Η κουκούλα της υποκρισίας
Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν με μάσκα. Όχι εκείνη του θεάτρου, που την κρατάς στο χέρι και την αλλάζεις με κάθε ρόλο. Αλλά μια άλλη, πιο ύπουλη. Μια κουκούλα. Ραμμένη προσεκτικά πάνω στο δέρμα τους, με ραφές τόσο λεπτοδουλεμένες που μοιάζει να είναι το ίδιο τους το πρόσωπο. Δεν τη φορούν για να προστατευτούν από το κρύο ή τον άνεμο. Τη φορούν για να κρύψουν από τους άλλους και, το πιο θλιβερό, από τον εαυτό τους αυτό που στ’ αλήθεια είναι.Η κουκούλα της υποκρισίας δεν πέφτει ποτέ. Δεν λερώνεται, δεν τσαλακώνεται, δεν ιδρώνει. Είναι πάντα άψογη, καθαρή, σαν φτιαγμένη από ένα αόρατο ύφασμα που απορροφά την αλήθεια και την ξερνάει φιλτραρισμένη. Κάθε της ίνα είναι ποτισμένη με "πρέπει", με φόβο, με ντροπή και κοινωνική σύμβαση. Είναι η στολή παραλλαγής όσων δεν τολμούν να δουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη χωρίς ψεύτικες λέξεις και καθωσπρεπισμούς.
Μιλούν για αξίες που δεν εφαρμόζουν. Σηκώνουν το δάχτυλο σε λάθη που κάνουν και οι ίδιοι κρυφά. Κλαίνε δημόσια με δάκρυα τηλεκατευθυνόμενα. Χαμογελούν με στόματα που δεν έχουν μιλήσει ποτέ αληθινά. Και κάθε φορά που κάτι μέσα τους φωνάζει να την τραβήξουν, να την σκίσουν, να ανασάνουν... ένα βλέμμα, μια γνώμη, ένας ρόλος, τους υπενθυμίζει ότι η κουκούλα δεν βγαίνει. Γιατί δεν τη φόρεσαν, τους τη ράψανε. Από μικροί, σπιθαμή προς σπιθαμή. Κι έπειτα την αποδέχτηκαν. Την αγάπησαν. Τη βάφτισαν “ευγένεια”, “πολιτισμός”, “σωστή συμπεριφορά”.
Όμως η υποκρισία δεν είναι ένδυμα. Είναι δέρμα δεύτερο. Και κάποιοι, όσο κι αν πονούν, όσο κι αν θέλουν να ελευθερωθούν, δεν ξέρουν πώς να ζήσουν χωρίς αυτήν.
Αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα τους αναγνωρίσεις. Δεν είναι οι σκληροί ή οι ψυχροί. Είναι οι προβλέψιμοι, οι άχρωμοι, οι υπερβολικά ευγενικοί. Είναι εκείνοι που μιλούν με στόμφο αλλά δε λένε τίποτα. Εκείνοι που θα σε συγχαρούν μπροστά και θα σε μαχαιρώσουν με το βλέμμα πίσω από τη γωνία.
Και κάπου, κάποιες φορές, ίσως δεις κι εσένα με μια βελόνα στο χέρι. Να ράβεις αθόρυβα τη δική σου κουκούλα. Από φόβο, από ανάγκη, από την ανάγκη να ανήκεις κάπου. Εκεί ξεκινά η αλήθεια, όταν καταλαβαίνεις ότι η υποκρισία δεν είναι μόνο των άλλων. Είναι επιλογή και κάποιες φορές, εξάρτηση.
Μα όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, πάντα υπάρχει μια κλωστή που μπορείς να τραβήξεις. Και τότε, ίσως για πρώτη φορά, να δεις τον ουρανό χωρίς φίλτρο. Να ανασάνεις.
Χωρίς κουκούλα. Χωρίς ψέμα. Χωρίς φόβο.
Mr Post Fluxus
Εικόνα, ζωγραφικό έργο του Γιάννη Σταμενίτη
