Μοναδική μου πατρίδα τα παιδικά μου χρόνια
Η Θεσσαλονίκη είναι μια αγκαλιά. Όχι πάντα ζεστή, όχι πάντα δίκαιη, μα δική μου. Κάθε φορά που περπατώ στους δρόμους της, νιώθω το παρελθόν μου να ανασαίνει δίπλα μου. Ίσως φταίνε οι γωνιές που δεν άλλαξαν, ή τα πρόσωπα που έσβησαν μεν, αλλά συνεχίζουν να ψιθυρίζουν μέσα μου. Δεν με κρατάνε κάγκελα εδώ, με κρατούν δεσμοί. Υποχρεώσεις, αγάπες, ευθύνες, κι ένα “εμείς” που κάποτε ευχήθηκα και τώρα με ορίζει.Δεν μετάνιωσα, μα καμιά φορά στεναχωριέμαι. Για τα ταξίδια που δεν έκανα, για τη ζωή punk rock που αγάπησα και έμεινε στο πίσω κάθισμα. Ήθελα να φύγω, να δω, να χαθώ και να ξαναβρώ τον εαυτό μου σε ξένες πόλεις και άγνωστες γλώσσες. Μα έμεινα. Όχι από φόβο, από πίστη. Πίστη στους ανθρώπους μου, σε ό,τι χτίσαμε μαζί.
Κι όμως, κάτι μέσα μου δεν σταματά να αναζητά. Ίσως να 'ναι εκείνο το παιδί που ακόμη κατοικεί μέσα μου, αυτό που έτρεχε ανέμελο στις αλάνες, που τσουλούσε με σανίδες του skate, που ζωγράφιζε όνειρα στους τοίχους με μαρκαδόρους και στίχους ανατρεπτικούς, που πίστευε πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με μια κραυγή και μια κιθάρα. Αυτό το παιδί είναι η πατρίδα μου. Μοναδική και ανεπανάληπτη.
Γιατί η αλήθεια είναι πως η πόλη αλλάζει, οι άνθρωποι πληγώνουν, η καθημερινότητα πνίγει. Μα υπάρχουν πάντα εκείνες οι σπάνιες στιγμές, ένα ανοιξιάτικο αεράκι δίπλα στη θάλασσα, ένα βλέμμα παλιού φίλου, μια μουσική, από παλιά DIY ελληνόφωνου punk κασέτα, που μου θυμίζουν ποιος ήμουν. Ποιος είμαι. Και κυρίως, ποιος δεν θέλω να ξεχάσω να είμαι.
Δεν ζω φυλακισμένος. Ζω ανάμεσα σε κόσμους. Κι αν καμιά φορά σκοντάφτω στη σιωπή και τη ρουτίνα, ξέρω πως μέσα μου ακόμη αντιλαλεί η κραυγή.
"Μοναδική μου πατρίδα τα παιδικά μου χρόνια."
