Πατρίδα μου όπου αγάπησα
Πατρίδα μου, όπου αγάπησα κι όχι όπου γεννήθηκα.Όπου πλήγωσα και συγχώρεσα. Όπου γονάτισα μπροστά στην ομορφιά και σηκώθηκα με το βάρος της ευθύνης.
Δεν ζωγραφίζω σύνορα. Δεν τραγουδώ ύμνους. Δεν κουβαλάω λάβαρα. Κρατάω μόνο ένα μολύβι κι ένα κομμάτι φως. Σκιτσάρω δρόμους που οδηγούν σε πλατείες, και πλατείες που γεμίζουν φωνές. Εκεί είναι η πατρίδα μου. Εκεί όπου το εμείς χωράει διαφωνίες, κι η αγάπη δεν φοβάται το σκοτάδι.
Δεν με νοιάζει η πατρίδα των λογότυπων. Δεν με συγκινεί η πατρίδα των εκφωνήσεων. Η δική μου πατρίδα έχει πρόσωπα. Έχει ιδρώτα, φιλίες, αναμνήσεις, έχει έναν πατέρα που έφυγε νωρίς κι ένα παιδί που ζωγραφίζει ήλιους στο πάτωμα.
Πατρίδα μου, εκεί που στάθηκα με τους φίλους μου κάτω από ένα φθαρμένο πανό που έγραφε “Οξυγόνο”. Εκεί που δάκρυσα στις ράγες της απώλειας και είπα, «Αρκετά με το φόβο».
Δεν ζωγραφίζω με ελπίδα. Ζωγραφίζω με ανάγκη. Αν η τέχνη δεν πονάει, δεν είναι πατρίδα. Αν δεν αφήνει χώρο για τον Άλλον, δεν είναι δική μου.
Πατρίδα μου, όπου αγάπησα, κι όπου μπορώ να ξανά αγαπήσω. Αρκεί να αφήσω χώρο. Αρκεί να μη ξεχάσω. Αρκεί να μη φοβηθώ το επόμενο χρώμα, καμωμένο από χώμα και θάλασσα, ήλιο και το λευκό του φεγγαριού.
Mr Post Fluxus
