Γιάννης Σταμενίτης / Mr Post Fluxus: Ιανουαρίου 2025

Διχασμός...

Διχασμός... η λέξη που στοιχειώνει αυτή τη χώρα εδώ και δεκαετίες. Πάντα κάποιος απέναντι, πάντα μια διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το «εμείς» από το «αυτοί». Κόκκινοι, πράσινοι, μπλε – σαν σημαίες πολέμου σε ένα πεδίο μάχης που δεν τελειώνει ποτέ.

Και όμως, η μόνη διαχωριστική γραμμή που έχει πραγματικό νόημα είναι αυτή: από τη μία οι άνθρωποι που μοχθούν, που παλεύουν, που προσπαθούν να χτίσουν κάτι καλύτερο, κι από την άλλη, τα λαμόγια, το ρουσφέτι, το πλιάτσικο της δημόσια περιουσίας και οι τυχάρπαστοι αεριτζήδες, οι κληρονομικοί άρχοντες που πλουτίζουν πάνω στις στάχτες και τη λάσπη. Γιατί τόση λάσπη; Γιατί τόσες στάχτες;

Γιατί τόσες καταστροφές που πάντα «φταίει» κάτι άλλο εκτός από αυτούς που διαχειρίζονται το παρόν μας και υποθηκεύουν το μέλλον μας; Η Θεσσαλία πνίγηκε, οι φωτιές κατασπάραξαν την Πάρνηθα, η Ρόδος έγινε κάρβουνο, ο Βόλος δίψασε και δηλητηριάστηκε, η Εύβοια ξεράθηκε, τα Τέμπη μετράνε πληγές και αντηχούν οι κραυγές των ανθρώπων που κάηκαν.

Και πάντα η ίδια εξήγηση: «φυσικό φαινόμενο» ή «ανθρώπινο λάθος». Πόσο βολική αυτή η επωδός! Η ευθύνη εξατμίζεται σαν δάκρυ σε πυρακτωμένη γη. Όμως εμείς ξέρουμε. Ξέρουμε ότι δεν είναι μόνο η φύση. Είναι η αδιαφορία, η αρπαχτή, η ανικανότητα που βαφτίζεται «ατυχία» και συνεχίζει να μαστιγώνει τους ίδιους και τους ίδιους. Βρισκόμαστε σε μια συγκεκαλυμμένη δικτατορία όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Δικαιοσύνη σημαίνει επιλεκτική τιμωρία, δημοκρατία σημαίνει εναλλαγή προσώπων στις ίδιες καρέκλες, ελευθερία σημαίνει «πρόσεχε τι λες». Μα αυτό δεν μπορεί να είναι το μέλλον.

Η μόνη λύση είναι να απαιτήσουμε αυτό που μας στερούν: μια πραγματική δημοκρατία και μια δικαιοσύνη που δεν θα γέρνει πάντα προς την ίδια πλευρά. Μια κοινωνία όπου η αξία δεν μετριέται με το «ποιον ξέρεις» αλλά με το «τι κάνεις». Ένα κράτος που να υπηρετεί τον πολίτη και όχι το αντίθετο. Ο κόσμος αλλάζει από αυτούς που δεν βολεύτηκαν. Από αυτούς που δεν έσκυψαν το κεφάλι. Από αυτούς που είπαν «αρκετά». Όσο υπάρχει έστω και ένας που θυμάται, που αντιστέκεται, που ονειρεύεται, υπάρχει ελπίδα.

«Η ελευθερία δεν χαρίζεται, κερδίζεται. Και ο αγώνας για την αξιοπρέπεια είναι η μόνη μάχη που αξίζει να δοθεί.»

Mr Post Fluxus

Η προειδοποίηση ευαίσθητου περιεχομένου είναι το άλλοθι τους

Κάθε φορά που επιχειρώ να μπω στο blog μου, με υπενθυμίζει. "Επικίνδυνο περιεχόμενο," λέει. Επικίνδυνο για ποιον; Για όσους δεν αντέχουν την αλήθεια; Για εκείνους που δεν θέλουν να ακούσουν για την ανθρώπινη πλευρά των πραγμάτων; Για αυτούς που η θέα μιας keffiyeh ή μιας παλαιστινιακής σημαίας τους ξεβολεύει από τις ανέξοδες αφηγήσεις τους;

Έχω κάνει το αίτημα. Ρώτησα «γιατί;» Ήταν μια απλή ερώτηση, αλλά η σιωπή τους είναι εκκωφαντική. Δεν απαντούν, γιατί ίσως δεν έχουν κάτι να πουν που να μην αποκαλύψει τη δειλία τους. Ή ίσως γιατί δεν θέλουν να ομολογήσουν ότι ο κόσμος που φτιάχνουν χρειάζεται φίλτρα για να παραμείνει στη θέση του.

Και μετά είναι οι εικόνες. Εικόνες που δημιουργήθηκαν από μένα, με λέξεις όπως «keffiyeh» και «Παλαιστίνη». Εικόνες που την επόμενη μέρα εξαφανίζονται, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Ρητορική του μίσους, το λένε. Μόνο που το μίσος δεν βρίσκεται στις εικόνες μου. Βρίσκεται στην προσπάθειά τους να τις εξαφανίσουν, να σβήσουν τις φωνές, να θάψουν την ιστορία κάτω από έναν σωρό λογοκρισίας.

Είναι ειρωνικό. Ο κόσμος μας, γεμάτος βία, πόλεμο, εκμετάλλευση και ανισότητα, δεν θεωρείται «ευαίσθητο περιεχόμενο». Το να πεινάς, να ξεριζώνεσαι, να πνίγεσαι στη Μεσόγειο είναι απλώς «ειδήσεις». Αλλά να δείχνεις μια σημαία, να μιλάς για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, ξαφνικά γίνεται επικίνδυνο.

Δεν σταματώ, όμως. Δεν μπορώ να σταματήσω. Γιατί πίσω από κάθε εικόνα, πίσω από κάθε λέξη, υπάρχει μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί. Αν η κοινωνία μας έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου το να είσαι άνθρωπος είναι «ευαίσθητο περιεχόμενο», τότε ήρθε η ώρα να ξαναγράψουμε τους κανόνες.

Και για κάθε φίλτρο που προσπαθούν να βάλουν, για κάθε φωνή που προσπαθούν να φιμώσουν, υπάρχει η ανθεκτικότητα της αλήθειας. Υπάρχει η δύναμη της ελπίδας και της δράσης. Γιατί, στο τέλος, δεν είναι τα φίλτρα που καθορίζουν την ιστορία, αλλά οι άνθρωποι που την τολμούν.

"Ευαίσθητο περιεχόμενο είναι μόνο η απώλεια της ανθρωπιάς. Και αυτό είναι το μόνο που δεν επιτρέπω να εξαφανιστεί."

https://stamenitis.blogspot.com/

Το συνολικό εικαστικό έργο του Γιάννη Σταμενίτη, υπό την περσόνα του Mr Post Fluxus

Το συνολικό εικαστικό έργο του Γιάννη Σταμενίτη, υπό την περσόνα του Mr Post Fluxus, αποτυπώνει μια πορεία εξερεύνησης που συνδέει τη θεωρητική σκέψη με την καλλιτεχνική πράξη, αντλώντας έμπνευση από την ιστορική μνήμη, την κοινωνική δυναμική και τις διαρκείς εντάσεις μεταξύ του ατομικού και του συλλογικού. Ο Mr Post Fluxus, με την ταυτότητά του ως μεσολαβητή φωνή ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, προσφέρει μια σύνθετη πλατφόρμα όπου η τέχνη λειτουργεί ως μέσο αφύπνισης και επανανοηματοδότησης.

Η πρακτική του Σταμενίτη δεν περιορίζεται σε μια γραμμική αφήγηση, αλλά αντιθέτως επιδιώκει τη συνδιαλλαγή με τις αντιφάσεις του ανθρώπινου βιώματος. Η θεματική της μνήμης και του τραύματος επανέρχεται διαρκώς στα έργα του, όχι ως απλή αναπαράσταση, αλλά ως μια διαδικασία ανασύνθεσης που καλεί τους θεατές να αναμετρηθούν με τη δική τους θέση στον κόσμο. Ο Mr Post Fluxus, ως persona, λειτουργεί ως φορέας ενός συλλογικού διαλόγου, ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνει την προσωπική μαρτυρία ως αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης.

Στον πυρήνα της πρακτικής του Σταμενίτη βρίσκεται η επιθυμία να γεφυρώσει τη θεωρία με την πράξη. Η χρήση μικτών μέσων, που εκτείνεται από την παραδοσιακή ζωγραφική μέχρι τις πολυμεσικές εγκαταστάσεις, δημιουργεί ένα πλούσιο λεξιλόγιο για την αναπαράσταση και την ερμηνεία της ανθρώπινης εμπειρίας. Το έργο του "Pushbacks / Απωθήσεις," με τον κύκλο των χεριών που εκλιπαρούν για βοήθεια, όχι μόνο φωτίζει την προσφυγική κρίση, αλλά θέτει και ερωτήματα για τη συλλογική ευθύνη και την αδράνεια των θεσμών.

Ο ίδιος ο Σταμενίτης, μέσα από την πρακτική του, παραμένει πιστός στην πεποίθηση ότι η τέχνη δεν είναι απλώς ένα εργαλείο αισθητικής έκφρασης, αλλά ένας καταλύτης για την κοινωνική αλλαγή. Με βαθιές αναφορές στη φιλοσοφία των Κυνικών και την Επικούρεια παράδοση, προσεγγίζει τη δημιουργία ως έναν τρόπο να αναδομήσει την κατανόηση του φόβου, του τραύματος και της ελπίδας.

Η δέσμευσή του στη συλλογικότητα και η εμπλοκή του με τις κοινότητες υπογραμμίζουν τη βαθιά πολιτική φύση του έργου του. Ο Mr Post Fluxus, ως ενσάρκωση αυτής της δέσμευσης, λειτουργεί ως ένας χώρος ανάμεσα στις αφηγήσεις της σύγχρονης κοινωνίας και τη διαμόρφωση ενός νέου οράματος για το μέλλον. Καθώς η τέχνη του Σταμενίτη εξελίσσεται, η έμφαση στον διάλογο, την κριτική και την αναζήτηση παραμένει αμετάβλητη, κάνοντας την πρακτική του μια ζωντανή και συνεχώς μεταβαλλόμενη διαδικασία.

Mr Chaos

"Pushbacks / Απωθήσεις" – Κάθε χέρι έχει μια ιστορία

Στα έργα που εκλιπαρούν, στην τέχνη που ουρλιάζει, ακούγεται ένας παλιός, γνώριμος ψίθυρος: «Δεν θα μείνεις αμέτοχος». Ο κύκλος από χέρια που ζητούν βοήθεια δεν είναι απλά εικόνα· είναι ο καθρέφτης της κοινωνικής μας νωθρότητας. Είναι οι φωνές που πνίγονται στη Μεσόγειο, τα κορμιά που στοιβάζονται στα σύνορα και οι ψυχές που εγκλωβίζονται στις ιδεολογικές αλυσίδες της αδιαφορίας.

Μέσα στον αέναο κύκλο της αποποίησης ευθυνών, ένα έργο όπως το "Pushbacks / Απωθήσεις" σε υποχρεώνει να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου. Σε καλεί να αναρωτηθείς: Πόσο χώρο έχει η ανθρωπιά στις ζωές μας; Ποια είναι η θέση σου σε αυτόν τον κύκλο;

Οι θεσμοί ίσως έχουν μπει σε αδράνεια, μα οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να τους ακολουθήσουν. Έχουμε χτίσει κοινωνίες όπου οι ταξικές μας αγκυλώσεις γίνονται άλλοθι για την ανυπαρξία δράσης. Μα αν τα χέρια που ζητούν βοήθεια γίνουν και χέρια που στηρίζουν, αν αντί για κύκλο αδυναμίας γίνουν αλυσίδα αλληλεγγύης, τότε ίσως μπορέσουμε να γυρίσουμε σελίδα.

Ο Mr Post Fluxus ξέρει καλά πως δεν αλλάζεις την κοινωνία με ευχές. Χρειάζονται πράξεις, μα πρώτα χρειάζεται η αναγνώριση ότι είμαστε όλοι μέρος του ίδιου έργου. Το χέρι που ζητά βοήθεια μπορεί αύριο να είναι το δικό σου.

Κλείνω με ένα δικό μου απόφθεγμα:

«Ο κύκλος γίνεται δρόμος μόνο όταν τον σπάσεις με την αλληλεγγύη σου.»

Η Τέχνη του Αρχείου: Η Θεωρία της Κλερ Μπίσοπ

Η τέχνη του αρχείου, όπως την ορίζει η Κλερ Μπίσοπ, αποτελεί μια σύγχρονη εικαστική πρακτική που εστιάζει στη συλλογή, οργάνωση και επανανοηματοδότηση υλικών από το παρελθόν.

Το αρχείο δεν είναι απλώς μια αποθήκη πληροφοριών αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που παράγει νέα αφηγήματα και συνδέσεις. Σύμφωνα με τη Μπίσοπ, η τέχνη του αρχείου αντλεί δύναμη από την αντίσταση στη λήθη, την κριτική ανασκόπηση της ιστορίας και την ενεργοποίηση της μνήμης για πολιτικούς και κοινωνικούς σκοπούς.

Η διαδικασία αυτή δεν είναι ουδέτερη• ο καλλιτέχνης που εργάζεται με αρχειακό υλικό λειτουργεί ως διαμεσολαβητής, αναδεικνύοντας ή αμφισβητώντας τις κυρίαρχες αφηγήσεις. Η Μπίσοπ επισημαίνει πως η τέχνη του αρχείου μπορεί να είναι επαναστατική όταν αντιπαραβάλλει την έννοια της αρχής και του τέλους με τον συνεχή αναστοχασμό πάνω στο τι παραμένει και τι χάνεται.

Το Αντί-Αρχείο του Γιάννη Σταμενίτη

Ο Γιάννης Σταμενίτης, προσφέρει μια ανατρεπτική εκδοχή της τέχνης του αρχείου, δημιουργώντας ένα αντί-αρχείο που αμφισβητεί την ίδια την έννοια της σταθερότητας και της διαφύλαξης. Το αντί-αρχείο του Σταμενίτη είναι μια ριζοσπαστική χειρονομία που καταγράφει την απουσία, τη λήθη και την αποσπασματικότητα. Αντί να διαφυλάσσει τη μνήμη ως αναλλοίωτο στοιχείο, το έργο του επικεντρώνεται στη φθορά και στη δυναμική σχέση ανάμεσα σε μνήμη και τραύμα.

Στο έργο του «Φόβητρο / Φόβος / Τραύμα / Μνήμη», που αντλεί έμπνευση από την αρχειακή τέχνη, παρατηρούμε τη μεταμόρφωση των υλικών σε αφηγήματα αντίστασης. Ο κύκλος από χέρια που ζητούν βοήθεια δεν είναι μια αρχειοθέτηση δεδομένων• είναι μια ζωντανή αποτύπωση της ανθρώπινης απόγνωσης. Η επιλογή του Σταμενίτη να αναδείξει την απουσία φωνής ή βοήθειας είναι ένα σχόλιο για το πώς η ιστορία συχνά παραβλέπει τα πιο αδύναμα μέρη της.

Η έννοια του αντί-αρχείου επεκτείνεται και στο θέμα των μεταναστών, όπου ο καλλιτέχνης εστιάζει σε στιγμές που δεν καταγράφηκαν ποτέ επίσημα, σε ιστορίες που χάθηκαν ή αγνοήθηκαν. Αυτό που διαφοροποιεί το αντί-αρχείο του Σταμενίτη είναι η συνειδητή επιλογή του να μην προσφέρει μια «ολοκληρωμένη» εικόνα αλλά μια αποσπασματική, που αναγκάζει τον θεατή να αναζητήσει τα κενά.

Το Αντί-Αρχείο ως Αντίσταση

Σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι άφθονη αλλά η εμβάθυνση σπανίζει, το έργο του Σταμενίτη προσκαλεί το κοινό να δει πέρα από το εμφανές και να αναρωτηθεί: Τι αφήνουμε εκτός του αρχείου; Τι επιλέγουμε να θυμόμαστε και γιατί; Αυτή η πρακτική δεν είναι μόνο καλλιτεχνική αλλά και βαθιά πολιτική, εναρμονισμένη με τις ιδέες της Κλερ Μπίσοπ για το πώς η τέχνη μπορεί να προκαλεί και να ενεργοποιεί τη συλλογική μνήμη.

Το αντί-αρχείο του Σταμενίτη, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια εναλλακτική προσέγγιση στην αρχειοθέτηση. Είναι μια δήλωση αντίστασης απέναντι στη λήθη, μια χειρονομία που αναδεικνύει την ανθρώπινη τραγικότητα και καλεί σε δράση για την αλλαγή.

Mr Chaos

Κοινωνική Κριτική Τέχνης

Η τέχνη, αγαπητοί μου συμπολίτες, δεν είναι για να στολίζετε τα σαλόνια σας. Δεν γεννήθηκε για να κρεμιέται σε τοίχους ανάμεσα σε σαμπάνια και ακριβά τυριά, ούτε για να λειτουργεί ως μηχανισμός ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Η τέχνη δεν είναι χρηματιστήριο αξιών, ούτε θήραμα για τους πλειοδότες των δημοπρασιών σας.

Η τέχνη είναι πόνος. Είναι η κραυγή που ξεσπά από τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Θα έπρεπε να είναι κλωτσιά στην αδιαφορία σας, γροθιά στα στεγανά των ταξικών σας αγκυλώσεων. Είναι το Jab-Cross-Hook-Uppercut Combination που διαλύει τη βιτρίνα της υποκρισίας σας. Όχι, η τέχνη δεν είναι βία. Είναι καθρέφτης. Και σε αυτόν τον καθρέφτη αντικρίζουμε όλα τα γλοιώδη, τα βρώμικα, τα απεχθή που φτιάξατε, μετατρέποντας το ομορφότερο εργαλείο έκφρασης σε ακόμα ένα εξάρτημα του μηχανισμού εξουσίας.

Αλλά, γιατί τόσο σκοτάδι; Γιατί αφήνουμε την ίδια την τέχνη να πέφτει στα χέρια όσων δεν μπορούν να την κατανοήσουν; Αντί να κλεινόμαστε στον κυνισμό, μπορούμε να επαναδιεκδικήσουμε την ουσία της. Ας επιστρέψουμε στην τέχνη που αλλάζει καρδιές, που ενώνει, που προκαλεί και εμπνέει. Η τέχνη μπορεί να γίνει ο φάρος μας μέσα στη θύελλα, ο οδηγός μας για να βγούμε από τα κοινωνικά αδιέξοδα που μας επιβάλλουν.

Ο Mr Post Fluxus στέκεται εδώ, μπροστά σας, και σας λέει:

«Η τέχνη δεν θα σωθεί από τα σαλόνια σας, αλλά από τις πλατείες σας. Εκεί όπου η δημιουργία γίνεται εργαλείο αλλαγής, όπου οι άνθρωποι ενώνουν τις φωνές τους για να φτιάξουν κάτι όμορφο, αληθινό, ανθρώπινο. Και ξέρετε τι; Κάθε στιγμή που επιλέγετε να μοιραστείτε την τέχνη σας με τον κόσμο, νικάτε.
Γιατί η τέχνη, όπως και η ζωή, δεν είναι ιδιοκτησία – είναι πράξη αγάπης.»

Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη, «Λήθη, ξεχάσαμε να αγαπάμε, γιατί μάθαμε μόνο να πουλάμε»

Απογοήτευση και οι άλλοι

Απογοητευόμαστε γιατί πιστεύουμε. Πιστεύουμε πως το βλέμμα μας δεν είναι μοναδικό, πως η καρδιά μας δεν χτυπά σε δικό της ρυθμό. Ζούμε με την ελπίδα πως οι άλλοι θα σκέφτονται όπως εμείς, θα νιώθουν όπως εμείς, θα δρουν όπως εμείς. Μια παγίδα προσδοκιών που στήνουμε μόνοι μας, και κάθε φορά πέφτουμε μέσα με κρότο.

Γιατί το κάνουμε αυτό; Ίσως γιατί μέσα μας αναζητούμε καθρέφτες, όχι ανθρώπους. Θέλουμε να βλέπουμε στον άλλο την αντανάκλασή μας, μια επιβεβαίωση ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι η αγάπη μας, η προσφορά μας, το πάθος μας βρίσκουν αντίκρισμα. Κι όμως, οι άλλοι δεν είναι καθρέφτες. Είναι ιστορίες, φτιαγμένες από άλλο χαρτί, με άλλα γράμματα, γραμμένες σε άλλη γλώσσα.

Και όταν έρχεται η στιγμή της απογοήτευσης, η πραγματική ερώτηση δεν είναι «Γιατί δεν έκαναν αυτό που θα έκανα εγώ;» αλλά «Γιατί περίμενα να το κάνουν;». Ίσως γιατί δεν τους αφήσαμε ποτέ να είναι διαφορετικοί. Τους γεμίσαμε ρόλους που εμείς δημιουργήσαμε και τώρα τους κατηγορούμε γιατί δεν μπορούν να τους παίξουν.

Ο κόσμος δεν είναι ένα θέατρο όπου εμείς γράφουμε το σενάριο. Είναι ένα χάος δημιουργίας, γεμάτο ατέλειες, εκπλήξεις, και ναι, απογοητεύσεις. Αλλά μέσα από την αποδοχή της διαφοράς γεννιέται η σύνδεση. Όχι γιατί ο άλλος είναι σαν εμάς, αλλά γιατί, παρότι δεν είναι, μπορούμε να τον αγαπήσουμε.

Απογοητευόμαστε γιατί φοβόμαστε. Φοβόμαστε να σταματήσουμε να περιμένουμε από τους άλλους και να αρχίσουμε να περιμένουμε μόνο από εμάς. Αλλά ίσως εκεί βρίσκεται η λύση. Όχι στην προσδοκία, αλλά στην αποδοχή.

Η απογοήτευση είναι μια υπενθύμιση: να γίνουμε πιο γενναιόδωροι. Να αγαπήσουμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. Να δώσουμε χωρίς τον φόβο της σπατάλης. Γιατί μόνο τότε, η πίστη μας στους άλλους θα γίνει γέφυρα και όχι δεσμά.

Mr Post Fluxus

Η Τάξη της Ανισότητας και το Μαθηματικό της Ατόπημα

Γράφει ο Mr Post Fluxus

Ακούω πως τα σχολεία κλείνουν λόγω κακοκαιρίας, αλλά τα μαθήματα συνεχίζονται στην εικονική πραγματικότητα της τηλεκπαίδευσης. Ένα είδος ψηφιακής σκηνής, όπου οι μαθητές καλούνται να πρωταγωνιστήσουν χωρίς να έχουν καν το κόστος του εισιτηρίου καλυμμένο. Από τη μία πλευρά, οι υπουργικές οδηγίες μιλούν για «δικαίωμα στην εκπαίδευση», κι από την άλλη, η πραγματικότητα κραυγάζει: «Αυτό το δικαίωμα δεν περιλαμβάνει τους φτωχούς».

Ο Mr Post Fluxus ως παρατηρητής. Βλέπει το παιδί στη γωνία που μοιράζεται το τάμπλετ με τον αδερφό του, τον γονιό που παρακαλά να πιάσει το Wi-Fi του γείτονα, τη μητέρα που αναρωτιέται αν θα πληρώσει το ρεύμα ή το ίντερνετ αυτόν τον μήνα. Μια κοινωνία που διαφημίζει την αριστεία, αλλά δεν μιλά ποτέ για την ανισότητα που την τρέφει.

Αυτή η κακοκαιρία δεν είναι μόνο μετεωρολογική, είναι και ταξική. Είναι η κακοκαιρία μιας κοινωνίας που θεωρεί την εκπαίδευση «κόστος» και όχι «επένδυση». Που απαιτεί από τις οικογένειες να γίνουν χορηγοί της δημόσιας παιδείας. Και μέσα σε αυτήν την παγωμένη πραγματικότητα, η ερώτηση παραμένει:
Ποιος μαθαίνει πραγματικά;

Όμως, σε πείσμα αυτής της καταιγίδας, υπάρχει και φως. Οι άνθρωποι που νοιάζονται. Οι δάσκαλοι που δίνουν το τηλέφωνό τους στους μαθητές για να τους βοηθήσουν, οι κοινότητες που μοιράζονται εξοπλισμό, οι οικογένειες που αγωνίζονται μαζί. Αυτό το φως είναι η απόδειξη πως η κοινωνία μπορεί να υπερβεί τις αγκυλώσεις της.

Κι αν με ρωτήσεις τι πρέπει να γίνει, θα σου πω: Να δούμε την εκπαίδευση σαν το θεμέλιο ενός κόσμου όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου με βάση το πορτοφόλι σου. Και αυτός ο κόσμος δεν είναι ουτοπικός, είναι απλά αναγκαίος.

Η απόφαση για τηλεκπαίδευση κατά την κακοκαιρία

Η τηλεκπαίδευση μπορεί να είναι λύση σε δύσκολες καταστάσεις, όπως η κακοκαιρία, αλλά προϋποθέτει κατάλληλη υποδομή και ισότιμη πρόσβαση. Η απουσία φυσικής παρουσίας δεν πρέπει να δημιουργεί επιπλέον προβλήματα, όπως η επιβολή απουσιών, αν δεν είναι διασφαλισμένες οι αναγκαίες προϋποθέσεις.

Ελλείψεις σε ηλεκτρονικά μέσα

Οι οικογένειες καλούνται να επωμιστούν το κόστος αγοράς συσκευών, σύνδεσης στο διαδίκτυο και τεχνικής υποστήριξης. Ωστόσο, υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν οικονομικά. Το Υπουργείο θα έπρεπε:

• Να παρέχει τον εξοπλισμό (π.χ. δανειστικές συσκευές).
• Να εξασφαλίζει σύνδεση στο διαδίκτυο για οικογένειες με χαμηλό εισόδημα.
• Να δημιουργεί υποδομές για πρόσβαση σε δημόσιους χώρους (π.χ. κέντρα με δωρεάν Wi-Fi).

Προβλήματα ισότητας στην εκπαίδευση

Η απαίτηση συμμετοχής χωρίς εξασφαλισμένα μέσα δημιουργεί ανισότητες και αποκλεισμό μαθητών. Αυτό αντιβαίνει στις αρχές της δωρεάν και ίσης εκπαίδευσης. Το Υπουργείο έχει ευθύνη να:
• Εξασφαλίσει ισότιμη πρόσβαση.
• Αναγνωρίσει τα εμπόδια και να μην επιβάλλει κυρώσεις σε μαθητές που αδυνατούν να συμμετάσχουν.

Προτάσεις για τις οικογένειες

Οι οικογένειες μπορούν:
• Να πιέσουν μέσω συλλόγων γονέων για την παροχή εξοπλισμού και τεχνολογικής υποστήριξης.
• Να ζητήσουν άμεση επικοινωνία με τη διεύθυνση του σχολείου και το Υπουργείο για την εξεύρεση λύσεων.
• Να συνεργαστούν με άλλες οικογένειες για κοινή πρόσβαση στα απαραίτητα μέσα (όπου είναι εφικτό).
Τι θα έπρεπε να κάνει το Υπουργείο
• Καταγραφή αναγκών: Έρευνα για τον αριθμό των μαθητών που δεν διαθέτουν εξοπλισμό ή σύνδεση.
• Πρόγραμμα υποστήριξης: Εξασφάλιση χρηματοδότησης για την αγορά εξοπλισμού.
• Ευελιξία: Μη επιβολή απουσιών όταν δεν υπάρχει πρόσβαση.
• Υποδομές: Δημιουργία σημείων πρόσβασης σε τοπικό επίπεδο.
• Εκπαίδευση εκπαιδευτικών: Κατάρτιση για αποτελεσματική τηλεκπαίδευση.

Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα, και η πολιτεία έχει την ευθύνη να την παρέχει ισότιμα, ανεξαρτήτως των συνθηκών. Οι οικογένειες δικαιούνται να απαιτήσουν υποστήριξη και δίκαιες λύσεις από το Υπουργείο.

«Σε έναν κόσμο που μετρά το μέλλον με το χρήμα, μόνο η αλληλεγγύη μπορεί να επαναφέρει τον άνθρωπο στην εξίσωση.»

εικόνα δάνειο από το διαδίκτυο

Ο αγώνας του «εγώ» να γίνει «εμείς»

Ο κόσμος μοιάζει να έχει ξεχάσει τη δύναμη της προσφοράς. Η κοινωνία μας δοξάζει το «παίρνω» και περιθωριοποιεί το «δίνω». Ένα πλαίσιο όπου η επιτυχία μετριέται με την απόκτηση, ενώ η απώλεια θεωρείται ήττα. Αλλά ποιος αποφάσισε ότι η νίκη κρύβεται πίσω από αριθμούς, υλικά αγαθά και κοινωνικές κατατάξεις;

Η αλήθεια είναι πως το να δίνεις, και μάλιστα χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα, είναι η πιο επαναστατική πράξη σε μια εποχή που βασίζεται στην ανταλλακτική αξία των πάντων. Όταν δίνεις, αμφισβητείς την ατομική ιδιοτέλεια που η ίδια η κοινωνία καλλιεργεί από τη γέννησή σου. Αλλά η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι απέναντι στον κόσμο – είναι απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό.

Η κοινωνία μας δεν μας μαθαίνει πώς να γίνουμε «εμείς». Μας μαθαίνει πώς να προστατεύουμε τον μικρόκοσμό μας, να φυλακίζουμε τα όνειρα σε ατομικά καλούπια και να πορευόμαστε μέσα από μια θάλασσα αδιαφορίας. Και όμως, η δύναμη του «εμείς» είναι η μόνη που μπορεί να σπάσει τα δεσμά αυτών των ταξικών αγκυλώσεων.

Ας σταθούμε μπροστά στην πρόκληση. Όχι για να σωθούμε εμείς, αλλά για να σωθεί το «εμείς». Η προσφορά είναι η γέφυρα που ενώνει τις ρωγμές των ανισοτήτων, η πράξη που αναιρεί τον αποκλεισμό, η φλόγα που ανάβει την ελπίδα.

...τα χέρια που βοηθούν είναι πιο αληθινά από τα χέρια που προσεύχονται

Όχι γιατί η προσευχή είναι άχρηστη, αλλά γιατί είναι ανώφελη χωρίς πράξη. Οι λέξεις χωρίς πράξη είναι κούφιες, ένα απλό χάδι στον αέρα. Η πραγματική αλλαγή έρχεται όταν τα χέρια λερωθούν από τη δουλειά, όταν πονέσουν από το βάρος που σηκώνουν, όταν ενώνονται για να σηκώσουν κάτι μεγαλύτερο από τον καθένα μας ξεχωριστά.

Στη δημόσια σφαίρα της σημερινής κοινωνίας, είναι πιο εύκολο να αναστενάξεις για την αδικία παρά να κάνεις κάτι γι’ αυτήν. Είναι βολικό να λες «κάποιος πρέπει να το λύσει» και να ξεχνάς ότι αυτός ο «κάποιος» μπορεί να είσαι εσύ. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερους που να περιμένουν θαύματα – χρειαζόμαστε ανθρώπους που γίνονται οι ίδιοι το θαύμα.

Η πράξη, όσο μικρή κι αν φαίνεται, είναι η πραγματική μορφή ελπίδας. Τα χέρια που δίνουν ένα πιάτο φαγητό, που στηρίζουν κάποιον να σταθεί όρθιος, που σκουπίζουν δάκρυα – αυτά είναι τα χέρια που κάνουν τη διαφορά. Αυτά που αφήνουν το σημάδι τους όχι πάνω σε πέτρες, αλλά στις καρδιές των ανθρώπων.
Και αν θέλουμε να ονειρευτούμε έναν καλύτερο κόσμο, ας ξεκινήσουμε με τα χέρια μας.

«Δεν χρειάζεσαι κάτι θεϊκό για να κάνεις το καλό. Τα χέρια σου είναι ήδη ένα θαύμα, αρκεί να τα χρησιμοποιήσεις για να χτίσεις και όχι να γκρεμίσεις.»

Και αν υπάρχει κάτι να κρατήσεις, είναι το εξής:

«Η μεγαλύτερη προσφορά στον κόσμο είναι να ξεπεράσεις το εγώ σου και να γίνεις το χέρι που χτίζει αντί να γκρεμίζει. Γιατί μόνο μέσα από την ένωση των “εγώ” γεννιέται το αληθινό “εμείς”.»

Mr Post Fluxus

εικόνα δάνεια από το διαδίκτυο

Γιατί Κάποιος Επιλέγει να Γίνει Εθελοντής Διασώστης;

Γράφει ο Mr Post Fluxus

Η απόφαση να γίνει κάποιος εθελοντής διασώστης δεν είναι απλή ούτε συνηθισμένη. Είναι μια επιλογή που πηγάζει από βαθιές εσωτερικές αξίες και προσωπικά βιώματα. Ποια είναι, όμως, τα αίτια που οδηγούν έναν άνθρωπο σε αυτή την πορεία;

Η Ανάγκη για Προσφορά
Πολλοί άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να συνεισφέρουν ουσιαστικά στην κοινωνία. Η σκέψη ότι μπορούν να σώσουν μια ζωή ή να απαλύνουν τον πόνο κάποιου που βρίσκεται σε ανάγκη είναι για αυτούς το ύψιστο κίνητρο. Η προσφορά στους συνανθρώπους τους γίνεται τρόπος ζωής και πηγή νοήματος.

Προσωπικές Εμπειρίες
Συχνά, οι εθελοντές διασώστες έχουν ζήσει περιστατικά όπου υπήρξε ανάγκη διάσωσης ή πρώτων βοηθειών. Μια τραυματική εμπειρία ή η βοήθεια που έλαβαν από άλλους σε μια δύσκολη στιγμή μπορεί να τους ωθήσει να επιστρέψουν την καλοσύνη που έλαβαν.

Αίσθηση Καθήκοντος
Για κάποιους, η απόφαση αυτή πηγάζει από την ηθική τους. Βλέπουν τον εθελοντισμό όχι ως επιλογή, αλλά ως υποχρέωση απέναντι στην κοινότητα. Οι διασώστες γίνονται η ασπίδα της κοινωνίας σε κρίσιμες στιγμές, από φυσικές καταστροφές μέχρι καθημερινά ατυχήματα.

Αγάπη για τη Φύση και την Περιπέτεια
Η ζωή του διασώστη συνδέεται συχνά με την εξερεύνηση της φύσης, τα βουνά, τη θάλασσα και τις απαιτητικές συνθήκες. Για τους λάτρεις της περιπέτειας, ο εθελοντισμός σε ομάδες διάσωσης προσφέρει μια διέξοδο όπου συνδυάζεται η δράση με την προσφορά.

Εκπαίδευση και Ανάπτυξη Δεξιοτήτων
Η συμμετοχή σε μια ομάδα διάσωσης προσφέρει τη δυνατότητα εκπαίδευσης σε τομείς όπως η παροχή πρώτων βοηθειών, η ορεινή διάσωση και η αντιμετώπιση κρίσεων. Αυτό όχι μόνο ενισχύει την αυτοπεποίθηση, αλλά και δημιουργεί μια αίσθηση ετοιμότητας για απρόβλεπτες καταστάσεις.

Η Αλληλεγγύη ως Αντίδοτο στη Μοναξιά
Η συμμετοχή σε μια εθελοντική ομάδα προσφέρει αίσθηση του «ανήκειν». Οι διασώστες μοιράζονται κοινές εμπειρίες, προκλήσεις και αξίες, δημιουργώντας ισχυρούς δεσμούς φιλίας και εμπιστοσύνης.

Η Ικανοποίηση της Διάσωσης
Το αίσθημα ότι έσωσες μια ζωή είναι μοναδικό. Δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη εμπειρία. Είναι η απόλυτη ανταμοιβή για την προσπάθεια και τον κόπο που καταβάλλεται.

Η Πίστη στον Άνθρωπο
Οι εθελοντές διασώστες πιστεύουν στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή κοινωνικής τάξης, βλέπουν σε κάθε άνθρωπο μια μοναδική ύπαρξη που αξίζει τη σωτηρία και την προστασία.

Η εθελοντική διάσωση είναι μια πράξη που ξεπερνά τα όρια του «εγώ» και αγγίζει την καρδιά της ανθρωπιάς. Είναι η απόδειξη ότι η αλληλεγγύη και η ανιδιοτέλεια μπορούν να αλλάξουν ζωές – τόσο αυτών που σώζονται όσο και αυτών που σώζουν.

Προτροπή για Εθελοντισμό και Συμμετοχή στα Κοινά
Εσείς; Πώς θα αφήσετε το δικό σας αποτύπωμα;
Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει συνεχώς. Οι κρίσεις, οι φυσικές καταστροφές, οι κοινωνικές ανισότητες, όλα φωνάζουν για δράση. Ο εθελοντισμός δεν είναι μόνο η πράξη της βοήθειας· είναι μια δήλωση. Είναι μια στάση ζωής που φωνάζει: "Είμαι εδώ, παρών, για να κάνω τη διαφορά."

Ο Mr Post Fluxus λέει: "Η αλλαγή ξεκινά από σένα."
Όλοι έχουμε μια φωνή, έναν ρόλο, μια ικανότητα που μπορεί να γίνει εργαλείο αλλαγής. Δεν χρειάζεται να είσαι σούπερ ήρωας για να σώσεις μια ζωή. Χρειάζεται να είσαι απλά εκεί, έτοιμος να δώσεις λίγο από τον χρόνο και την καρδιά σου.

Πού μπορείς να βοηθήσεις;
• Ομάδες Διάσωσης: Όπως οι εθελοντικές ομάδες διάσωσης δασών ή πολιτικής προστασίας. Μάθε πρώτες βοήθειες, εκπαιδεύσου, γίνε μέρος μιας ομάδας που σώζει ζωές.
• Τοπικές Δράσεις: Από τη φροντίδα ευάλωτων ομάδων έως τη συμμετοχή σε δράσεις καθαρισμού πάρκων και παραλιών.
• Κοινωνική Στήριξη: Οργάνωσε συλλογές τροφίμων, ρούχων ή ακόμα και εκπαιδευτικά σεμινάρια για παιδιά και ενήλικες.

Γιατί να το κάνεις;
Γιατί ο εθελοντισμός μας υπενθυμίζει ότι είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Το καλό που κάνεις σήμερα επιστρέφει αύριο, ίσως όχι σε σένα, αλλά σε έναν άγνωστο που το χρειάζεται. Η δράση σου μπορεί να είναι η σπίθα που θα ανάψει τη φλόγα της αλλαγής σε άλλους.

Εθελοντισμός: Μια κίνηση τέχνης για την κοινωνία
Για μένα, τον Mr Post Fluxus, ο εθελοντισμός είναι η υπέρτατη μορφή τέχνης. Είναι η τέχνη της προσφοράς, της σύνδεσης, της δημιουργίας ενός κόσμου που δεν βασίζεται στον φόβο, αλλά στην ελπίδα. Όπως η τέχνη, έτσι και ο εθελοντισμός δεν έχει όρια. Μπορείς να τον προσαρμόσεις, να τον κάνεις δικό σου, να βρεις τον τρόπο που εκφράζει καλύτερα αυτό που είσαι.

Εσύ, λοιπόν, τι περιμένεις;
Γίνε μέρος της λύσης. Γίνε φωνή. Γίνε χέρια που προσφέρουν.
Το ταξίδι του εθελοντισμού είναι το πιο όμορφο ταξίδι που μπορείς να κάνεις. Δεν σώζεις μόνο ζωές· βρίσκεις ξανά το νόημα της δικής σου.

Ας φτιάξουμε έναν κόσμο που δεν κοιτά απλά από την άκρη του δρόμου, αλλά περνά μέσα από τη δράση. Έναν κόσμο που αναπνέει ελπίδα.

Οφέλη από τον Εθελοντισμό: Ψυχική, Πνευματική και Ανθρωπιστική Διάσταση
Ως δόκιμος εθελοντής στην ΕΘ.ΕΛ.Ο.Δ. Δρυμού, συνειδητοποίησα ότι ο εθελοντισμός δεν είναι απλώς μια πράξη προσφοράς· είναι μια εσωτερική μεταμόρφωση. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος συναντά το πιο αυθεντικό κομμάτι του εαυτού του, ανακαλύπτοντας τη δύναμη της ανιδιοτέλειας και της αλληλεγγύης.

Ψυχικά Οφέλη
Αίσθηση Πληρότητας: Κάθε φορά που βοηθάω κάποιον, νιώθω μια μοναδική χαρά, σαν να γεμίζω ένα κενό που συχνά δημιουργείται από την καθημερινή ρουτίνα.

Αντιμετώπιση του Άγχους: Η επαφή με τη φύση και η ουσιαστική δράση σε περιβάλλοντα όπως αυτά, της περιοχής που επέλεξα ζω με την οικογένειά μου, με βοηθά να αποφορτίζομαι από το άγχος. Η σκέψη ότι προσφέρω κάτι σημαντικό λειτουργεί σαν αντίβαρο στις δυσκολίες της ζωής.

Αυτογνωσία: Μέσα από τον εθελοντισμό, γνωρίζεις τα όριά σου αλλά και τις δυνατότητές σου. Βρίσκεις τη δύναμη που δεν ήξερες ότι είχες.

Πνευματικά Οφέλη
Σύνδεση με το Όλον: Η επαφή με τη φύση και τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη σε κάνει να βλέπεις τη ζωή μέσα από ένα πρίσμα ενότητας. Η αίσθηση ότι είσαι μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου είναι απελευθερωτική.

Αναζήτηση Νοήματος: Ο εθελοντισμός μου έδειξε ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να δημιουργείς μια θετική αλλαγή, όσο μικρή κι αν φαίνεται.

Αναγέννηση της Πίστης στον Άνθρωπο: Σε μια εποχή που κυριαρχεί η αποξένωση, οι στιγμές που μοιράζομαι με την ομάδα της ΕΘ.ΕΛ.Ο.Δ. Δρυμού επαναφέρουν την πίστη μου στη δύναμη της ανθρωπιάς.

Η Ουμανιστική Προσέγγιση του Mr Post Fluxus
Για μένα, ο εθελοντισμός είναι μια βαθιά ουμανιστική πράξη. Ο άνθρωπος, ως το κέντρο κάθε δράσης, γίνεται φορέας ελπίδας και δημιουργίας. Ο εθελοντισμός δεν είναι μια φιλανθρωπική πράξη· είναι μια δήλωση ότι ο καθένας μας έχει την ευθύνη να σταθεί δίπλα στον συνάνθρωπό του.

Ο Εθελοντισμός ως Τέχνη Ζωής
Ο Mr Post Fluxus δεν βλέπει τον εθελοντισμό απλώς ως ένα κοινωνικό έργο, αλλά ως μια μορφή τέχνης. Είναι η τέχνη του να δίνεις, του να συνδέεσαι, του να δημιουργείς μια συλλογική πραγματικότητα βασισμένη στην αλληλεγγύη. Στην ομάδα της ΕΘ.ΕΛ.Ο.Δ. Δρυμού, κάθε μέλος είναι ένα πινέλο, και μαζί δημιουργούμε έναν πίνακα που αποτυπώνει την ιδέα ενός καλύτερου κόσμου.

Η Δύναμη της Ομάδας
Στην ομάδα, ένιωσα τι σημαίνει πραγματική συνεργασία. Η συλλογικότητα γίνεται το αντίδοτο στη μοναξιά και την αδράνεια. Ο καθένας προσφέρει κάτι διαφορετικό, αλλά όλοι μαζί δημιουργούμε κάτι ενιαίο και δυνατό.

Μήνυμα του Mr Post Fluxus
Η ουσία του εθελοντισμού βρίσκεται στο ότι δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να βοηθήσεις. Δεν χρειάζεται να έχεις όλα τα εργαλεία ή όλες τις απαντήσεις. Αυτό που χρειάζεται είναι να είσαι εκεί, να ανοίξεις τα χέρια και την καρδιά σου, έτοιμος να γίνεις μέρος της λύσης.

Ο εθελοντισμός είναι η απάντηση στο ερώτημα: "Ποιος θέλεις να είσαι στον κόσμο;"

Ο κόσμος δεν αλλάζει από τη μαζική δράση· αλλάζει από την προσωπική δέσμευση. Και αυτή η δέσμευση είναι που κάνει τον κάθε εθελοντή κομμάτι της αλλαγής που θέλει να δει.
Γίνε μέρος της ομάδας. Γίνε μέρος της τέχνης της ανθρωπιάς.

Αφιερωμένο με αγάπη και σεβασμό στις ομάδες μας Mr Post Fluxus

Η Εξουσία ως Κατασκευή

από τον Mr Post Fluxus

Simone de Beauvoir, 9 Ιανουαρίου 1908 – 14 Απριλίου 1986)

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ, μια φωνή αιώνιας αντίστασης, μας υπενθυμίζει πως ο αγώνας για ισότητα δεν είναι πόλεμος φύλων αλλά πόλεμος ενάντια σε μια ιδέα: την εξουσία. Μια ιδέα που γεννιέται και θρέφεται από την ανισότητα, τον φόβο και την ανάγκη κάποιου να ελέγχει.

Φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς εξουσία. Όχι έναν κόσμο χωρίς δομή, αλλά έναν κόσμο όπου οι δομές βασίζονται στη συνεργασία και όχι στον καταναγκασμό. Έναν κόσμο όπου η εξουσία δεν είναι η πυραμίδα, αλλά ο κύκλος – ένας κύκλος που περιλαμβάνει όλους και αποκλείει τον έλεγχο.

Ο φεμινισμός που συναντά τον σοσιαλισμό δημιουργεί ακριβώς αυτή την ουτοπία. Εδώ, η γυναίκα δεν παλεύει για να γίνει ο άνδρας. Παλεύει για να καταρρίψει το πρότυπο εξουσίας που της αρνείται την ελευθερία της. Ο σοσιαλισμός δεν είναι η εναλλακτική εξουσία. Είναι η αντίσταση στην ίδια την έννοια της κυριαρχίας.

Και εσύ; Τι ρόλο έχεις σε αυτόν τον αγώνα; Είσαι παρατηρητής ή κομμάτι του κύκλου; Έχεις ρωτήσει ποτέ τον εαυτό σου ποια κομμάτια της δικής σου ζωής εξουσιάζονται ή εξουσιάζουν;

Αν η τέχνη έχει κάποιο νόημα, είναι να μας κάνει να θέτουμε ερωτήματα. Και αν ο φεμινισμός έχει κάποια ουσία, είναι να μας οδηγήσει σε απαντήσεις που αλλάζουν τον κόσμο. Όχι γιατί η γυναίκα είναι ανώτερη. Αλλά γιατί η ανισότητα είναι μια ιδέα που καίγεται στις φλόγες κάθε νέας ερώτησης.

Σήμερα, θυμόμαστε τη Σιμόν ντε Μποβουάρ. Όχι απλώς ως φεμινίστρια. Αλλά ως επαναστάτρια. Ως σύμμαχο. Ως σύμβολο του «μαζί».

Ο Κλοτσών την Σίκλα

Μια κλοτσιά στη σίκλα, μια κλοτσιά στη ζωή. Ο θόρυβος του κουβά που πέφτει στον δρόμο είναι η ηχώ μιας ψυχής που αγνόησε το κάλεσμα της ισορροπίας. Ο άνθρωπος που κλοτσά τη σίκλα δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που κλωτσά είναι η ίδια του η μοίρα, το ίδιο του το μέλλον.

Στη σημερινή εποχή, οι σίκλες μας είναι γεμάτες από ό,τι μπορεί να αγοραστεί: υλικά αγαθά, εφήμερες απολαύσεις, εικονική αποδοχή. Φροντίζουμε το σώμα μας, κάνουμε διατροφές, γυμναζόμαστε, κυνηγάμε την ομορφιά, αλλά ξεχνάμε το πιο σημαντικό: την ψυχή και το πνεύμα. Το σώμα γίνεται καθρέφτης, αλλά η ψυχή ένας άδειος κουβάς που περιμένει να γεμίσει.

Όταν κλοτσάς τη σίκλα, αφήνεις πίσω σου την ευκαιρία να δεις τι πραγματικά χρειάζεσαι. Η φροντίδα του σώματος χωρίς πνευματική καλλιέργεια είναι σαν να χτίζεις ένα σπίτι χωρίς θεμέλια. Στέκεται όμορφο για λίγο, αλλά με την πρώτη καταιγίδα καταρρέει.

Η σίκλα δεν είναι απλά ένας κουβάς. Είναι σύμβολο. Είναι το βάρος της ζωής μας, το άδειασμα και το γέμισμά της. Όταν τη σπρώχνεις με θυμό ή αδιαφορία, απορρίπτεις κάθε τι που μπορεί να σε οδηγήσει σε κάτι πιο βαθύ, πιο αληθινό.

Ο Mr Post Fluxus θα σου έλεγε να σταματήσεις να κλωτσάς. Να σκύψεις, να σηκώσεις τη σίκλα, να δεις τι κουβαλάς μέσα της. Είναι γεμάτη ή άδεια; Αν είναι άδεια, τότε έχεις μια δεύτερη ευκαιρία να τη γεμίσεις με ό,τι πραγματικά έχει αξία: γνώση, αγάπη, σχέσεις, αυτογνωσία.

Γιατί στο τέλος, ο άνθρωπος που κλωτσά τη σίκλα δεν φτάνει πουθενά. Μένει πίσω, χαμένος στις επιφανειακές ανάγκες, αποκομμένος από την αλήθεια. Και η ζωή; η ίδια η ζωή, περιμένει απλώς την επόμενη σίκλα για να του θυμίσει πως δεν μπορείς να την αγνοείς για πάντα.

Το Μυαλό Είναι ο Στόχος

Εγώ, ο Mr Post Fluxus, ποτέ δεν θα χτυπούσα κάποιον που φοράει γυαλιά. Όχι επειδή φοβάμαι τα γυαλιά ή την ευθραυστότητά τους, αλλά επειδή δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο στόχος είναι το μυαλό.

Το πρόσωπο; Μάσκα. Ένα εύθραυστο προσωπείο που αλλάζει μορφές, αντανακλά επιθυμίες, φόβους, ψέματα. Πίσω από τα γυαλιά, όμως, υπάρχει το βλέμμα. Το βλέμμα που μπορεί να διαλύσει ή να χτίσει, να αποκαλύψει ή να κρύψει. Ο στόχος μου είναι εκεί: στο βλέμμα που κουβαλά τις ιδέες, όχι στις επιφάνειες που κρύβουν την αλήθεια.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό από το να στοχεύεις στο πρόσωπο. Είναι μια κενή πράξη, μια παραδοχή ότι το μυαλό σου δεν βρήκε τρόπο να υπερισχύσει. Η βία στο σώμα είναι η γλώσσα όσων δεν έχουν κάτι να πουν. Εγώ δεν έχω χρόνο για τέτοια σιωπή. Η δική μου βία –αν τη θες βία– είναι στις λέξεις, στις ιδέες, στις πράξεις που θρυμματίζουν δομές.

Το μυαλό είναι το πεδίο μάχης. Εκεί ξεκινά η αλλαγή. Οι ιδέες δεν σπάνε όπως τα γυαλιά – απλώνονται, ριζώνουν, γίνονται ανθεκτικές σαν χορτάρι που σπρώχνει μέσα από την άσφαλτο. Αν θέλω να σε επηρεάσω, θα το κάνω με σκέψεις, όχι με γροθιές. Δεν με ενδιαφέρει να ραγίσω το δέρμα σου· με ενδιαφέρει να ραγίσω τις βεβαιότητές σου.

Τα γυαλιά στο πρόσωπό σου είναι ασπίδα, αλλά για μένα δεν έχουν σημασία. Βλέπω πίσω από αυτά. Βλέπω αν το μυαλό σου κοιμάται ή αν προσπαθεί να ξυπνήσει. Η ζωή δεν είναι πεδίο σύγκρουσης για σώματα· είναι πεδίο δημιουργίας για ιδέες.

Κι αν ποτέ νιώσεις την ανάγκη να κρυφτείς πίσω από γυαλιά ή μάσκες, να θυμάσαι: δεν θα σε χτυπήσω. Θα σε ρωτήσω. Θα σου πετάξω μια ερώτηση, μια αμφιβολία, μια ιδέα που θα σε τυλίξει σαν καπνός. Γιατί στο τέλος, το μόνο που αξίζει να κερδίσουμε ή να χάσουμε είναι το μυαλό.

Ο Εαυτός Σου: Ο Μοναδικός Συνοδοιπόρος

Ο Εαυτός Σου:
Ο Μοναδικός Συνοδοιπόρος

Γράφει ο Mr Post Fluxus

Ο μόνος άνθρωπος που θα βαδίσει δίπλα σου από την πρώτη ανάσα μέχρι την τελευταία είναι ο εαυτός σου. Όλοι οι υπόλοιποι, οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι, είναι περαστικοί συνεπιβάτες. Μερικοί θα μείνουν για λίγο, άλλοι για περισσότερο. Όμως στο τέλος, όταν η σιωπή αγκαλιάσει τα πάντα, θα είσαι μόνος σου – με τον δικό σου εαυτό.

Στα δύσκολα, εκεί που ο φόβος κάνει την ανάσα να βαραίνει, είναι ο εαυτός σου που θα βρει τον δρόμο.
Στα εύκολα, εκεί που η χαρά ξεχειλίζει, είναι πάλι ο εαυτός σου που θα αντέξει τη λάμψη της στιγμής χωρίς να τυφλωθεί.
Και στις μοναχικές ώρες, εκείνες που όλοι απομακρύνονται, είναι πάλι ο ίδιος σου ο εαυτός που θα σου κάνει παρέα, σε σιωπή ή με σκέψεις.

Η σχέση σου μαζί του δεν είναι δεδομένη· χρειάζεται φροντίδα, όπως κάθε σχέση. Ένα βλέμμα στον καθρέφτη που λέει: «Σε αγαπώ». Μια στιγμή περισυλλογής που ψιθυρίζει: «Σ’ ευχαριστώ». Κι όταν το βάρος της ζωής μοιάζει αβάσταχτο, μια απλή υπόσχεση: «Θα τα καταφέρουμε μαζί».

Γιατί ο εαυτός σου δεν είναι μόνο συνοδοιπόρος· είναι ο χάρτης, η πυξίδα και το λιμάνι. Αν τον φροντίσεις, αν τον ακούσεις, θα σου δείξει το μονοπάτι, όχι μόνο για να επιβιώσεις, αλλά για να ζήσεις.

Κι αν ποτέ ξεχαστείς, θυμήσου: κάθε φορά που πέφτεις, εκείνος είναι που λέει: "One more try." Και κάθε φορά που σηκώνεσαι, είναι που του δίνεις ζωή.

Δώσε στον εαυτό σου τον χρόνο και την αγάπη που αξίζει. Είναι το πιο ακριβό έργο τέχνης που θα δημιουργήσεις ποτέ.

Ο Εαυτός ως Καμβάς και οι Λάθος Πινελιές

Είμαι ένας παρατηρητής που προσπαθεί να ζωγραφίσει την ανθρώπινη κατάσταση με τις πιο ωμές και ζωντανές πινελιές. Όχι, δεν είμαι τέλειος – αλλά ποιος θέλει να είναι τέλειος σε έναν κόσμο τόσο γεμάτο ατέλειες;

Σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι κρίνονται από την ταξική καταγωγή τους και όχι από την τέχνη που δημιουργούν, τα λάθη μου είναι οι αποδείξεις της ύπαρξής μου. Κάθε μου "αποτυχία" είναι μια έκρηξη δημιουργικότητας. Δεν προσπαθώ να φτιάξω έναν πίνακα που όλοι θα εγκρίνουν· προσπαθώ να φτιάξω έναν πίνακα που να αντανακλά εμένα.

Η δημόσια σφαίρα είναι συχνά μια παγίδα – ένας θόρυβος που σου ψιθυρίζει πώς πρέπει να ζεις, να νιώθεις, να είσαι. Μα όσο πιο έντονα φωνάζουν οι φωνές αυτές, τόσο πιο σίγουρος γίνομαι ότι η δική μου σιωπή είναι γεμάτη δύναμη. Κρατάω το πινέλο μου γερά και δημιουργώ τη δική μου πραγματικότητα, πέρα από ταξικές αγκυλώσεις και κοινωνικά πρέπει.

Υπάρχει κάτι απελευθερωτικό στο να λες "όχι" σε όσα σου επιβάλλουν. Ένα "όχι" στον καθωσπρεπισμό. Ένα "όχι" στην αποδοχή της μιζέριας. Αλλά και ένα μεγάλο "ναι" στη ζωή, όπως την ονειρεύεσαι.

Στη ζωή που είναι γεμάτη λάθη, πάθη και μικρές επαναστάσεις. Για όσους με κατηγορούν, έχω να πω το εξής: δεν μ’ ενοχλεί η άποψή σας – με ενοχλεί η απουσία σας. Οι απόψεις σας είναι σαν την κριτική ενός θεατή που ποτέ δεν έπιασε πινέλο.

Αλλά για όσους αγαπούν, κατανοούν, σέβονται, είστε η απόδειξη ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι το φως που σπάει τη μονοτονία. Εσείς είστε οι αθέατες πινελιές που δίνουν βάθος στο έργο της ζωής μου.

Κι έτσι πορεύομαι:

Με σεβασμό στα λάθη μου.
Με εκτίμηση σε όσους αγαπούν χωρίς όρους.
Και με μια υπόσχεση να είμαι πάντα ειλικρινής στον καμβά που λέγεται ζωή.

«Ό,τι δεν μπορείς να πεις με λέξεις, ζωγράφισέ το. Και αν δεν χωράει στον καμβά, ζήσε το.»

Η Μάσκα της Κοινωνίας και το Πρόσωπο της Αλήθειας

Η Μάσκα της Κοινωνίας και το Πρόσωπο της Αλήθειας

Κάθε μέρα που ξυπνάμε, φοράμε τη μάσκα μας. Άλλος την έχει φτιαγμένη από μετάξι, άλλος από μέταλλο, και άλλος από πλαστικό. Δεν έχει σημασία το υλικό. Σημασία έχει το πώς την παρουσιάζουμε. Στην κοινωνία που ζούμε, οι μάσκες δεν είναι απλώς επιθυμία, είναι ανάγκη. Είναι ο τρόπος να κρύψεις τις ρωγμές σου, να συμμορφωθείς με το "πρέπει", να μην αφήσεις κανέναν να δει ότι το πρόσωπο από κάτω είναι κουρασμένο, ευάλωτο ή απλά ανθρώπινο.

Κι όμως, το πρόσωπο κάτω από τη μάσκα δεν είναι ποτέ νεκρό. Είναι ζωντανό, ακόμα και όταν ασφυκτιά. Είναι εκεί και περιμένει. Περιμένει να ακουστεί μέσα σε έναν κόσμο που έχει μάθει να δίνει αξία μόνο στην επιφάνεια.

Η ταξική κοινωνία, οι ιεραρχίες, τα «κουτάκια» στα οποία μπαίνουμε από παιδιά, είναι οι μάσκες που η ίδια η κοινωνία μας υποχρεώνει να φοράμε. Κι αν ποτέ δοκιμάσεις να την πετάξεις, οι άλλοι σε κοιτάζουν με φόβο ή περιφρόνηση. Γιατί η γύμνια του προσώπου σου είναι μια υπενθύμιση της δικής τους φυλακής.

Αλλά υπάρχει και το φως. Εκείνο το φως που βγαίνει όταν αποφασίζεις να πάρεις βαθιά ανάσα και να πεις «όχι». Όχι σε μια ζωή φτιαγμένη από προσποιήσεις. Όχι σε έναν κόσμο που ζυγίζει την αξία σου με βάση το πόσο καλά φοράς τη μάσκα σου. Η αλλαγή δεν είναι εύκολη, αλλά αρχίζει πάντα από ένα πρόσωπο. Από μια φωνή. Από τη δική σου απόφαση να ζήσεις όπως είσαι, κι όχι όπως σου λένε ότι πρέπει να γίνεις.

Η μάσκα είναι η επιφάνεια, το «φαίνεσθαι», μια κατασκευή που προστατεύει, κρύβει ή παρουσιάζει ό,τι επιλέγουμε να δείξουμε στον κόσμο. Το πρόσωπο κάτω από τη μάσκα είναι η ουσία, η αλήθεια που κρατάμε για τον εαυτό μας, συχνά ευάλωτη, με τις ρωγμές και τα ανεξερεύνητα βάθη της.

Αλήθεια και ψέμα συνυπάρχουν και στις δύο μορφές. Η μάσκα μπορεί να είναι ψεύτικη, αλλά πολλές φορές γίνεται το εργαλείο για να επιβιώσουμε ή να επικοινωνήσουμε. Το πρόσωπο κάτω από τη μάσκα, ενώ φαίνεται αυθεντικό, μπορεί να μην είναι απόλυτα κατανοητό ούτε από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Τα λόγια που λέει κανείς είναι κομμάτια της μάσκας. Οι προθέσεις, όμως, είναι τα αόρατα νήματα που υφαίνουν τη βαθύτερη αλήθεια. Η πραγματικότητα είναι ένα παιχνίδι ερμηνειών και εννοιών, όπου μάσκα και πρόσωπο συγκρούονται και συνδιαλέγονται.

Ίσως το ερώτημα να μην είναι τι είναι αλήθεια ή ψέμα, αλλά πόσο κοντά μπορούμε να φέρουμε τη μάσκα στο πρόσωπο, ώστε να μην προδίδει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ή, πάλι, πόσο έτοιμοι είμαστε να ζήσουμε χωρίς αυτήν.

Στο τέλος της ημέρας, οι μάσκες θα πέσουν. Το πραγματικό πρόσωπο θα φανεί. Κι όταν αυτό συμβεί, δεν θα έχει σημασία τι φοράγαμε, αλλά πώς ζήσαμε. Ας φτιάξουμε έναν κόσμο που δεν χρειάζεται μάσκες για να επιβιώσει. Έναν κόσμο όπου η αλήθεια δεν θα είναι πράξη επαναστατική, αλλά καθημερινότητα.

«Μην φοβάσαι να δείξεις το πρόσωπό σου. Οι ρωγμές του είναι οι χαρακιές της αλήθειας, κι αυτή είναι που φωτίζει το σκοτάδι.»

Mr Post Fluxus

Ο Βολεμένος του Κόσμου Αυτού

Είμαι ο βολεμένος αυτού του κόσμου. Ο τυχερός που γεννήθηκε σε μια γωνιά του πλανήτη όπου η ζωή κυλά με σχετική άνεση. Είμαι αυτός που κάθεται στην ασφάλεια του σπιτιού του, μακριά από τις εκρήξεις, τον πόνο και τη φρίκη. Έχω ψωμί στο τραπέζι μου, ένα μαξιλάρι για να ακουμπήσω το κεφάλι μου, κι ένα ζευγάρι παπούτσια που προστατεύει τα πόδια μου από τον δρόμο. Κι όμως, ακόμα κι έτσι, παραπονιέμαι.

Μετράω τις δυσκολίες μου, τα "προβλήματά" μου: έναν λογαριασμό που καθυστέρησε, μια αδικία στη δουλειά, μια ερωτική απογοήτευση. Και έπειτα κοιτάζω γύρω μου, σε εκείνους που έχουν χάσει τα πάντα. Που δεν έχουν πατρίδα, ούτε σπίτι, ούτε οικογένεια. Ανθρώπους που κουβαλούν τον πόνο σαν σταυρό στις πλάτες τους – τον πόνο της απώλειας, της βίας, του ξεριζωμού.

Πώς να μιλήσεις για τα δικά σου "προβλήματα" σε κάποιον που έχει δει τα παιδιά του να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια του; Σε κάποιον που έχει χάσει την αξιοπρέπεια, τη χαρά, την ελπίδα; Πώς να σταθείς μπροστά του και να του πεις πως κι εσύ υποφέρεις; Δεν θα έπρεπε, αν είχες έστω λίγη ενσυναίσθηση, να σκύψεις το κεφάλι και να ψιθυρίσεις: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, για ό,τι μου έχεις δώσει. Και συγγνώμη. Συγγνώμη που θεωρώ δεδομένα αυτά που εσύ ποτέ δεν γνώρισες.»

Η ζωή μας είναι προνόμιο. Το να έχουμε ειρήνη, το να ζούμε χωρίς φόβο, είναι δώρο. Όταν κοιτάζουμε αυτούς που δεν έχουν τίποτα, δεν μας αξίζει να ζητάμε περισσότερα. Μας αξίζει να δίνουμε. Να δίνουμε χέρι βοήθειας, φωνή, χρόνο, κάτι από την αφθονία μας. Μας αξίζει να σταματήσουμε να κοιτάζουμε μόνο τη δική μας ασφάλεια και να κοιτάξουμε λίγο πέρα από τα τείχη μας.

Δεν θέλω να ταράξω την ησυχία σου, φίλε μου, ούτε να σου πω πως η ζωή σου δεν έχει δυσκολίες. Αλλά θέλω να σου πω ότι η ευθύνη μας είναι μεγάλη. Το χρέος μας, αν είμαστε πραγματικά άνθρωποι, είναι να ευγνωμονούμε για την ειρήνη μας και να αγωνιζόμαστε για την ειρήνη των άλλων. Να αφήσουμε τη "βολή" μας για λίγο και να δούμε τη ζωή μέσα από τα μάτια τους.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, είμαστε όλοι άνθρωποι. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να είμαστε εκεί, ο ένας για τον άλλον.

Ο Βολεμένος και η Σύνθεση του Κόσμου

Άκου, φίλε μου. Θα μιλήσω με τη γλώσσα που σου καίει τ’ αυτιά αλλά σου γαληνεύει την ψυχή, γιατί ο κόσμος μας είναι παράξενα φτιαγμένος. Βλέπεις, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αφετηρίες, και το να βγάζεις συμπεράσματα για τις "ευθύνες" του βολεμένου ή για την αξιοπρέπεια του κατατρεγμένου είναι σαν να κρίνεις τη θάλασσα χωρίς να έχεις μπει ποτέ στο νερό.

Ο κόσμος δεν είναι ένας καθρέφτης που σου δείχνει μόνο τη δική σου εικόνα. Είναι ένα μωσαϊκό – σπασμένα κομμάτια ζωών, άλλες αστραφτερές και άλλες θρυμματισμένες. Όμως εμείς, οι "βολεμένοι", όπως λες, δεν φτιάξαμε τον κόσμο μόνοι μας. Μας παρέδωσαν ένα σύστημα όπου το να ζητάς ειρήνη και δικαιοσύνη φαντάζει ουτοπία, αλλά το να κατηγορείς την τάξη σου είναι σχεδόν μόδα.

Μην μπερδεύεσαι: δεν σε κρίνω. Σε κοιτάω. Κι εκεί που εσύ βλέπεις ταξικές αγκυλώσεις, εγώ βλέπω χαμένες ευκαιρίες. Δεν είναι όλοι οι βολεμένοι αδιάφοροι, όπως δεν είναι όλοι οι αδικημένοι άγιοι. Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος χρειάζεται τους πάντες. Ναι, ακόμα και εμάς, τους "βολεμένους".

Θα σου πω κάτι που με στοιχειώνει: η αδικία είναι παγκόσμια γλώσσα. Από τα στρατόπεδα προσφύγων μέχρι τα ρετιρέ με θέα, όλοι ξέρουν τι σημαίνει απώλεια. Το πρόβλημα δεν είναι αν είμαστε βολεμένοι ή όχι• είναι αν μπορούμε να κοιτάξουμε τον άλλον στα μάτια και να πούμε: "Σε βλέπω. Είμαι εδώ." Αυτό είναι το θεμέλιο για να γκρεμίσουμε το τείχος ανάμεσα σε τάξεις, χώρες, θρησκείες.

Ξέρεις τι με κάνει να ελπίζω; Το ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται. Όχι επειδή τους το επιβάλλουν οι τύψεις, αλλά επειδή το νιώθουν. Και το να νιώθεις είναι επαναστατική πράξη σε μια κοινωνία που σου μαθαίνει να αδιαφορείς.

Μην αναζητάς σωτηρία στις αφηρημένες έννοιες• βρες τη στις μικρές πράξεις. Η αλλαγή δεν έρχεται από την οργή – έρχεται από τη σύνθεση. Από το πώς μπορείς να πάρεις αυτό που έχεις και να το κάνεις λίγο καλύτερο για όλους.

Ο κόσμος δεν αλλάζει με συνθήματα. Αλλάζει με κινήσεις. Αλλάζει όταν αποφασίσουμε πως δεν θα αφήσουμε τον άλλον να χαθεί στη μοναξιά του.

"Ο κόσμος μας είναι μια τραμπάλα – για να ανέβεις, πρέπει να βοηθήσεις τον άλλον να σηκωθεί."

Mr Post Fluxus

Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη. «Πριν σηκώσεις το χέρι σου να δείξεις κάποιον, βεβαιώσου ό,τι το δικό σου χέρι το έχεις καθαρό»

Η φωνή που ρωτά, η σιωπή που απαντά

«Ποιο είναι το νόημα της ζωής όταν το νόμισμα της ύπαρξης είναι η εκμετάλλευση;» σκέφτεται ο Mr Post Fluxus, κοιτώντας την πόλη που ποτέ δεν σταματά να βουίζει, αλλά σπάνια ακούει. Στα βλέμματα των ανθρώπων διαβάζει την κόπωση μιας κοινωνίας που εγκλωβίζεται σε ρόλους. Το παιδί που ονειρεύεται αλλά καταλήγει εργάτης της επιβίωσης. Ο δημιουργός που κρύβει το έργο του πίσω από μια μάσκα αποδοχής.

Όμως ο Mr Post Fluxus δεν σταματά εκεί. Με την ευαισθησία ενός καλλιτέχνη που δεν φοβάται να αγγίξει το ευάλωτο, ψάχνει το φως που κρύβεται στις σκιές. Ξέρει ότι οι ταξικές αγκυλώσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανθρώπινα κατασκευάσματα – γι' αυτό και μπορούν να ξεπεραστούν.

«Μας λένε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο», σχολιάζει, «αλλά τι άλλο είναι ο κόσμος από τις επιλογές μας που ενώνονται;» Κάθε ερώτηση που θέτουμε είναι σαν σταγόνα στον καταρράκτη της αλλαγής. Ίσως μια μόνο σταγόνα να φαίνεται αδύναμη, αλλά μαζί με χιλιάδες άλλες, μπορεί να χαράξει νέες πορείες, να παρασύρει παλιά εμπόδια, να δροσίσει τη γη της αλληλεγγύης.

Για τον Mr Post Fluxus, η αισιοδοξία δεν είναι πολυτέλεια – είναι επανάσταση. Η απόδραση από τα κοινωνικά αδιέξοδα βρίσκεται στο θάρρος να σπάσουμε τους κανόνες που μας κρατούν δέσμιους. Στο να χτίσουμε έναν κόσμο που οι αξίες δεν μετρούνται με χρήμα, αλλά με αλληλεγγύη.

Και έτσι κλείνει, με το δικό του απόφθεγμα:
«Δεν υπάρχει απάντηση στο αναπάντητο, αλλά υπάρχει ζωή στο άπιαστο. Να είσαι ο καταρράκτης που σβήνει τη δίψα της αδικίας και παρασύρει τον φόβο.»

εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη "καταρράκτης"

Η Επανάσταση της Καθημερινής Επιλογής

Καθώς η πόλη ξυπνά, οι ίδιες μηχανές βουίζουν ξανά. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς φορτωμένα, το ίδιο και οι σκέψεις μας. Επαναλαμβανόμενες διαδρομές σε ένα αστικό τοπίο που μοιάζει να έχει ξεχάσει τη σημασία της αλλαγής. "Είναι όλα στο μυαλό μας," λέω συχνά στους φίλους μου.

Ο κόσμος βλέπει μια σειρά από εμπόδια, άλυτα προβλήματα που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα: ανεργία, φτώχεια, ανισότητα. Όμως, πίσω από κάθε εμπόδιο υπάρχει μια επιλογή — να σταθούμε μπροστά του σαν βράχος ή να το παρακάμψουμε σαν νερό. Είμαστε τόσο δυνατοί όσο το επιλέγουμε, κι αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να είναι τόσο ανατρεπτική, όσο και απελευθερωτική.

Οι ταξικές αγκυλώσεις, οι διαχωριστικές γραμμές, δεν είναι τίποτα περισσότερο από κατασκευές. Δημιουργημένες για να μας κρατούν παγιδευμένους σε μια ψευδαίσθηση αδυναμίας. Και όμως, τα μεγαλύτερα έργα του ανθρώπου — μια γέφυρα που ενώνει δύο ακτές, ένας πίνακας που ζωγραφίζεται με δάκρυα και πάθος — ξεκίνησαν από το θάρρος μιας ιδέας. Μιας πίστης ότι το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να προσδοκούμε την αλλαγή από έξω. Ο Mr Post Fluxus πιστεύει ότι οι μικρές πράξεις καλοσύνης, οι καθημερινές επιλογές μας, είναι η πραγματική επανάσταση. Δίνουμε τροφή στο θηρίο ή απλώς επιλέγουμε να το αγνοήσουμε;
Και αν όλα φαίνονται χαοτικά, θυμήσου: δεν είσαι μόνος. Κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος όσο μπορεί να αγγίξει έναν άλλον άνθρωπο, έστω και μέσα από ένα βλέμμα ή μια λέξη.

"Η επιλογή είναι πάντα δική μας," λέω στον εαυτό μου καθώς σκέφτομαι την επόμενη μου κίνηση. Η ελπίδα δεν είναι απλώς συναίσθημα. Είναι πράξη.

"Ο κόσμος αλλάζει όταν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το πώς τον βλέπουμε. Η αισιοδοξία είναι το πρώτο βήμα της ανυπακοής."

Ο Mr Post Fluxus στέκεται μπροστά από τον καθρέφτη του ατελιέ, εκεί όπου κάθε επιφάνεια μιλάει μια γλώσσα του παρελθόντος και του παρόντος. Τα χέρια του —λερωμένα από μπογιές, σημάδια δημιουργίας— ακουμπούν απαλά στο τραπέζι, σαν να στηρίζουν όχι μόνο το σώμα του, αλλά και την ιδέα που τον κρατά ζωντανό.

"Ποτέ δεν θα έκανα κακό σε ένα σώμα που κρατάει μέσα την υγιή σκέψη μου," ψιθυρίζει, σαν να απευθύνεται στο είδωλό του. Αυτό το σώμα —που σκέφτεται, δημιουργεί, αγαπά— δεν είναι απλά ένα δοχείο. Είναι το μέσο με το οποίο η ιδέα γίνεται δράση, ο φόβος γίνεται τέχνη, και η τέχνη γίνεται διανόηση.

Τα χρώματα στον καμβά πίσω του μοιάζουν να πάλλονται. Είναι ένας χορός από μπλε και κόκκινο, με αποχρώσεις του μαύρου να σχηματίζουν σκιές —ίσως μνήμες, ίσως τραύματα που δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Ο Mr Post Fluxus στρέφεται και αγγίζει την επιφάνεια. "Δεν είμαι μόνος μου εδώ," σκέφτεται. "Η σκέψη μου είναι εδώ, το παρελθόν μου είναι εδώ, και το μέλλον… είναι απλά μια ακόμα πινελιά."

Οι λέξεις του Bob Marley αντηχούν στο μυαλό του: “One good thing about music, when it hits you, you feel no pain.” Αλλά για τον Mr Post Fluxus, η μουσική δεν είναι μόνο η νότα. Είναι η κίνηση της βούρτσας, η αίσθηση του ξύλου από το skateboard, το βάρος μιας γραμμής που γράφει την αλήθεια. Η τέχνη του πονά, αλλά είναι ένας πόνος που θεραπεύει.

Κλείνει τα μάτια και αφήνει τη σκέψη να τον καθοδηγήσει. "Να αγαπάς αυτό που είσαι, αυτό που κρατάς μέσα σου, γιατί μόνο τότε μπορείς να το μοιραστείς. Και αν δεν το μοιραστείς, ποιος ο λόγος της ύπαρξης;"

Ανοίγει τα μάτια του και χαμογελά. Ο καθρέφτης δείχνει την αλήθεια του —έναν άνθρωπο που αγωνίζεται να ενώσει το χάος του κόσμου μέσα από την καθαρότητα μιας υγιούς σκέψης. Ο καμβάς περιμένει, και ο Mr Post Fluxus ξέρει πως έχει ακόμα πολλά να πει.

Ο Ρόλος της Τέχνης στην Αφύπνιση της Μάζας και την Αλλαγή Νοοτροπίας

Η τέχνη είναι μια από τις πιο ισχυρές μορφές ανθρώπινης έκφρασης. Με τη δύναμή της να επικοινωνεί πέρα από λέξεις και πολιτισμούς, μπορεί να αφυπνίσει τη μάζα, να αμφισβητήσει την καθεστηκυία τάξη και να πυροδοτήσει αλλαγές στη νοοτροπία. Στον σημερινό κόσμο, η τέχνη δεν περιορίζεται σε αισθητική απόλαυση, αλλά γίνεται μέσο διαμαρτυρίας, στοχασμού και κοινωνικής κινητοποίησης.

Τέχνη: Ο Καθρέφτης και η Πρόκληση

Η τέχνη λειτουργεί ως καθρέφτης της κοινωνίας, καταγράφοντας την αλήθεια και ταυτόχρονα ως πρόκληση για να αμφισβητήσουμε την πραγματικότητα που θεωρούμε δεδομένη. Ένας πίνακας, ένα γλυπτό ή μια περφόρμανς μπορεί να κλονίσει προκαταλήψεις, να αναδείξει κρυμμένες αλήθειες και να ενθαρρύνει τη συλλογική αναζήτηση μιας καλύτερης κατεύθυνσης.

Για παράδειγμα, οι καλλιτέχνες του κινήματος Fluxus χρησιμοποίησαν την τέχνη για να επαναπροσδιορίσουν την έννοια της δημιουργικότητας, εστιάζοντας στην ελευθερία της έκφρασης. Αυτή η προσέγγιση έθεσε υπό αμφισβήτηση το κατεστημένο και έφερε νέες ιδέες στην επιφάνεια.

Αφύπνιση μέσα από την Προκλητικότητα

Η τέχνη αφυπνίζει, όχι πάντα με ευχάριστο τρόπο, αλλά συχνά μέσω της προκλητικότητας. Ένα τολμηρό έργο μπορεί να σοκάρει, να δημιουργήσει αντιδράσεις, να φέρει τον θεατή αντιμέτωπο με τις δικές του προκαταλήψεις ή την παθητική αποδοχή της κατάστασης.

Η Claire Bishop, μιλώντας για την τέχνη του αρχείου, υποστηρίζει ότι η σύνδεση της μνήμης με το τραύμα μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την κατανόηση και την ενσυναίσθηση. Ένα έργο που αναδεικνύει την τραγωδία των μεταναστών, την κοινωνική ανισότητα ή την περιβαλλοντική κρίση, μπορεί να μετατραπεί σε κινητήρια δύναμη για αλλαγή.

Η Τέχνη ως Εργαλείο Αλλαγής Νοοτροπίας

Η αλλαγή μιας νοοτροπίας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Χρειάζεται συνεχή προσπάθεια, διάλογο και τολμηρή έκθεση στις διαφορετικές οπτικές. Η τέχνη ενώνει τον ορθολογισμό με το συναίσθημα και δημιουργεί τον χώρο για αυτή τη μεταμόρφωση. Ένας πίνακας μπορεί να μεταδώσει χίλιες λέξεις, αλλά μπορεί και να προκαλέσει χίλιες συζητήσεις.

Οι θεατές γίνονται συμμέτοχοι, όχι μόνο παρατηρητές. Μέσα από τη συμμετοχή τους, είτε πρόκειται για μια εικαστική εγκατάσταση είτε για ένα διαδραστικό έργο, αρχίζουν να σκέφτονται διαφορετικά. Αυτή η αλλαγή στη σκέψη είναι ο πρώτος σπόρος που φυτεύεται για να καρποφορήσει μια νέα νοοτροπία.

Η Δέσμευση του Καλλιτέχνη

Η τέχνη έχει τη δύναμη να ξεπεράσει τα όρια της αισθητικής και να γίνει ένα παγκόσμιο μέσο για την αφύπνιση της μάζας. Μέσα από την πρόκληση, την ενδοσκόπηση και τη συμμετοχή, η τέχνη μπορεί να αναδιαμορφώσει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και να καλλιεργήσει τη βάση για ουσιαστικές αλλαγές.

Είναι στο χέρι μας, τόσο ως δημιουργοί όσο και ως θεατές, να αφήσουμε την τέχνη να παίξει τον ρόλο που της αναλογεί: να μας ξυπνήσει, να μας συγκινήσει και τελικά, να μας οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο.

Σύγχρονοι Καλλιτέχνες που Προκαλούν

Η τέχνη του Ai Weiwei είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της τέχνης ως εργαλείου αφύπνισης. Μέσα από τα έργα του, όπως η εγκατάσταση "Sunflower Seeds" ή το "Remembering" (που μνημονεύει τα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στον σεισμό του Sichuan), ο Ai Weiwei δεν διστάζει να προκαλέσει την πολιτική εξουσία και να αναδείξει την ανθρώπινη ευαλωτότητα και αντοχή. Η τέχνη του συνδυάζει την αισθητική με το πολιτικό σχόλιο, ενθαρρύνοντας το κοινό να αναρωτηθεί για τη δικαιοσύνη, την εξουσία και την ελευθερία.

Παρομοίως, η Tania Bruguera χρησιμοποιεί τη περφόρμανς και τις διαδραστικές εγκαταστάσεις για να ασχοληθεί με ζητήματα όπως η λογοκρισία, η μετανάστευση και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το έργο της "Tatlin’s Whisper", για παράδειγμα, δημιούργησε έναν χώρο για τον διάλογο και την ελευθερία της έκφρασης σε περιβάλλοντα όπου αυτά καταπιέζονται.

Τέχνη: Η Προκλητικότητα που Αφυπνίζει

Η τέχνη συχνά σοκάρει ή προκαλεί, φέρνοντας στο προσκήνιο ζητήματα που πολλοί αγνοούν ή αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν. Οι καλλιτέχνες αυτοί δεν αποζητούν την άμεση αποδοχή αλλά τη διαφωνία, τη συζήτηση, τη σκέψη. Ένα παράδειγμα είναι η Jenny Holzer, με τα κείμενά της να εμφανίζονται σε δημόσιους χώρους, σαν φωνές που διεκδικούν προσοχή. Με φράσεις όπως "Abuse of Power Comes as No Surprise", υπενθυμίζει στο κοινό την ευθύνη της αντίδρασης.
Η τέχνη γίνεται μια μορφή δημόσιας υπηρεσίας, μια υπενθύμιση ότι η αλλαγή ξεκινά από την κατανόηση της πραγματικότητας.

Η Συλλογική Συμμετοχή ως Καταλύτης Αλλαγής

Σύγχρονα έργα, όπως αυτά της Olafur Eliasson, ενθαρρύνουν την ενεργή συμμετοχή του κοινού. Στην εγκατάσταση "The Weather Project" στην Tate Modern, ο Eliasson δημιούργησε έναν χώρο όπου το κοινό μπορούσε να δει τον εαυτό του ως μέρος ενός ευρύτερου οικοσυστήματος. Μέσα από αυτή την εμπειρία, οι θεατές καλούνταν να επανεκτιμήσουν τη σχέση τους με τη φύση και την κοινωνία.

Η σύγχρονη τέχνη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που δεν αντανακλά απλώς την κοινωνία αλλά τη διαμορφώνει κιόλας. Μέσα από τη δουλειά των καλλιτεχνών βλέπουμε πώς η τέχνη μπορεί να αφυπνίσει τη μάζα και να επηρεάσει βαθιά τις συλλογικές νοοτροπίες.

Η τέχνη δεν είναι μόνο για να τη βλέπουμε. Είναι για να την αισθανόμαστε, να τη σκεφτόμαστε και, κυρίως, να τη χρησιμοποιούμε ως εργαλείο για έναν καλύτερο
κόσμο.

Mr Post Fluxus

εικόνα έργο Jenny Holzer "Abuse of Power Comes as No Surprise" 1983

Δεν Είμαι Αυτό που Βλέπεις

Δεν είμαι ένα ακόμα όνομα στη λίστα των προσδοκιών σας. Δεν είμαι το προϊόν των κανόνων σας, της τάξης σας, του τρόπου που θέλετε να με ορίσετε. Είμαι κάτι περισσότερο – ένα σύνολο από στιγμές, λάθη, επαναστάσεις και σιωπές που εσείς ίσως δεν προσέξατε. Η κοινωνία αγαπά τις ταμπέλες, τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις. Όμως εγώ δεν μπήκα ποτέ σε κουτί.

Με αποκαλείτε "ανυπάκουο", γιατί δεν υποκλίνομαι μπροστά στην αυθαιρεσία σας. Με λέτε "αγενή", γιατί οι απαιτήσεις μου για σεβασμό σας φαίνονται πρόκληση. Με ονομάζετε "περίπλοκο", γιατί δεν έχετε τη διάθεση να καταλάβετε τι σημαίνει να είσαι έντονος. Στη δική σας δημόσια σφαίρα, ο ανεξάρτητος γίνεται επικίνδυνος, ο ευαίσθητος "υπερβολικός", ο οραματιστής "εκτός πραγματικότητας".

Αλλά η πραγματικότητα δεν αλλάζει αν όλοι την αποδεχόμαστε σιωπηλά. Το ταξικό σας οικοδόμημα είναι γεμάτο αδιέξοδα – για όσους δεν γεννήθηκαν στην κορυφή, για όσους έμαθαν να παλεύουν στο περιθώριο. Εγώ, όμως, βλέπω ρωγμές στο μπετόν σας. Όσο κι αν προσπαθείτε να θάψετε την αλήθεια, αυτή βρίσκει τρόπο να αναδυθεί.

Δεν είναι αλήθεια πως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο. Είναι ψέμα πως η αλλαγή έρχεται μόνο από τους λίγους, τους ισχυρούς. Η αλλαγή ξεκινά όταν σταματήσουμε να πιστεύουμε στις ψευδαισθήσεις τους. Όταν αγαπήσουμε τον εαυτό μας αρκετά για να μην τους αφήσουμε να μας καθορίσουν.

Όταν καταλάβουμε πως η αξία μας δεν μετριέται από τους αριθμούς τους, αλλά από το φως που κουβαλάμε μέσα μας.

"Δεν είμαι το προϊόν του κόσμου σας• είμαι η δυνατότητα να τον αλλάξω. Και αυτό το φως, δεν μπορεί κανείς να μου το σβήσει."

Mr Post Fluxus

Και αν πετύχεις; Καν' το έργο σου.

Ποιος είπε πως ο φόβος είναι εχθρός; Είναι ο δάσκαλός σου, ο προπονητής σου, το σκυλί που σε κυνηγάει να τρέξεις πιο γρήγορα. Άσε το άγχος να γίνει χρώμα στον καμβά σου, ρυθμός στο βηματισμό σου. Μην του αντισταθείς• χόρεψε μαζί του.

Φτιάξε στο μυαλό σου όχι απλώς μια εικόνα επιτυχίας, αλλά ένα ολόκληρο σενάριο – μια ταινία μικρού μήκους όπου εσύ, ο πρωταγωνιστής, σπας τα όρια του φόβου και φτάνεις εκεί που δεν τολμούσες να ονειρευτείς.

Δες τον εαυτό σου να αποτυγχάνει, κι ύστερα να σηκώνεται. Να πετυχαίνει κάτι μικρό, και μετά κάτι μεγαλύτερο. Σκέψου το κοινό να σε χειροκροτάει. Σκέψου τις λέξεις σου να αντηχούν, τα χρώματά σου να ζωντανεύουν τον χώρο, το skate σου να πετάει.

Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που κάνεις είναι τέχνη ή απλώς ζωή – αλλά αυτό είναι το νόημα.

Το άγχος δεν είναι μόνο φόβος. Είναι ενέργεια. Ενέργεια για δράση, για δημιουργία. Μην περιμένεις να φύγει – αγκάλιασέ το.

Χρησιμοποίησέ το. Μετέτρεψέ το σε σκίτσο, σε στίχο, σε ιδέα. Άσε το να γίνει η ώθηση που σε ρίχνει μπροστά, στο «ένα ακόμα try» που χρειάζεσαι για να πετύχεις.

Αντί να ρωτήσεις «και τι θα γίνει αν αποτύχω;», πες στον εαυτό σου: «Και τι θα γίνει αν δεν προσπαθήσω; Αυτό είναι η μόνη αποτυχία.

Αυτός είναι ο δικός σου καμβάς. Και σήμερα είναι η στιγμή που θα πατήσεις το πρώτο σου πινέλο πάνω του.

Mr Post Fluxus

Εικόνα, έργο του Γιάννη Σταμενίτη, τίτλος "dread"

Το γράμμα: Άγιε Βασίλη, η ζωή δε ζητά πια δώρα…

Άγιε Βασίλη,
ξέρω, δε συνηθίζεις να δέχεσαι γράμματα από ανθρώπους που έχουν περάσει τα πενήντα.
Αλλά αυτή τη φορά, δε σου γράφει ο μικρός Γιαννάκης.
Σου γράφει ο Mr Post Fluxus.

Δεν σου γράφω για ποδήλατα, ηλεκτρονικά ή Fender Jazz Bass.
Δε σου γράφω ούτε για επαναστάσεις ούτε για δικαιοσύνη.
Αυτά τα αφήνω στα έργα μου, στα πινέλα μου, στα κείμενα που δε στέλνω ποτέ.

Σου γράφω για να σου πω ευχαριστώ.
Όχι γιατί μου έφερες ποτέ αυτά που ζητούσα.
Αλλά γιατί μέσα από τις ελλείψεις, βρήκα τις δικές μου πληρότητες.
Μέσα από τα λάθη, έμαθα τι σημαίνει να ψάχνεις.

Φέτος, δε θα σου ζητήσω χρόνο ζωής.
Ούτε χαμένα όνειρα, ούτε ανθρώπους που έφυγαν.
Γιατί κατάλαβα:
η ζωή δεν είναι να παίρνεις ό,τι θέλεις.
Είναι να δημιουργείς ό,τι χρειάζεσαι.

Οι κερασιές άνθισαν, ο Γιαννάκης μεγάλωσε πια,
κι εγώ κάθε τόσο, βλέπω αυτούς που έφυγαν νωρίς, στα όνειρά μου.
Έτσι έμαθα να ξυπνάω με λίγη ακόμα τέχνη μέσα μου.

Ξέρω, Άγιε, ότι δεν είσαι εδώ για να λύνεις τα προβλήματα του κόσμου.
Εσύ είσαι ο μύθος μας, η αφετηρία.
Κι εμείς, τα παιδιά σου που κάποτε σου γράφαμε γράμματα,

Οπότε, φέτος…
Άφησε το έλκηθρό σου και πέρασε από τη Θεσσαλονίκη.
Θα σου κρατήσω ζεστό καφέ,
και αν το θες, μπορείς να καθίσεις στο atelier του Mr Post Fluxus να δημιουργήσουμε αντάμα.
Εδώ είμαστε όλοι, σε ευχαριστούμε και συγνώμη.

Με ευγνωμοσύνη,
Mr Post Fluxus

Ο Mr Post Fluxus, ντυμένος με το κοστούμι του θεραπευτή φόβητρου

Ο Mr Post Fluxus, ντυμένος με το κοστούμι του θεραπευτή φόβητρου, αξιώνεται να γίνει ένας ζωντανός συμβολισμός των φόβων, των τραυμάτων και των μνημών που μας βαραίνουν.

Με κάθε λέξη που γράφει, θέλει να ανοίξει δρόμους θεραπείας, μια πράξη απελευθέρωσης όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλους εκείνους που τολμούν να κοιτάξουν μέσα τους και να αγωνιστούν για αλλαγή.

Οι λέξεις του δεν είναι απλές φράσεις – είναι καρφιά που ξηλώνουν το πέπλο της σιωπής, ελπίδες που υφαίνουν νέα μονοπάτια. Ο ίδιος γνωρίζει ότι η γραφή, όπως και η τέχνη, είναι όπλο. Όχι για να πολεμήσει τους άλλους, αλλά για να αναμετρηθεί με τα σκοτάδια μέσα του, να τα φωτίσει, και να τα μετατρέψει σε εργαλεία για έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ελεύθερο.

Αυτοί που κουβαλάνε τις πληγές τους σαν βάρος, μέσα από τις ιστορίες του, ανακαλύπτουν ότι μπορούν να τις μετατρέψουν σε φτερά. Ότι ο φόβος, αν του δώσεις μορφή, μπορεί να γίνει η αφορμή να δημιουργήσεις κάτι νέο, να δώσεις μια άλλη τροπή στην ιστορία της ζωή σου.