Η Επανάσταση της Καθημερινής Επιλογής
Καθώς η πόλη ξυπνά, οι ίδιες μηχανές βουίζουν ξανά. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς φορτωμένα, το ίδιο και οι σκέψεις μας. Επαναλαμβανόμενες διαδρομές σε ένα αστικό τοπίο που μοιάζει να έχει ξεχάσει τη σημασία της αλλαγής. "Είναι όλα στο μυαλό μας," λέω συχνά στους φίλους μου.Ο κόσμος βλέπει μια σειρά από εμπόδια, άλυτα προβλήματα που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα: ανεργία, φτώχεια, ανισότητα. Όμως, πίσω από κάθε εμπόδιο υπάρχει μια επιλογή — να σταθούμε μπροστά του σαν βράχος ή να το παρακάμψουμε σαν νερό. Είμαστε τόσο δυνατοί όσο το επιλέγουμε, κι αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να είναι τόσο ανατρεπτική, όσο και απελευθερωτική.
Οι ταξικές αγκυλώσεις, οι διαχωριστικές γραμμές, δεν είναι τίποτα περισσότερο από κατασκευές. Δημιουργημένες για να μας κρατούν παγιδευμένους σε μια ψευδαίσθηση αδυναμίας. Και όμως, τα μεγαλύτερα έργα του ανθρώπου — μια γέφυρα που ενώνει δύο ακτές, ένας πίνακας που ζωγραφίζεται με δάκρυα και πάθος — ξεκίνησαν από το θάρρος μιας ιδέας. Μιας πίστης ότι το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό.
Ας σταματήσουμε λοιπόν να προσδοκούμε την αλλαγή από έξω. Ο Mr Post Fluxus πιστεύει ότι οι μικρές πράξεις καλοσύνης, οι καθημερινές επιλογές μας, είναι η πραγματική επανάσταση. Δίνουμε τροφή στο θηρίο ή απλώς επιλέγουμε να το αγνοήσουμε;
Και αν όλα φαίνονται χαοτικά, θυμήσου: δεν είσαι μόνος. Κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος όσο μπορεί να αγγίξει έναν άλλον άνθρωπο, έστω και μέσα από ένα βλέμμα ή μια λέξη.
"Η επιλογή είναι πάντα δική μας," λέω στον εαυτό μου καθώς σκέφτομαι την επόμενη μου κίνηση. Η ελπίδα δεν είναι απλώς συναίσθημα. Είναι πράξη.
"Ο κόσμος αλλάζει όταν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το πώς τον βλέπουμε. Η αισιοδοξία είναι το πρώτο βήμα της ανυπακοής."
Ο Mr Post Fluxus στέκεται μπροστά από τον καθρέφτη του ατελιέ, εκεί όπου κάθε επιφάνεια μιλάει μια γλώσσα του παρελθόντος και του παρόντος. Τα χέρια του —λερωμένα από μπογιές, σημάδια δημιουργίας— ακουμπούν απαλά στο τραπέζι, σαν να στηρίζουν όχι μόνο το σώμα του, αλλά και την ιδέα που τον κρατά ζωντανό.
"Ποτέ δεν θα έκανα κακό σε ένα σώμα που κρατάει μέσα την υγιή σκέψη μου," ψιθυρίζει, σαν να απευθύνεται στο είδωλό του. Αυτό το σώμα —που σκέφτεται, δημιουργεί, αγαπά— δεν είναι απλά ένα δοχείο. Είναι το μέσο με το οποίο η ιδέα γίνεται δράση, ο φόβος γίνεται τέχνη, και η τέχνη γίνεται διανόηση.
Τα χρώματα στον καμβά πίσω του μοιάζουν να πάλλονται. Είναι ένας χορός από μπλε και κόκκινο, με αποχρώσεις του μαύρου να σχηματίζουν σκιές —ίσως μνήμες, ίσως τραύματα που δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Ο Mr Post Fluxus στρέφεται και αγγίζει την επιφάνεια. "Δεν είμαι μόνος μου εδώ," σκέφτεται. "Η σκέψη μου είναι εδώ, το παρελθόν μου είναι εδώ, και το μέλλον… είναι απλά μια ακόμα πινελιά."
Οι λέξεις του Bob Marley αντηχούν στο μυαλό του: “One good thing about music, when it hits you, you feel no pain.” Αλλά για τον Mr Post Fluxus, η μουσική δεν είναι μόνο η νότα. Είναι η κίνηση της βούρτσας, η αίσθηση του ξύλου από το skateboard, το βάρος μιας γραμμής που γράφει την αλήθεια. Η τέχνη του πονά, αλλά είναι ένας πόνος που θεραπεύει.
Κλείνει τα μάτια και αφήνει τη σκέψη να τον καθοδηγήσει. "Να αγαπάς αυτό που είσαι, αυτό που κρατάς μέσα σου, γιατί μόνο τότε μπορείς να το μοιραστείς. Και αν δεν το μοιραστείς, ποιος ο λόγος της ύπαρξης;"
Ανοίγει τα μάτια του και χαμογελά. Ο καθρέφτης δείχνει την αλήθεια του —έναν άνθρωπο που αγωνίζεται να ενώσει το χάος του κόσμου μέσα από την καθαρότητα μιας υγιούς σκέψης. Ο καμβάς περιμένει, και ο Mr Post Fluxus ξέρει πως έχει ακόμα πολλά να πει.
