Πόσο κοστίζει η αξιοπρέπεια;
Πήγα στην αγορά των αξιών.Ρώτησα: «Πόσο κοστίζει η αξιοπρέπεια;»
Ο έμπορος με κοίταξε ξινά: «Αυτή δεν πουλιέται, παιδί μου. Δεν έχει barcode. Δεν έχει ούτε ετικέτα. Είναι ελαττωματική για το σύστημα.» Του χαμογέλασα με κάτι μάτια σπασμένα από οργή και του είπα: «Και τότε πού θα τη βρω; Να την αγοράσω. Να την τυλίξω με κόκκινο πανί και να την κάνω δώρο στους ισχυρούς της γης. Μπας και τους ξελογιάσω. Μπας και ξεχάσουν τα λεφτά, τις μίζες, τις δόξες. Μπας και γίνουν άνθρωποι.» Κι έτσι, περπάτησα γυμνός μέσα στη μητρόπολη. Με ένα πλακάτ στον λαιμό: "Χάθηκε η Αξιοπρέπεια. Όποιος τη βρει, να τη φυλάξει καλά. Δεν αντέχει άλλα βασανιστήρια."
Έψαξα στα εργοστάσια, βρήκα μόνο ρομπότ να δουλεύουν για έναν κομμάτι ξερό ψωμί.. Έψαξα στα κοινοβούλια, βρήκα μόνο κούφιες λέξεις, βαμμένες με τη χλιδή της υποκρισίας. Έψαξα σε πλατείες, βρήκα φωνές, τραύματα, δάκρυα που ξέρουν να λένε «όχι». Εκεί ήταν, σ’ ένα παιδί με σκισμένα παπούτσια που δεν ζήλευε τίποτα. Σε μια γιαγιά που χάριζε τον χρόνο της χωρίς αντάλλαγμα. Σε έναν μετανάστη που σήκωνε πέτρες με τη ραχοκοκαλιά του και δεν έσκυβε. Σ' έναν καλλιτέχνη που έτρωγε φακές αλλά ζωγράφιζε ουρανούς. Εκεί ήταν. Δεν την αγόρασα. Δεν μπορούσα. Την ζήτησα με ταπεινότητα, και μου την έδωσαν.
Με μια προειδοποίηση: "Μη την πας στους ισχυρούς. Αυτοί δεν ξελογιάζονται. Την καίνε." Κι έτσι, αποφάσισα να την κάνω δώρο στους ανίσχυρους. Να τους θυμίσω πως η αξιοπρέπεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο τρόπος που περπατάς με τα μάτια ψηλά, μέσα στη λάσπη. Κι αν ποτέ ξανασυναντήσω τον έμπορο, θα του πω: «Βάλε την αξιοπρέπεια στη βιτρίνα σου.
Όχι για πούλημα. Για να τη βλέπουν τα παιδιά, να μην ξεχάσουν πώς μοιάζει.»
Mr Post Fluxus
