Το γράμμα: Άγιε Βασίλη, η ζωή δε ζητά πια δώρα…
Άγιε Βασίλη,
ξέρω, δε συνηθίζεις να δέχεσαι γράμματα από ανθρώπους που έχουν περάσει τα
πενήντα.
Αλλά αυτή τη φορά, δε σου γράφει ο μικρός Γιαννάκης.
Σου γράφει ο Mr Post Fluxus.
Δεν σου γράφω για ποδήλατα, ηλεκτρονικά ή Fender Jazz Bass.
Δε σου γράφω ούτε για επαναστάσεις ούτε για δικαιοσύνη.
Αυτά τα αφήνω στα έργα μου, στα πινέλα μου, στα κείμενα που δε στέλνω ποτέ.
Σου γράφω για να σου πω ευχαριστώ.
Όχι γιατί μου έφερες ποτέ αυτά που ζητούσα.
Αλλά γιατί μέσα από τις ελλείψεις, βρήκα τις δικές μου πληρότητες.
Μέσα από τα λάθη, έμαθα τι σημαίνει να ψάχνεις.
Φέτος, δε θα σου ζητήσω χρόνο ζωής.
Ούτε χαμένα όνειρα, ούτε ανθρώπους που έφυγαν.
Γιατί κατάλαβα:
η ζωή δεν είναι να παίρνεις ό,τι θέλεις.
Είναι να δημιουργείς ό,τι χρειάζεσαι.
Οι κερασιές άνθισαν, ο Γιαννάκης μεγάλωσε πια,
κι εγώ κάθε τόσο, βλέπω αυτούς που έφυγαν νωρίς, στα όνειρά μου.
Έτσι έμαθα να ξυπνάω με λίγη ακόμα τέχνη μέσα μου.
Ξέρω, Άγιε, ότι δεν είσαι εδώ για να λύνεις τα προβλήματα του κόσμου.
Εσύ είσαι ο μύθος μας, η αφετηρία.
Κι εμείς, τα παιδιά σου που κάποτε σου γράφαμε γράμματα,
Οπότε, φέτος…
Άφησε το έλκηθρό σου και πέρασε από τη Θεσσαλονίκη.
Θα σου κρατήσω ζεστό καφέ,
και αν το θες, μπορείς να καθίσεις στο atelier του Mr Post Fluxus να δημιουργήσουμε αντάμα.
Εδώ είμαστε όλοι, σε ευχαριστούμε και συγνώμη.
Με ευγνωμοσύνη,
Mr Post Fluxus
