Το Δάκρυ που Ξεδιψά τον Άνθρωπο
Όταν ο κύριος Nestlé, ή αλλιώς ο CEO των εμφιαλωμένων σύννεφων, δηλώνει πως το νερό δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, δεν κάνει απλώς μια αμφιλεγόμενη δήλωση, ξεπλένει τον ιδρώτα των προγόνων μας από τις πηγές και τον πακετάρει με barcode. Κάπου ανάμεσα στις φλέβες του πλανήτη και τα άδεια ποτήρια των φτωχών, ορισμένοι βλέπουν μόνο μετοχές, όχι πρόσωπα.
Νερό, λέει, είναι το πιο πολύτιμο αγαθό. Μα, ακριβώς επειδή είναι πολύτιμο, δεν του ανήκει κανείς. Το νερό δεν είναι πολυτελής σαμπάνια για το χρηματιστήριο, είναι δάκρυ του κόσμου. Πηγή ζωής, ανάσα για την κατσαρίδα και το παιδί, το αγριολούλουδο και τον ποιητή. Δεν μπορείς να πουλάς κάτι που δεν δημιούργησες, μόνο και μόνο επειδή έχεις το σωστό κοστούμι και τη λάθος ψυχή.
Και τι είναι κοινωνική ευθύνη, κύριε Brabeck; Να δημιουργείς κέρδος για να δίνεις δουλειές; Ή να δημιουργείς κόσμους όπου ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να επιλέγει ανάμεσα σε δίψα και αξιοπρέπεια; Η εργασία δεν είναι ευλογία όταν χτίζεται πάνω στην εκμετάλλευση των φυσικών δικαιωμάτων. Είναι εργασία σκλάβου, το λέει κι η Ιστορία.
Ο Άνθρωπος δεν θα αγοράσει ποτέ τη βρύση του Θεού. Θα γεμίσει τα χέρια του από στάλες βροχής και θα τις δώσει στο παιδί που δεν έχει. Και θα τραγουδήσει, πεισματικά, για μια κοινωνία που θα κρίνει την πρόοδό της όχι από τα κέρδη των λίγων αλλά από το πόσο νερό φτάνει στα χείλη των αόρατων.
Ο υπάνθρωπος; αναρωτιέμαι...
Γιατί:
Το νερό δεν είναι προϊόν, είναι ανάμνηση από τότε που ο άνθρωπος ήταν ακόμα παιδί.
Mr Post Fluxus
