Νεοέλληνας. Το ΟΧΙ που έγινε σιωπή.
Ο Έλληνας που έμαθε να τιμά το ΟΧΙ των προγόνων του με καταθέσεις στεφάνων, στρατιωτικές παρελάσεις και εθνικούς λόγους, αλλά δυσκολεύεται να πει το δικό του ΟΧΙ όταν ξεπουλιέται το παρόν και υποθηκεύεται το μέλλον του. Σηκώνει τη σημαία ψηλά, σκύβει το κεφάλι χαμηλά. Συγκινείται με τους ήρωες του ’40, αλλά θεωρεί φυσιολογικό να μην μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια το 2026. Χειροκροτεί την ελευθερία, ενώ συνηθίζει τους περιορισμούς της. Ακούει για εθνική ανεξαρτησία, ενώ οι κρίσιμες αποφάσεις για τη ζωή του παίρνονται όλο και συχνότερα μακριά από τον ίδιο.Τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, η ενέργεια, το νερό, η ίδια η ζωή, μετατρέπονται σε αριθμούς, συμβάσεις και επενδυτικές ευκαιρίες. Κι ο πολίτης; Πελάτης στην ίδια του τη χώρα, ενοικιαστής στο σπίτι του, θεατής στην κοινωνία του. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άλλοι αγοράζουν. Είναι ότι εμείς μάθαμε να πιστεύουμε πως όλα πωλούνται. Κάπου ανάμεσα στις σημαίες, στα εμβατήρια και στις επετειακές κορώνες, ξεχάσαμε να αναρωτηθούμε τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε. Τα σύνορα ή την αξιοπρέπειά μας; Την ιστορία ή το δικαίωμα να γράψουμε τη συνέχεια της; Την πατρίδα ως ιδέα ή την πατρίδα ως κοινό αγαθό, που ανήκει στους ανθρώπους της και δεν είναι λάφυρο κανενός;
Οι άνθρωποι του ’40 δεν είπαν ΟΧΙ για να αποκτήσουμε μια επέτειο. Είπαν ΟΧΙ γιατί κάποια πράγματα δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση. Η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η αυτοδιάθεση, το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για τη ζωή του. Δεν χρειάζεται να μισήσουμε τους ξένους. Χρειάζεται να πάψουμε να λατρεύουμε τους ντόπιους και ξένους αφέντες. Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε σύνορα για να χτίσουμε καινούργια μίση. Χρειάζεται να καταλάβουμε πως η πατρίδα δεν είναι ιδιοκτησία κυβερνήσεων, τραπεζών και πολυεθνικών. Είναι οι άνθρωποι, ο μόχθος τους, η μνήμη τους, το δικαίωμά τους να ζουν χωρίς να ζητούν άδεια από κανέναν.
Η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι να χάσεις ένα έδαφος. Είναι να χάσεις την ικανότητα να αντιστέκεσαι. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα φωνάξουμε «Αθάνατοι», ας αναρωτηθούμε αν είμαστε διατεθειμένοι να υπερασπιστούμε όσα εκείνοι πλήρωσαν με τη ζωή τους. Το ΟΧΙ δεν είναι κληρονομιά για να την κορνιζάρουμε. Είναι ευθύνη που περνά από γενιά σε γενιά. Aν σήμερα δεν μπορούμε να πούμε ΟΧΙ στην αδικία, στην εκμετάλλευση, στον φόβο και στην παραίτηση, τότε ας μη βιαστούμε να καμαρώσουμε για το ΟΧΙ των άλλων. Η ιστορία δεν ζητά από εμάς να φορέσουμε τα κοστούμια των ηρώων. Μας ρωτά αν έχουμε ακόμη το θάρρος να σταθούμε όρθιοι. Το παρόν δεν είναι μνημείο. Είναι πεδίο αγώνα για όσα δεν πρέπει να χαθούν.
Mr Post Fluxus
