Η Τάξη της Ανισότητας και το Μαθηματικό της Ατόπημα
Γράφει ο Mr Post FluxusΑκούω πως τα σχολεία κλείνουν λόγω κακοκαιρίας, αλλά τα μαθήματα συνεχίζονται στην εικονική πραγματικότητα της τηλεκπαίδευσης. Ένα είδος ψηφιακής σκηνής, όπου οι μαθητές καλούνται να πρωταγωνιστήσουν χωρίς να έχουν καν το κόστος του εισιτηρίου καλυμμένο. Από τη μία πλευρά, οι υπουργικές οδηγίες μιλούν για «δικαίωμα στην εκπαίδευση», κι από την άλλη, η πραγματικότητα κραυγάζει: «Αυτό το δικαίωμα δεν περιλαμβάνει τους φτωχούς».
Ο Mr Post Fluxus ως παρατηρητής. Βλέπει το παιδί στη γωνία που μοιράζεται το τάμπλετ με τον αδερφό του, τον γονιό που παρακαλά να πιάσει το Wi-Fi του γείτονα, τη μητέρα που αναρωτιέται αν θα πληρώσει το ρεύμα ή το ίντερνετ αυτόν τον μήνα. Μια κοινωνία που διαφημίζει την αριστεία, αλλά δεν μιλά ποτέ για την ανισότητα που την τρέφει.
Αυτή η κακοκαιρία δεν είναι μόνο μετεωρολογική, είναι και ταξική. Είναι η κακοκαιρία μιας κοινωνίας που θεωρεί την εκπαίδευση «κόστος» και όχι «επένδυση». Που απαιτεί από τις οικογένειες να γίνουν χορηγοί της δημόσιας παιδείας. Και μέσα σε αυτήν την παγωμένη πραγματικότητα, η ερώτηση παραμένει:
Ποιος μαθαίνει πραγματικά;
Όμως, σε πείσμα αυτής της καταιγίδας, υπάρχει και φως. Οι άνθρωποι που νοιάζονται. Οι δάσκαλοι που δίνουν το τηλέφωνό τους στους μαθητές για να τους βοηθήσουν, οι κοινότητες που μοιράζονται εξοπλισμό, οι οικογένειες που αγωνίζονται μαζί. Αυτό το φως είναι η απόδειξη πως η κοινωνία μπορεί να υπερβεί τις αγκυλώσεις της.
Κι αν με ρωτήσεις τι πρέπει να γίνει, θα σου πω: Να δούμε την εκπαίδευση σαν το θεμέλιο ενός κόσμου όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου με βάση το πορτοφόλι σου. Και αυτός ο κόσμος δεν είναι ουτοπικός, είναι απλά αναγκαίος.
Η απόφαση για τηλεκπαίδευση κατά την κακοκαιρία
Η τηλεκπαίδευση μπορεί να είναι λύση σε δύσκολες καταστάσεις, όπως η κακοκαιρία, αλλά προϋποθέτει κατάλληλη υποδομή και ισότιμη πρόσβαση. Η απουσία φυσικής παρουσίας δεν πρέπει να δημιουργεί επιπλέον προβλήματα, όπως η επιβολή απουσιών, αν δεν είναι διασφαλισμένες οι αναγκαίες προϋποθέσεις.
Ελλείψεις σε ηλεκτρονικά μέσα
Οι οικογένειες καλούνται να επωμιστούν το κόστος αγοράς συσκευών, σύνδεσης στο διαδίκτυο και τεχνικής υποστήριξης. Ωστόσο, υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν οικονομικά. Το Υπουργείο θα έπρεπε:
• Να παρέχει τον εξοπλισμό (π.χ. δανειστικές συσκευές).
• Να εξασφαλίζει σύνδεση στο διαδίκτυο για οικογένειες με χαμηλό εισόδημα.
• Να δημιουργεί υποδομές για πρόσβαση σε δημόσιους χώρους (π.χ. κέντρα με δωρεάν Wi-Fi).
Προβλήματα ισότητας στην εκπαίδευση
Η απαίτηση συμμετοχής χωρίς εξασφαλισμένα μέσα δημιουργεί ανισότητες και αποκλεισμό μαθητών. Αυτό αντιβαίνει στις αρχές της δωρεάν και ίσης εκπαίδευσης. Το Υπουργείο έχει ευθύνη να:
• Εξασφαλίσει ισότιμη πρόσβαση.
• Αναγνωρίσει τα εμπόδια και να μην επιβάλλει κυρώσεις σε μαθητές που αδυνατούν να συμμετάσχουν.
Προτάσεις για τις οικογένειες
Οι οικογένειες μπορούν:
• Να πιέσουν μέσω συλλόγων γονέων για την παροχή εξοπλισμού και τεχνολογικής υποστήριξης.
• Να ζητήσουν άμεση επικοινωνία με τη διεύθυνση του σχολείου και το Υπουργείο για την εξεύρεση λύσεων.
• Να συνεργαστούν με άλλες οικογένειες για κοινή πρόσβαση στα απαραίτητα μέσα (όπου είναι εφικτό).
Τι θα έπρεπε να κάνει το Υπουργείο
• Καταγραφή αναγκών: Έρευνα για τον αριθμό των μαθητών που δεν διαθέτουν εξοπλισμό ή σύνδεση.
• Πρόγραμμα υποστήριξης: Εξασφάλιση χρηματοδότησης για την αγορά εξοπλισμού.
• Ευελιξία: Μη επιβολή απουσιών όταν δεν υπάρχει πρόσβαση.
• Υποδομές: Δημιουργία σημείων πρόσβασης σε τοπικό επίπεδο.
• Εκπαίδευση εκπαιδευτικών: Κατάρτιση για αποτελεσματική τηλεκπαίδευση.
Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα, και η πολιτεία έχει την ευθύνη να την παρέχει ισότιμα, ανεξαρτήτως των συνθηκών. Οι οικογένειες δικαιούνται να απαιτήσουν υποστήριξη και δίκαιες λύσεις από το Υπουργείο.
«Σε έναν κόσμο που μετρά το μέλλον με το χρήμα, μόνο η αλληλεγγύη μπορεί να επαναφέρει τον άνθρωπο στην εξίσωση.»
εικόνα δάνειο από το διαδίκτυο
