Κοινωνική Κριτική Τέχνης
Η τέχνη, αγαπητοί μου συμπολίτες, δεν είναι για να στολίζετε τα σαλόνια σας. Δεν γεννήθηκε για να κρεμιέται σε τοίχους ανάμεσα σε σαμπάνια και ακριβά τυριά, ούτε για να λειτουργεί ως μηχανισμός ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Η τέχνη δεν είναι χρηματιστήριο αξιών, ούτε θήραμα για τους πλειοδότες των δημοπρασιών σας.Η τέχνη είναι πόνος. Είναι η κραυγή που ξεσπά από τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Θα έπρεπε να είναι κλωτσιά στην αδιαφορία σας, γροθιά στα στεγανά των ταξικών σας αγκυλώσεων. Είναι το Jab-Cross-Hook-Uppercut Combination που διαλύει τη βιτρίνα της υποκρισίας σας. Όχι, η τέχνη δεν είναι βία. Είναι καθρέφτης. Και σε αυτόν τον καθρέφτη αντικρίζουμε όλα τα γλοιώδη, τα βρώμικα, τα απεχθή που φτιάξατε, μετατρέποντας το ομορφότερο εργαλείο έκφρασης σε ακόμα ένα εξάρτημα του μηχανισμού εξουσίας.
Αλλά, γιατί τόσο σκοτάδι; Γιατί αφήνουμε την ίδια την τέχνη να πέφτει στα χέρια όσων δεν μπορούν να την κατανοήσουν; Αντί να κλεινόμαστε στον κυνισμό, μπορούμε να επαναδιεκδικήσουμε την ουσία της. Ας επιστρέψουμε στην τέχνη που αλλάζει καρδιές, που ενώνει, που προκαλεί και εμπνέει. Η τέχνη μπορεί να γίνει ο φάρος μας μέσα στη θύελλα, ο οδηγός μας για να βγούμε από τα κοινωνικά αδιέξοδα που μας επιβάλλουν.
Ο Mr Post Fluxus στέκεται εδώ, μπροστά σας, και σας λέει:
«Η τέχνη δεν θα σωθεί από τα σαλόνια σας, αλλά από τις πλατείες σας. Εκεί όπου η δημιουργία γίνεται εργαλείο αλλαγής, όπου οι άνθρωποι ενώνουν τις φωνές τους για να φτιάξουν κάτι όμορφο, αληθινό, ανθρώπινο. Και ξέρετε τι; Κάθε στιγμή που επιλέγετε να μοιραστείτε την τέχνη σας με τον κόσμο, νικάτε.
Γιατί η τέχνη, όπως και η ζωή, δεν είναι ιδιοκτησία – είναι πράξη αγάπης.»
Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη, «Λήθη, ξεχάσαμε να αγαπάμε, γιατί μάθαμε μόνο να πουλάμε»
