Η σκύλα ζει, αλλά δε γέννησε ακόμη το μέλλον
Δεν είναι παρελθόν. Είναι παρόν με φθαρμένο μακιγιάζ. Κι όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι σημαίες είναι απλώς πανιά και τα σύμβολα "ξεπερασμένα", η Ιστορία δεν τους χαρίζεται. Έχει φωνή. Κι όσοι την ακούνε, τρέμουν.Βλέπω γερανούς στον ουρανό. Στην Ουκρανία, στη Ρωσία, στη Γάζα. Όχι σαν ποιητικό κλισέ, αλλά σαν τις ψυχές εκείνων που μεταφέρουν τη μνήμη. Εκείνων που καμία “πολιτισμένη” κυβέρνηση δεν θα αναφέρει ποτέ στα βελούδινα πάνελ. Γιατί δεν χωρούν στο αφήγημα των «καλών και κακών» που ξεπλένει τους χορηγούς των σφαγών.
Ναι, απαγορεύτηκε η κόκκινη σημαία. Από τους ίδιους που δεν έχουν πρόβλημα με τους σταυρούς του Νατοϊκού θανάτου. Από τους ίδιους που φοράνε γραβάτες με το χρώμα του πολέμου, κι ύστερα κάνουν δηλώσεις "ανθρωπισμού".
Τότε ήταν ο Χίτλερ. Τώρα είναι οι πολυεθνικές, οι ΜΚΟ με τα πέτσινα δάκρυα, οι γραφειοκράτες που δίνουν οδηγίες για το πώς να εξοντώσεις έναν λαό με... νομική ακρίβεια.
Και να σου τα παιδιά – άλλοτε πίσω από συρματοπλέγματα, σήμερα κάτω από τσιμεντένια ερείπια. Ίδιο βλέμμα. Πόνος χωρίς ερμηνεία. Εξαθλίωση σε real time.
Αλλά ας μην τολμήσεις να φωνάξεις. Θα σε πουν ακραίο, ρομαντικό, παρωχημένο.
Και κάπου εδώ, εγώ, ένας γελοιογράφος της πραγματικότητας, ένας καλλιτέχνης με άδειες τσέπες και γεμάτα μάτια, κάθομαι μπροστά στον τοίχο μου και γράφω:
Δεν μας ξεγελούν. Η Αντίσταση δεν ήταν «προϊόν της εποχής». Ήταν ανθρώπινη ανάγκη. Ήταν πράξη αγάπης για τον Άλλο.
Και σήμερα; Υπάρχει ακόμα. Σε κάθε παιδί που αρνείται να φάει βία με το κουτάλι. Σε κάθε γυναίκα που μεγαλώνει το παιδί της με αξιοπρέπεια ανάμεσα σε τανκς και σιγήσεις. Σε κάθε έναν που ζωγραφίζει φως μέσα στον πόλεμο.
Ο κόσμος είναι γεμάτος πληγές. Αλλά και σπόρους. Εμείς επιλέγουμε τι θα ποτίσουμε.
Μην αφήνεις τους νεκρούς να κάνουν περισσότερη φασαρία από τους ζωντανούς. Η ζωή θέλει φωνή.
Mr Post Fluxus
