σύμβολο. Είναι το βάρος της ζωής μας, το άδειασμα και το γέμισμά της. Όταν τη σπρώχνεις με θυμό ή αδιαφορία, απορρίπτεις κάθε τι που μπορεί να σε οδηγήσει σε κάτι πιο βαθύ, πιο αληθινό.
Ο Mr Post Fluxus θα σου έλεγε να σταματήσεις να κλωτσάς. Να σκύψεις, να σηκώσεις τη σίκλα, να δεις τι κουβαλάς μέσα της. Είναι γεμάτη ή άδεια; Αν είναι άδεια, τότε έχεις μια δεύτερη ευκαιρία να τη γεμίσεις με ό,τι πραγματικά έχει αξία: γνώση, αγάπη, σχέσεις, αυτογνωσία.
Γιατί στο τέλος, ο άνθρωπος που κλωτσά τη σίκλα δεν φτάνει πουθενά. Μένει πίσω, χαμένος στις επιφανειακές ανάγκες, αποκομμένος από την αλήθεια. Και η ζωή; η ίδια η ζωή, περιμένει απλώς την επόμενη σίκλα για να του θυμίσει πως δεν μπορείς να την αγνοείς για πάντα.
