Απογοήτευση και οι άλλοι
Απογοητευόμαστε γιατί πιστεύουμε. Πιστεύουμε πως το βλέμμα μας δεν είναι μοναδικό, πως η καρδιά μας δεν χτυπά σε δικό της ρυθμό. Ζούμε με την ελπίδα πως οι άλλοι θα σκέφτονται όπως εμείς, θα νιώθουν όπως εμείς, θα δρουν όπως εμείς. Μια παγίδα προσδοκιών που στήνουμε μόνοι μας, και κάθε φορά πέφτουμε μέσα με κρότο.Γιατί το κάνουμε αυτό; Ίσως γιατί μέσα μας αναζητούμε καθρέφτες, όχι ανθρώπους. Θέλουμε να βλέπουμε στον άλλο την αντανάκλασή μας, μια επιβεβαίωση ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι η αγάπη μας, η προσφορά μας, το πάθος μας βρίσκουν αντίκρισμα. Κι όμως, οι άλλοι δεν είναι καθρέφτες. Είναι ιστορίες, φτιαγμένες από άλλο χαρτί, με άλλα γράμματα, γραμμένες σε άλλη γλώσσα.
Και όταν έρχεται η στιγμή της απογοήτευσης, η πραγματική ερώτηση δεν είναι «Γιατί δεν έκαναν αυτό που θα έκανα εγώ;» αλλά «Γιατί περίμενα να το κάνουν;». Ίσως γιατί δεν τους αφήσαμε ποτέ να είναι διαφορετικοί. Τους γεμίσαμε ρόλους που εμείς δημιουργήσαμε και τώρα τους κατηγορούμε γιατί δεν μπορούν να τους παίξουν.
Ο κόσμος δεν είναι ένα θέατρο όπου εμείς γράφουμε το σενάριο. Είναι ένα χάος δημιουργίας, γεμάτο ατέλειες, εκπλήξεις, και ναι, απογοητεύσεις. Αλλά μέσα από την αποδοχή της διαφοράς γεννιέται η σύνδεση. Όχι γιατί ο άλλος είναι σαν εμάς, αλλά γιατί, παρότι δεν είναι, μπορούμε να τον αγαπήσουμε.
Απογοητευόμαστε γιατί φοβόμαστε. Φοβόμαστε να σταματήσουμε να περιμένουμε από τους άλλους και να αρχίσουμε να περιμένουμε μόνο από εμάς. Αλλά ίσως εκεί βρίσκεται η λύση. Όχι στην προσδοκία, αλλά στην αποδοχή.
Η απογοήτευση είναι μια υπενθύμιση: να γίνουμε πιο γενναιόδωροι. Να αγαπήσουμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. Να δώσουμε χωρίς τον φόβο της σπατάλης. Γιατί μόνο τότε, η πίστη μας στους άλλους θα γίνει γέφυρα και όχι δεσμά.
Mr Post Fluxus
