Τι ώρα είναι στην Παλαιστίνη;
Τι ώρα είναι άραγε στην Παλαιστίνη;Εδώ το ρολόι δείχνει “ώρα σιωπής”.
Ο κόσμος αλλάζει κανάλι.
Από τα χαλάσματα στην οθόνη περνά στα ριάλιτι.
Το αίμα δεν πουλάει, αν δεν έχει δράμα, μουσική υπόκρουση και σπόνσορα.
Τα παιδιά κάτω από τα ερείπια δεν έχουν hashtag.
Δεν χωράνε στη θεματολογία.
Η σφαγή βαφτίστηκε επιχείρηση.
Και τα νοσοκομεία λέγονται στόχοι.
Εμείς;
Μαζεύουμε likes στις αναρτήσεις μας για “ειρήνη”.
Γράφουμε “όχι στον πόλεμο” και μετά παραγγέλνουμε.
Αναστενάζουμε, ξεφυσάμε, κι επιστρέφουμε στον καναπέ μας.
Είμαστε η γενιά που έμαθε να βλέπει από μακριά.
Να νιώθει λίγο, να ξεχνάει γρήγορα.
Η Ευρώπη είναι μουγγή.
Η Αμερική κάνει μπίζνες.
Η Ελλάδα φιλάει δαχτυλίδια και αγοράζει ραντάρ.
Μας έπεισαν πως η ζωή είναι ένας διαγωνισμός επιβίωσης.
Και οι νεκροί άλλου λαού είναι "κόστος".
Όλα αριθμοί. Όλα πίνακες. Όλα γραφήματα. Όχι άνθρωποι. Όχι ονόματα. Όχι ιστορίες.
Υπάρχουν βλέμματα που δεν χωράνε σε οθόνες.
Βλέμματα παιδιών που ψάχνουν ανάμεσα στα χαλάσματα.
Φωνές που σπάνε τη σιωπή, φωνές μανάδων που κρατούν φωτογραφίες αντί για σώματα.
Η μυρωδιά του καμένου σχολείου δεν ξεπλένεται με δηλώσεις.
Η σκόνη πάνω στα σάβανα δεν είναι παρελθόν, είναι παρόν.
Η αλήθεια δεν βρίσκεται στα δελτία.
Δεν μετριέται με pixels, ούτε ξεπλένεται με ανακοινώσεις.
Η Παλαιστίνη δεν είναι μακριά, είναι εδώ.
Η σκόνη από τα ερείπια δεν σηκώνεται μόνο στη Γάζα.
Κι εδώ, στο νότο της Ευρώπης, κάτω από το φως που δεν φωτίζει πια, η ζωή μαραίνεται αθόρυβα.
Μισθοί ψίχουλα, σχολεία ρημαγμένα,
νοσοκομεία με ουρές και συγγνώμες αντί για θεραπείες.
Παιδιά που λιποθυμούν από πείνα, γηροκομεία χωρίς γιατρούς,
σπίτια χωρίς ρεύμα.
Κι εμείς, με φωνή χαμηλωμένη, παρακολουθούμε τα πάντα από απόσταση ασφαλείας.
Η Ελλάδα δεν βομβαρδίζεται με πυραύλους.
Βομβαρδίζεται με χρέος, με προπαγάνδα, με φόβο.
Μας πετάνε, μερικές “αναπτυξιακές ευκαιρίες” και προγράμματα ΕΣΠΑ για να σωπάσουμε.
Μας έμαθαν να μην αντιδρούμε, να προσαρμοζόμαστε.
Μας θέλουν υποταγμένους.
Μας θέλουν να χειροκροτούμε τα εγκλήματα των ισχυρών.
Να δεχόμαστε το άδικο σαν “αναγκαίο κακό”.
Μας έκαναν θεατές της ίδιας μας της καταστροφής.
Η Παλαιστίνη είναι το κάτοπτρο, που βλέπουμε κι εμάς.
Όταν μια γενοκτονία παρουσιάζεται ως αυτοάμυνα, και η φτώχεια ως μοίρα, τότε το ψέμα δεν είναι απλώς λόγος.
Είναι σύστημα.
Δεν είναι μακριά η Παλαιστίνη.
Είναι "εκεί". Είναι κι εδώ, είναι σε κάθε μορφή καταπίεσης, είναι στην πλατεία που δεν τολμάμε να διαδηλώσουμε, στο στόμα που φοβάται να μιλήσει, στο παιδί που πηγαίνει νηστικό στο σχολείο.
Δεν είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι.
Αλλά θα έπρεπε να νιώθουμε σαν να είμαστε.
Γιατί είμαστε όλοι στο στόχαστρο, με άλλο όπλο στον κρόταφο, με άλλη καταστολή,
μα με την ίδια σιωπή να μας πνίγει.
Mr Post Fluxus
