Ακραίος Εικαστικός Λόγος | Πολιτική, ενέργεια και οργανωμένη σύγχυση
Το πετρέλαιο δεν έχει ιδεολογία, το φυσικό αέριο δεν ψηφίζει, τα βαρέλια δεν έχουν πατρίδα. Έχουν, όμως, ιδιοκτήτες, αγοραστές, χρηματιστήρια, συμβόλαια και κάτι τύπους με γραβάτες που ξέρουν πολύ καλά πώς να μετατρέπουν τις διεθνείς κρίσεις σε οικονομικές ευκαιρίες.Χρόνια ολόκληρα η Ευρώπη αγόραζε ρωσική ενέργεια. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι πολιτικές αποφάσεις, οι κυρώσεις και η αναδιάταξη των ενεργειακών αγορών άλλαξαν το παιχνίδι. Η Ευρώπη αναζήτησε άλλους προμηθευτές, πλήρωσε το κόστος μιας δύσκολης προσαρμογής και αύξησε την εξάρτησή της από διαφορετικές πηγές ενέργειας.
Τώρα έρχεται το ερώτημα που πρέπει να μας καίει περισσότερο από τον ίδιο τον λογαριασμό του ρεύματος. Ποιος αποφασίζει, ποιος κερδίζει και ποιος πληρώνει; Όταν η ενέργεια αγοράζεται από τη Ρωσία, μιλάμε για γεωπολιτική εξάρτηση, όταν αγοράζεται από τις ΗΠΑ, μιλάμε για στρατηγική συνεργασία, όταν ανεβαίνουν οι τιμές, μιλάμε για διεθνείς συνθήκες, όταν ο πολίτης δεν μπορεί να πληρώσει, του μιλάμε για δημοσιονομική πειθαρχία και αναγκαστικές θυσίες.
Πολύ βολική η γλώσσα της εξουσίας, αλλάζει ανάλογα με το ποιος κρατάει το τιμόνι.
Ο Τραμπ μπορεί να διαπραγματεύεται με τον Πούτιν, όπως κάθε ηγέτης που επιδιώκει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της χώρας του. Το κρίσιμο δεν είναι να προσποιηθούμε ότι ανακαλύψαμε κάποια μυστική συνωμοσία. Το κρίσιμο είναι να εξετάσουμε τι ακριβώς συμφωνήθηκε, ποιοι όροι τέθηκαν, ποια οικονομικά συμφέροντα εξυπηρετούνται και ποιες συνέπειες θα έχουν οι αποφάσεις αυτές για τους υπόλοιπους.
Αν μια μεγάλη δύναμη μπορεί να διαπραγματεύεται ενεργειακές συμφωνίες με τη Ρωσία όταν το θεωρεί συμφέρον της, τότε οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οφείλουν να εξηγήσουν με στοιχεία τις δικές τους επιλογές. Όχι με συνθήματα, όχι με επικοινωνιακές παραστάσεις. Και σίγουρα όχι με την απαίτηση να πληρώνει ο πολίτης χωρίς να ρωτά.
Δεν αποδεικνύεται ότι η CIA σχεδίασε ολόκληρη την ενεργειακή κρίση. Δεν αποδεικνύεται ότι κάθε πόλεμος ξεκινά για να πουληθεί ακριβότερο πετρέλαιο. Και δεν αποδεικνύεται ότι κάθε βαρέλι που περνά από αμερικανικά χέρια είναι ρωσικό πετρέλαιο που μεταπωλείται στην Ευρώπη.
Αλλά η απουσία αποδείξεων για μια συνωμοσία δεν αποτελεί πιστοποιητικό αθωότητας για την εξουσία. Οι κυβερνήσεις κρίνονται από τις αποφάσεις τους, οι εταιρείες από τις πρακτικές τους, οι ηγέτες από τις συνέπειες των επιλογών τους και οι δημοσιογράφοι, οι πολίτες και οι ερευνητές από την επιμονή τους να αναζητούν στοιχεία ακόμη κι όταν αυτά ενοχλούν τη δική τους πλευρά.
Εδώ αρχίζει η πραγματική αμφισβήτηση, όχι να αντικαταστήσουμε την αμερικανική προπαγάνδα με τη ρωσική, όχι να βαφτίσουμε κάθε Ευρωπαίο ηγέτη προδότη και κάθε αντίπαλό του σωτήρα, όχι να καταπιούμε αμάσητη μια ιστορία επειδή επιβεβαιώνει όσα ήδη πιστεύουμε.
Αλλά να απαιτήσουμε διαφάνεια στις ενεργειακές συμφωνίες, πραγματικό έλεγχο των κερδών, λογοδοσία για τις πολιτικές αποφάσεις και προστασία των ανθρώπων που δεν έχουν την πολυτέλεια να αντιμετωπίζουν την ενέργεια ως ένα ακόμη χρηματοοικονομικό παιχνίδι.
Γιατί την ώρα που οι ισχυροί ανταλλάσσουν υπογραφές, οι μικροί ανταλλάσσουν ώρες εργασίας με ευρώ. Και πολλές φορές δεν τους φτάνουν ούτε για τα βασικά. Ο εργαζόμενος δεν χρειάζεται να γίνει φιλορώσος για να αμφισβητήσει την Ουάσιγκτον. Δεν χρειάζεται να γίνει φιλοαμερικανός για να καταδικάσει τη Μόσχα. Δεν χρειάζεται να γίνει οπαδός των Βρυξελλών για να υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή συνεργασία.
Χρειάζεται να σταματήσει να σκέφτεται με σημαίες και να αρχίσει να σκέφτεται με στοιχεία.
MR POST FLUXUS — ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
Ποιος αποφάσισε;
Ποιος ωφελήθηκε;
Ποιος ανέλαβε την ευθύνη;
Ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό;
Αν οι αποφάσεις ήταν τόσο σωστές, γιατί χρειάζονται τόση επικοινωνιακή προστασία;
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να πιστεύουμε κανέναν επειδή φοράει κοστούμι, κρατάει σημαία ή μιλάει στο όνομα της δημοκρατίας. Η αμφισβήτηση δεν είναι άρνηση της αλήθειας. Είναι η διαδικασία με την οποία προσπαθούμε να την πλησιάσουμε.
ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.
ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟΘΙ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ.
Τότε έρχεται ο Τραμπ.
Στις 9 Οκτωβρίου 2026, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι, έπειτα από συνομιλία με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, η Ρωσία θα προμηθεύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις διεθνείς αγορές με μεγάλες ποσότητες ντίζελ. Η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε παράλληλα προσωρινή άδεια για εισαγωγές ρωσικού ντίζελ, χαλαρώνοντας τους περιορισμούς που είχαν επιβληθεί λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Η απόφαση έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία, η Ουάσιγκτον, η οποία είχε επιβάλει κυρώσεις για να περιορίσει τα έσοδα της Μόσχας, επέτρεψε τώρα ξανά την πώληση συγκεκριμένων ρωσικών καυσίμων, με στόχο να αντιμετωπίσει τις υψηλές τιμές και τις πιέσεις στην αγορά.
Ο Ζελένσκι αντέδρασε, υποστηρίζοντας ότι η κίνηση αυτή ενισχύει οικονομικά τη Ρωσία ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται. Παράλληλα, Αμερικανοί γερουσιαστές και από τα δύο κόμματα αμφισβήτησαν τη νομιμότητα και τη σκοπιμότητα της απόφασης.
Ας είμαστε, όμως, ακριβείς, η συμφωνία αφορά ρωσικό ντίζελ προς τις ΗΠΑ και τις διεθνείς αγορές. Δεν αποδεικνύει ότι ο Τραμπ αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο για να το μεταπωλήσει στην Ευρώπη πανάκριβα.
Η πραγματική αντίφαση βρίσκεται αλλού, όταν οι ενεργειακές ανάγκες και οι τιμές πιέζουν, ακόμη και οι μεγάλες δυνάμεις επανεξετάζουν τις κυρώσεις και τις πολιτικές τους δεσμεύσεις.
Αυτό γεννά ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, με ποια κριτήρια καθορίζουν την ενεργειακή τους πολιτική, πόσο κοστίζουν οι επιλογές τους και γιατί ο Ευρωπαίος πολίτης πρέπει να επωμίζεται τις συνέπειές τους χωρίς σαφή απολογισμό;
Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε μια συνωμοσία για να απαιτήσουμε λογοδοσία. Αρκεί να εξετάσουμε τις αποφάσεις, τα συμφέροντα και το κόστος τους.
Mr Post Fluxus
Η φωνή εκείνων που ρωτούν, η απάντηση εκείνων που δεν έχουν ακόμη διατυπώσει την ερώτηση.
