Φιέστα πάνω στα ερείπια
Όσο πέφτουν τα φώτα της Eurovision, σηκώνεται η σκόνη από τα χαλάσματα. Τραγούδια, λάμψη, χειροκροτήματα, σημαιάκια, φώτα LED και φωνές από τεχνητά χαμόγελα. Μια Ευρώπη που διασκεδάζει την ώρα που παιδιά ουρλιάζουν κάτω από τσιμέντα και ακρωτηριασμένα σώματα ψάχνουν ανάσα στα ερείπια της Γάζας. Για άλλη μια φορά, ένα θέαμα λειτουργεί ως κουρτίνα. Όχι για να φωτίσει, αλλά για να κρύψει.Στη σκηνή ανεβαίνει κράτος που εφαρμόζει με συνέπεια γενοκτονικές πολιτικές απέναντι σε έναν λαό που διεκδικεί το αυτονόητο: τη ζωή του. Εκατοντάδες νεκροί άμαχοι, χιλιάδες τραυματίες, ασφυξία, πείνα, διωγμός. Και την ίδια ώρα, μέσα από πανάκριβες σκηνοθεσίες και κραυγές του τίποτα, η νομιμοποίηση. Η ανοχή. Η συγκάλυψη.
Όσοι χειροκροτούν αυτό το πανηγύρι της λήθης, όσοι βαφτίζουν «ουδετερότητα» την επιλεκτική ευαισθησία, είναι συνένοχοι. Η τέχνη δεν είναι άλλοθι. Η μουσική δεν είναι πλυντήριο εγκλημάτων. Η ψυχαγωγία δεν είναι άλλοθι για να θάβονται φωνές κάτω από τα χαλάσματα.
Δεν μπορεί να υπάρξει χαρά όταν ο κόσμος φλέγεται. Δεν υπάρχει κουλτούρα σε μια ήπειρο που ανέχεται τον θάνατο και τιμά τη βαρβαρότητα. Δεν μπορείς να τραγουδάς για την αγάπη, όταν χρηματοδοτείς τον όλεθρο.
Σε κάθε γωνιά αυτού του κόσμου, η καταστολή εντείνεται. Οι φτωχοί εξαφανίζονται από το κάδρο. Οι μετανάστες γίνονται "βάρος". Οι διαδηλώσεις πνίγονται στα χημικά. Ο ρατσισμός κανονικοποιείται, ο φασισμός σηκώνει ξανά κεφάλι. Οι ελεύθεροι χώροι εξαφανίζονται. Το μέλλον γίνεται πολυτέλεια.
Κι όμως, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που παλεύουν. Σε γειτονιές, σε καταλήψεις, σε σωματεία, σε σχολεία, στους δρόμους. Υπάρχει ακόμα ζωή έξω από τις οθόνες. Υπάρχουν σώματα που χορεύουν ενάντια στο φόβο. Υπάρχουν λέξεις που κόβουν πιο βαθιά από σφαίρες. Υπάρχει αγώνας. Υπάρχει ελπίδα.
Η αντίσταση είναι στάση ζωής. Όταν ο κόσμος γίνεται θέαμα, η αλήθεια επιβιώνει μόνο στους δρόμους.
Mr Post Fluxus
