Η τέχνη τρομάζει αυτούς που έχουν την εξουσία επειδή δεν μπορούν να την ελέγξουν πλήρως. Η τέχνη, στην ουσία της, είναι ελευθερία, λόγος, εικόνα, ήχος, σώμα, συναίσθημα. Δεν υπακούει σε διατάγματα, δεν προσαρμόζεται εύκολα σε μηχανισμούς πειθαρχίας. Μιλά εκεί που απαγορεύεται να μιλάς. Θυμίζει, καταγγέλλει, αποκαλύπτει, σαρκάζει. Η τέχνη έχει την ικανότητα να γεννά ερωτήματα, να ενεργοποιεί συνειδήσεις, να προκαλεί συγκίνηση και δράση. Και αυτό είναι επικίνδυνο για κάθε μορφή εξουσίας που βασίζεται στη σιωπή, τον φόβο ή την αδράνεια.
Η εξουσία, όταν είναι αυταρχική, φοβάται την τέχνη γιατί, δεν μπορεί να την προβλέψει. Δεν ανήκει σε κανένα κόμμα ή ιδεολογία, μπορεί να σε στηρίξει, αλλά και να σε καταστρέψει. Μπορεί να ενώσει διαφορετικές κοινωνικές ομάδες σε κοινό αίσθημα ή εξέγερση. Μετατρέπει το αόρατο σε ορατό, κάνει το αίσθημα πολιτική πράξη. Λειτουργεί ως αρχείο μνήμης και αντίστασης, εκεί που η εξουσία επιδιώκει λήθη και υποταγή.
Η τέχνη είναι δύναμη, όχι εξουσία, αλλά μια βαθύτερη, υπαρξιακή δύναμη που μπορεί να αποδομήσει την εξουσία.
Όπου καταπιέζεται η τέχνη, υπάρχει φόβος, φόβος για την αλήθεια, για το ανθρώπινο βλέμμα που δεν χειραγωγείται.
Η ύπαρξη ελεύθερης τέχνης είναι δείκτης δημοκρατίας. Όσο περισσότερο επιτρέπεται να αμφισβητεί, να προκαλεί και να εξερευνά, τόσο πιο υγιής είναι μια κοινωνία.
Η τέχνη είναι φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή και αυτός είναι ο μεγαλύτερος της ρόλος, να εκπροσωπεί χωρίς να ζητά άδεια.
Mr Post Fluxus
Εικόνα, δάνειο από το διαδίκτυο.
