Η φωνή που ρωτά, η σιωπή που απαντά
«Ποιο είναι το νόημα της ζωής όταν το νόμισμα της ύπαρξης είναι η εκμετάλλευση;» σκέφτεται ο Mr Post Fluxus, κοιτώντας την πόλη που ποτέ δεν σταματά να βουίζει, αλλά σπάνια ακούει. Στα βλέμματα των ανθρώπων διαβάζει την κόπωση μιας κοινωνίας που εγκλωβίζεται σε ρόλους. Το παιδί που ονειρεύεται αλλά καταλήγει εργάτης της επιβίωσης. Ο δημιουργός που κρύβει το έργο του πίσω από μια μάσκα αποδοχής.Όμως ο Mr Post Fluxus δεν σταματά εκεί. Με την ευαισθησία ενός καλλιτέχνη που δεν φοβάται να αγγίξει το ευάλωτο, ψάχνει το φως που κρύβεται στις σκιές. Ξέρει ότι οι ταξικές αγκυλώσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανθρώπινα κατασκευάσματα – γι' αυτό και μπορούν να ξεπεραστούν.
«Μας λένε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο», σχολιάζει, «αλλά τι άλλο είναι ο κόσμος από τις επιλογές μας που ενώνονται;» Κάθε ερώτηση που θέτουμε είναι σαν σταγόνα στον καταρράκτη της αλλαγής. Ίσως μια μόνο σταγόνα να φαίνεται αδύναμη, αλλά μαζί με χιλιάδες άλλες, μπορεί να χαράξει νέες πορείες, να παρασύρει παλιά εμπόδια, να δροσίσει τη γη της αλληλεγγύης.
Για τον Mr Post Fluxus, η αισιοδοξία δεν είναι πολυτέλεια – είναι επανάσταση. Η απόδραση από τα κοινωνικά αδιέξοδα βρίσκεται στο θάρρος να σπάσουμε τους κανόνες που μας κρατούν δέσμιους. Στο να χτίσουμε έναν κόσμο που οι αξίες δεν μετρούνται με χρήμα, αλλά με αλληλεγγύη.
Και έτσι κλείνει, με το δικό του απόφθεγμα:
«Δεν υπάρχει απάντηση στο αναπάντητο, αλλά υπάρχει ζωή στο άπιαστο. Να είσαι ο καταρράκτης που σβήνει τη δίψα της αδικίας και παρασύρει τον φόβο.»
εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη "καταρράκτης"
