Διχασμός... η λέξη που στοιχειώνει αυτή τη χώρα εδώ και δεκαετίες. Πάντα κάποιος απέναντι, πάντα μια διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το «εμείς» από το «αυτοί». Κόκκινοι, πράσινοι, μπλε – σαν σημαίες πολέμου σε ένα πεδίο μάχης που δεν τελειώνει ποτέ.
Και όμως, η μόνη διαχωριστική γραμμή που έχει πραγματικό νόημα είναι αυτή: από τη μία οι άνθρωποι που μοχθούν, που παλεύουν, που προσπαθούν να χτίσουν κάτι καλύτερο, κι από την άλλη, τα λαμόγια, το ρουσφέτι, το πλιάτσικο της δημόσια περιουσίας και οι τυχάρπαστοι αεριτζήδες, οι κληρονομικοί άρχοντες που πλουτίζουν πάνω στις στάχτες και τη λάσπη.
Γιατί τόση λάσπη; Γιατί τόσες στάχτες;
Γιατί τόσες καταστροφές που πάντα «φταίει» κάτι άλλο εκτός από αυτούς που διαχειρίζονται το παρόν μας και υποθηκεύουν το μέλλον μας;
Η Θεσσαλία πνίγηκε, οι φωτιές κατασπάραξαν την Πάρνηθα, η Ρόδος έγινε κάρβουνο, ο Βόλος δίψασε και δηλητηριάστηκε, η Εύβοια ξεράθηκε, τα Τέμπη μετράνε πληγές και αντηχούν οι κραυγές των ανθρώπων που κάηκαν.
Και πάντα η ίδια εξήγηση: «φυσικό φαινόμενο» ή «ανθρώπινο λάθος». Πόσο βολική αυτή η επωδός! Η ευθύνη εξατμίζεται σαν δάκρυ σε πυρακτωμένη γη. Όμως εμείς ξέρουμε. Ξέρουμε ότι δεν είναι μόνο η φύση. Είναι η αδιαφορία, η αρπαχτή, η ανικανότητα που βαφτίζεται «ατυχία» και συνεχίζει να μαστιγώνει τους ίδιους και τους ίδιους.
Βρισκόμαστε σε μια συγκεκαλυμμένη δικτατορία όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Δικαιοσύνη σημαίνει επιλεκτική τιμωρία, δημοκρατία σημαίνει εναλλαγή προσώπων στις ίδιες καρέκλες, ελευθερία σημαίνει «πρόσεχε τι λες». Μα αυτό δεν μπορεί να είναι το μέλλον.
Η μόνη λύση είναι να απαιτήσουμε αυτό που μας στερούν: μια πραγματική δημοκρατία και μια δικαιοσύνη που δεν θα γέρνει πάντα προς την ίδια πλευρά. Μια κοινωνία όπου η αξία δεν μετριέται με το «ποιον ξέρεις» αλλά με το «τι κάνεις». Ένα κράτος που να υπηρετεί τον πολίτη και όχι το αντίθετο.
Ο κόσμος αλλάζει από αυτούς που δεν βολεύτηκαν. Από αυτούς που δεν έσκυψαν το κεφάλι. Από αυτούς που είπαν «αρκετά». Όσο υπάρχει έστω και ένας που θυμάται, που αντιστέκεται, που ονειρεύεται, υπάρχει ελπίδα.
«Η ελευθερία δεν χαρίζεται, κερδίζεται. Και ο αγώνας για την αξιοπρέπεια είναι η μόνη μάχη που αξίζει να δοθεί.»
Mr Post Fluxus
