ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΑΟΣ. ΟΧΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Πατρίδα δεν είναι τα χρηματοκιβώτια των τραπεζών, δεν είναι οι ισολογισμοί των πολυεθνικών, δεν είναι οι μετοχές, τα χρηματιστήρια, τα κέρδη των λίγων και οι λογαριασμοί εκείνων που δεν χόρτασαν ποτέ.Πατρίδα είναι ο άνθρωπος, είναι ο εργάτης που ξυπνάει πριν χαράξει, είναι η μάνα που μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, είναι ο νέος που αναγκάζεται να φύγει για να ζήσει, είναι ο ηλικιωμένος που δούλεψε μια ζωή και σήμερα μετράει αν του φτάνει η σύνταξη για τα φάρμακα και το φαγητό, είναι ο δάσκαλος, ο αγρότης, ο νοσηλευτής, ο άνεργος, ο πρόσφυγας που αναζητά έναν τόπο να σταθεί χωρίς να φοβάται. Είναι οι άνθρωποι που κρατούν αυτόν τον τόπο ζωντανό, ακόμη κι όταν εκείνοι που τον διαχειρίζονται μοιάζουν να έχουν ξεχάσει για ποιον υπάρχει. Μας έμαθαν να αγαπάμε την πατρίδα μέσα από σημαίες, παρελάσεις και μεγάλα λόγια. Αλλά η αγάπη για την πατρίδα δεν μετριέται με ντεσιμπέλ εθνικών συνθημάτων. Μετριέται με το αν ένα παιδί έχει φαγητό, αν ένας άνθρωπος έχει αξιοπρεπή στέγη, αν ένας ασθενής βρίσκει περίθαλψη, αν ένας εργαζόμενος ζει από τη δουλειά του και αν κανένας δεν αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμος.
Γιατί τι αξία έχει μια ισχυρή οικονομία όταν οι άνθρωποί της δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς; Τι αξία έχει η ανάπτυξη όταν αναπτύσσονται οι αριθμοί και συρρικνώνεται η ζωή; Τι νόημα έχει να υπερασπίζεσαι τα σύνορα, αν αφήνεις την κοινωνία να διαλύεται στο εσωτερικό τους;
Και κάτι ακόμη. Δεν είμαστε εχθροί της πατρίδας επειδή αμφισβητούμε εκείνους που μιλούν στο όνομά της. Δεν είναι προδοσία να απαιτείς δικαιοσύνη. Δεν είναι αντεθνικό να υπερασπίζεσαι τον δημόσιο πλούτο. Δεν είναι ντροπή να ρωτάς ποιος κερδίζει, ποιος πληρώνει και ποιος αποφασίζει. Ίσα ίσα, ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στον τόπο σου είναι να μην αφήνεις κανέναν να τον θεωρεί ιδιοκτησία του.
Οι τράπεζες έχουν μετόχους. Οι πολυεθνικές έχουν ιδιοκτήτες.
Τα μεγάλα συμφέροντα έχουν εκπροσώπους. Ο λαός, όμως, δεν είναι περιουσιακό στοιχείο κανενός. Η πατρίδα δεν είναι εταιρεία για να ισολογίζεται με βάση τα κέρδη της. Είναι οι άνθρωποί της, οι μνήμες τους, οι αγώνες τους, η γλώσσα τους, οι γειτονιές τους, η αλληλεγγύη τους, το δικαίωμά τους να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο. Κι αν κάποτε χρειαστεί να διαλέξουμε ανάμεσα στην ευημερία των αριθμών και στην αξιοπρέπεια των ανθρώπων, ας θυμηθούμε ποιος έδωσε ζωή σε αυτή τη χώρα.
Όχι τα χρηματοκιβώτια, όχι οι πολυεθνικές, όχι οι ισολογισμοί. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Γιατί πατρίδα χωρίς τον λαό της είναι απλώς ένα οικόπεδο με σημαία και η σημαία δεν έχει καρδιά.
Mr Post Fluxus
