.jpeg)
Κάθε μέρα που ξυπνάμε, φοράμε τη μάσκα μας. Άλλος την
έχει φτιαγμένη από μετάξι, άλλος από μέταλλο, και άλλος από πλαστικό. Δεν έχει
σημασία το υλικό. Σημασία έχει το πώς την παρουσιάζουμε. Στην κοινωνία που
ζούμε, οι μάσκες δεν είναι απλώς επιθυμία, είναι ανάγκη. Είναι ο τρόπος να
κρύψεις τις ρωγμές σου, να συμμορφωθείς με το "πρέπει", να μην
αφήσεις κανέναν να δει ότι το πρόσωπο από κάτω είναι κουρασμένο, ευάλωτο ή απλά
ανθρώπινο.
Κι όμως, το πρόσωπο κάτω από τη μάσκα δεν είναι ποτέ
νεκρό. Είναι ζωντανό, ακόμα και όταν ασφυκτιά. Είναι εκεί και περιμένει.
Περιμένει να ακουστεί μέσα σε έναν κόσμο που έχει μάθει να δίνει αξία μόνο στην
επιφάνεια.
Η ταξική κοινωνία, οι ιεραρχίες, τα «κουτάκια» στα
οποία μπαίνουμε από παιδιά, είναι οι μάσκες που η ίδια η κοινωνία μας
υποχρεώνει να φοράμε. Κι αν ποτέ δοκιμάσεις να την πετάξεις, οι άλλοι σε
κοιτάζουν με φόβο ή περιφρόνηση. Γιατί η γύμνια του προσώπου σου είναι μια
υπενθύμιση της δικής τους φυλακής.
Αλλά υπάρχει και το φως. Εκείνο το φως που βγαίνει
όταν αποφασίζεις να πάρεις βαθιά ανάσα και να πεις «όχι». Όχι σε μια ζωή
φτιαγμένη από προσποιήσεις. Όχι σε έναν κόσμο που ζυγίζει την αξία σου με βάση
το πόσο καλά φοράς τη μάσκα σου. Η αλλαγή δεν είναι εύκολη, αλλά αρχίζει πάντα
από ένα πρόσωπο. Από μια φωνή. Από τη δική σου απόφαση να ζήσεις όπως είσαι, κι
όχι όπως σου λένε ότι πρέπει να γίνεις.
Η μάσκα είναι η επιφάνεια, το «φαίνεσθαι», μια κατασκευή που προστατεύει, κρύβει ή παρουσιάζει ό,τι επιλέγουμε να δείξουμε στον κόσμο. Το πρόσωπο κάτω από τη μάσκα είναι η ουσία, η αλήθεια που κρατάμε για τον εαυτό μας, συχνά ευάλωτη, με τις ρωγμές και τα ανεξερεύνητα βάθη της.
Αλήθεια και ψέμα συνυπάρχουν και στις δύο μορφές. Η μάσκα μπορεί να είναι ψεύτικη, αλλά πολλές φορές γίνεται το εργαλείο για να επιβιώσουμε ή να επικοινωνήσουμε. Το πρόσωπο κάτω από τη μάσκα, ενώ φαίνεται αυθεντικό, μπορεί να μην είναι απόλυτα κατανοητό ούτε από τον ίδιο τον άνθρωπο.
Τα λόγια που λέει κανείς είναι κομμάτια της μάσκας. Οι προθέσεις, όμως, είναι τα αόρατα νήματα που υφαίνουν τη βαθύτερη αλήθεια. Η πραγματικότητα είναι ένα παιχνίδι ερμηνειών και εννοιών, όπου μάσκα και πρόσωπο συγκρούονται και συνδιαλέγονται.
Ίσως το ερώτημα να μην είναι τι είναι αλήθεια ή ψέμα, αλλά πόσο κοντά μπορούμε να φέρουμε τη μάσκα στο πρόσωπο, ώστε να μην προδίδει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ή, πάλι, πόσο έτοιμοι είμαστε να ζήσουμε χωρίς αυτήν.
Στο τέλος της ημέρας, οι μάσκες θα πέσουν. Το
πραγματικό πρόσωπο θα φανεί. Κι όταν αυτό συμβεί, δεν θα έχει σημασία τι
φοράγαμε, αλλά πώς ζήσαμε. Ας φτιάξουμε έναν κόσμο που δεν χρειάζεται μάσκες
για να επιβιώσει. Έναν κόσμο όπου η αλήθεια δεν θα είναι πράξη επαναστατική,
αλλά καθημερινότητα.
«Μην φοβάσαι να δείξεις το πρόσωπό σου. Οι ρωγμές του είναι οι χαρακιές της αλήθειας, κι αυτή είναι που φωτίζει το σκοτάδι.»
Mr Post Fluxus
