Mr Post Fluxus σχολιάζει: Στον Χοσέ Μουχίκα / στον φτωχότερο πρόεδρο του κόσμου
Κάποιοι φεύγουν αθόρυβα. Μα αφήνουν πίσω τους ήχους, τους κραδασμούς, την ουσία. Ο Πέπε Μουχίκα έζησε όπως δεν τολμούν να ζήσουν οι περισσότεροι που κρατούν εξουσίες, χωρίς πολυτέλεια, χωρίς φόβο, χωρίς να ξεχάσει ποτέ από πού ήρθε.
Δεν χρειάζεται να έχεις γραβάτα για να σ’ ακούει ο λαός.
Χρειάζεται να κουβαλάς την αλήθεια στα μάτια σου. Ο Μουχίκα την κουβαλούσε, μαζί με τα σημάδια των βασανιστηρίων του, τα 13 χρόνια του στο σκοτάδι των κελιών, και το χαμόγελο του ανθρώπου που επέλεξε την αγάπη αντί για την εκδίκηση.
Πόσοι σήμερα, στις μεγαλουπόλεις του κόσμου, πνιγμένοι στην πολυκατοικία, το άγχος, την ανεργία, το φακέλωμα, μπορούν να σηκώσουν το βλέμμα και να πουν, «Είμαι ελεύθερος»; Η κοινωνία μας υπόσχεται δημοκρατία και μας δίνει QR codes. Μιλά για πρόοδο και γεννά πολέμους. Μιλά για μέλλον και μας ταΐζει αλγόριθμους.
Αλλά ο Μουχίκα… αυτός ναι, μας κοίταξε στα μάτια και μας είπε, «Όχι στην τυραννία της αγοράς. Όχι στην αδικία. Ναι στην αλληλεγγύη. Ναι στη ζωή όπως της αξίζει, με απλότητα, με ανθρωπιά, με νόημα.» Έδωσε τον μισθό του στους φτωχούς, έδωσε το λόγο του στους αόρατους. Δεν ήταν άγιος, ήταν άνθρωπος. Και το πιο ριζοσπαστικό πράγμα στον αιώνα μας είναι να παραμένεις άνθρωπος. Σε έναν κόσμο που έχει κάνει τη σκληρότητα μόδα και την απανθρωπιά θεσμικό κανόνα, το να είσαι ευάλωτος είναι πράξη αντίστασης.
Το να νοιάζεσαι είναι αντεπίθεση. Αυτό μας έμαθε ο Πέπε. Αυτό θυμάμαι τώρα, που φεύγει για τις γειτονιές των αστεριών.
Αν δεν ζήσεις για τους άλλους, θα σε καταπιεί ο εαυτός σου. Ο αγώνας δεν τελειώνει. Οι ιδέες δεν πεθαίνουν. Και εκείνοι που αγάπησαν τον άνθρωπο χωρίς να τον εξαγοράσουν, ζουν για πάντα στους δρόμους, στους στίχους, στα έργα, στις πλατείες.
Αθάνατος
Χρειάζεται να κουβαλάς την αλήθεια στα μάτια σου. Ο Μουχίκα την κουβαλούσε, μαζί με τα σημάδια των βασανιστηρίων του, τα 13 χρόνια του στο σκοτάδι των κελιών, και το χαμόγελο του ανθρώπου που επέλεξε την αγάπη αντί για την εκδίκηση.
Πόσοι σήμερα, στις μεγαλουπόλεις του κόσμου, πνιγμένοι στην πολυκατοικία, το άγχος, την ανεργία, το φακέλωμα, μπορούν να σηκώσουν το βλέμμα και να πουν, «Είμαι ελεύθερος»; Η κοινωνία μας υπόσχεται δημοκρατία και μας δίνει QR codes. Μιλά για πρόοδο και γεννά πολέμους. Μιλά για μέλλον και μας ταΐζει αλγόριθμους.
Αλλά ο Μουχίκα… αυτός ναι, μας κοίταξε στα μάτια και μας είπε, «Όχι στην τυραννία της αγοράς. Όχι στην αδικία. Ναι στην αλληλεγγύη. Ναι στη ζωή όπως της αξίζει, με απλότητα, με ανθρωπιά, με νόημα.» Έδωσε τον μισθό του στους φτωχούς, έδωσε το λόγο του στους αόρατους. Δεν ήταν άγιος, ήταν άνθρωπος. Και το πιο ριζοσπαστικό πράγμα στον αιώνα μας είναι να παραμένεις άνθρωπος. Σε έναν κόσμο που έχει κάνει τη σκληρότητα μόδα και την απανθρωπιά θεσμικό κανόνα, το να είσαι ευάλωτος είναι πράξη αντίστασης.
Το να νοιάζεσαι είναι αντεπίθεση. Αυτό μας έμαθε ο Πέπε. Αυτό θυμάμαι τώρα, που φεύγει για τις γειτονιές των αστεριών.
Αν δεν ζήσεις για τους άλλους, θα σε καταπιεί ο εαυτός σου. Ο αγώνας δεν τελειώνει. Οι ιδέες δεν πεθαίνουν. Και εκείνοι που αγάπησαν τον άνθρωπο χωρίς να τον εξαγοράσουν, ζουν για πάντα στους δρόμους, στους στίχους, στα έργα, στις πλατείες.
Αθάνατος
