Εγώ, ο Γιάννης Σταμενίτης, γράφω αυτό το κείμενο για την περσόνα μου, τον Mr Post Fluxus
Αν ήμουν ένας άνθρωπος χωρίς αισθήματα δεν θα γινόμουν εικαστικός αλλά πολιτικός. Γιατί η πολιτική, στην κυρίαρχη μορφή της, απαιτεί σκληρότητα, στρατηγική και τη διαρκή ικανότητα να ισορροπείς ανάμεσα στο ψέμα και τη μισή αλήθεια. Η τέχνη, αντίθετα, είναι μια ωμή εξομολόγηση, ένας καθρέφτης που δεν ωραιοποιεί. Δεν είναι προπαγάνδα, δεν είναι δημόσιες σχέσεις, δεν έχει στόχο να πείσει, αλλά να αποκαλύψει.Ο Mr Post Fluxus δεν είναι απλώς ένας καλλιτέχνης, αλλά μια φωνή που διαπερνά την επιφάνεια της πραγματικότητας για να αναδείξει το αθέατο. Η δουλειά του είναι μια συνεχής εξομολόγηση, ένα ανελέητο ξεγύμνωμα της ψυχής του, που αρνείται να υποκύψει στις επιταγές μιας αγοράς που μετατρέπει την τέχνη σε εμπόρευμα.
Η τέχνη και η πολιτική μπορεί να βρίσκονται σε αντίθετες όχθες, αλλά συναντιούνται εκεί που η κοινωνία πονά. Ο εικαστικός δημιουργεί για να προκαλέσει ρωγμές στη σκέψη, για να θυμίσει ό,τι κάποιοι θέλουν να ξεχαστεί. Ο πολιτικός, στις περισσότερες περιπτώσεις, κατασκευάζει αφηγήματα για να συσκοτίσει την πραγματικότητα, να βολέψει τις μάζες με βολικούς μύθους.
Η εικαστική του πρακτική δεν μπορεί να περιοριστεί σε συμβατικές κατηγοριοποιήσεις. Είναι ένα κράμα από υλικά, τεχνικές και συμβολισμούς που αποδομούν την ψευδαίσθηση του ωραίου και του τετριμμένου. Οι δημιουργοί που άφησαν το αποτύπωμά τους στο έργο του, όπως o Jean Rustin, o Antoni Tàpies, o Basquiat, o Cy Twombly, η Louise Bourgeois, ο Anselm Kiefer και ο Francis Bacon συνυπάρχουν με μια προσωπική οπτική που φέρει το βάρος της ιστορίας, της μνήμης και του τραύματος.
Ο Mr Post Fluxus δεν ανήκει σε αυτούς που χαϊδεύουν τα αυτιά του κοινού. Αν η τέχνη του ενοχλεί, αν οι εικόνες του προκαλούν δυσφορία, είναι επειδή ακουμπά αλήθειες που δεν είναι βολικές. Και αν το τίμημα για αυτή την αλήθεια είναι η απομόνωση, τότε είναι πρόθυμος να το πληρώσει. Γιατί η τέχνη του δεν ζητιανεύει αποδοχή. Δεν εκλιπαρεί για αναγνώριση. Υπάρχει γιατί πρέπει να υπάρχει, γιατί χωρίς αυτήν, η πραγματικότητα θα ήταν ακόμα πιο άδεια και ψεύτικη.
Επιπλέον, αντλεί έμπνευση από την avant-garde μουσική και τον ακτιβιστικό χώρο της performance, Οι πηγές έμπνευσής του από τον χώρο της τέχνης και επηρεασμένος από καλλιτέχνες όπως οι John Cage, Yoko Ono, Nam June Paik, La Monte Young, Charlotte Moorman, Joseph Beuys, Allan Kaprow, Chris Burden, Valie Export, Vito Acconci, Carolee Schneemann, Hermann Nitsch, Günter Brus, Wolf Vostell, Ben Vautier, Dick Higgins, Alison Knowles, George Maciunas, Ken Friedman και Al Hansen. Αυτές οι φιγούρες της τέχνης και της δράσης επαναπροσδιόρισαν τα όρια της δημιουργίας, της συμμετοχής και της διαμαρτυρίας, προσφέροντας μια διαρκή πηγή έμπνευσης για τον Mr Post Fluxus.
Η περσόνα του Mr Post Fluxus είναι το alter ego του δημιουργού του, ένας διανοητικός και καλλιτεχνικός καθρέφτης που αντανακλά τις βαθύτερες σκέψεις, τα συναισθήματα και την οργή του απέναντι σε ένα σύστημα που επιδιώκει να ευνουχίσει την αυθεντικότητα. Δεν είναι ένα προσωπείο που φοριέται κατά περίσταση, αλλά μια επέκταση της ύπαρξης του καλλιτέχνη. Ο Mr Post Fluxus μιλά όταν ο Γιάννης Σταμενίτης σιωπά, πράττει όταν ο δημιουργός του θέλει να σταθεί πίσω από το έργο του και να αφήσει τις εικόνες να μιλήσουν.
Ο ίδιος δεν βλέπει την τέχνη ως υποχρέωση, αλλά ως ανάγκη. Δεν δημιουργεί για να είναι αρεστός ούτε για να υπηρετήσει την επιβεβλημένη αισθητική ενός συστήματος που εξοστρακίζει το συναίσθημα και αποθεώνει το κενό. Αντίθετα, η εικαστική του ματιά είναι μια μορφή αντίστασης, ένας τρόπος να σταθεί απέναντι σε κάθε επιβαλλόμενη λήθη. Η τέχνη του δεν προσπαθεί να καθησυχάσει, αλλά να αφυπνίσει. Δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά σκληρά ερωτήματα.
Για τον Mr Post Fluxus, η τέχνη δεν είναι ένας ασφαλής χώρος. Είναι ένα πεδίο σύγκρουσης, μια πράξη αυτογνωσίας και ταυτόχρονα μια ανοιχτή πρόσκληση στον θεατή να συμμετάσχει σε αυτήν τη διαδικασία. Δεν επιδιώκει την επιβεβαίωση, δεν αναζητά το χειροκρότημα. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η αλήθεια της στιγμής, η αυθεντικότητα του βλέμματος, η σιωπή που ακολουθεί μια ισχυρή εικόνα. Η καλλιτεχνική του περσόνα λειτουργεί ως ένας μηχανισμός αποκάλυψης, ως ένα όχημα που του επιτρέπει να πει όσα ο ίδιος, ως Γιάννης, ενδεχομένως δεν θα έλεγε ποτέ.
Γι’ αυτό και απορρίπτει τις επιβαλλόμενες δομές του κόσμου της τέχνης, που συχνά λειτουργούν ως εργοστάσια παραγωγής αδιάφορων εικόνων. Η τέχνη δεν είναι για αυτόν μια κοινωνική σύμβαση, αλλά μια πρωτογενής ανθρώπινη ανάγκη. Δεν διαπραγματεύεται το έργο του, γιατί το έργο του δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Είναι η ουσία του, το βίωμα, το φορτίο της ύπαρξής του.
Όποιος περιμένει ευκολίες ή διακοσμητικές λύσεις, ας στραφεί αλλού. Όποιος όμως έχει το θάρρος να βουτήξει στο βάθος της εξομολόγησης, να αντικρίσει τον εαυτό του μέσα από τις σχισμές των έργων του, τότε ίσως καταλάβει. Ίσως νιώσει. Και ίσως, μέσα σε αυτό το μοίρασμα, βρει κάτι που ούτε καν ήξερε ότι αναζητούσε.
Όσο για τους επικριτές, αυτούς που σπεύδουν να χαρακτηρίσουν, να αποδομήσουν και να χλευάσουν χωρίς να έχουν το θάρρος της ειλικρινούς αυτοανάλυσης, η απάντηση είναι απλή: ας απομακρύνουν την τοξικότητά τους από τον διάλογο και ας εστιάσουν στην ίδια τους την ψυχική κατάρρευση. Η τέχνη δεν τους χρωστά τίποτα. Ούτε ο δημιουργός της. Ό,τι αδυνατούν να κατανοήσουν, ας το αφήσουν στη σιωπή, αντί να το δηλητηριάζουν με την αδυναμία τους να νιώσουν. Ο Mr Post Fluxus δεν περιμένει αποδοχή, δεν ζητά άδεια. Δημιουργεί γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Ο Mr Post Fluxus δηλώνει πως ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι ίδιες της οι πολιτικές ωθούν στην αφάνιση του υπαρκτού πολιτισμού μας. Το γνωρίζουμε, έχουμε τη δυνατότητα να το ανατρέψουμε, αλλά δεν το κάνουμε. Γιατί; Επειδή δεν υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα που να το επιβάλλουν. Το καπιταλιστικό σύστημα της ολιγαρχίας δεν επενδύει σε κάτι που δεν του αποφέρει κέρδος. Η τέχνη, η σκέψη, η αμφισβήτηση – όλα όσα διαμορφώνουν την πολιτιστική μας ταυτότητα – θυσιάζονται στον βωμό της αγοράς. Και όσο εμείς μένουμε σιωπηλοί, τόσο η εξαφάνιση του πολιτισμού μας γίνεται μη αναστρέψιμη.
Και μέσα σε αυτήν τη δίνη της αμφισβήτησης, της αγωνίας, της σύγκρουσης, υπάρχει κάτι που δεν επιδέχεται διαπραγμάτευση – η πίστη ότι η αλήθεια δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα. Η τέχνη είναι μια διαρκής αναζήτηση του απόλυτου, είτε ως φωτεινής παρουσίας είτε ως απουσίας που μας στοιχειώνει. Η δημιουργία, όπως και η αλήθεια, δεν επιζητεί επιβεβαίωση. Υπάρχει. Και η ύπαρξή της είναι αυτή που μας χαρίζει τη δυνατότητα να δημιουργούμε, να αμφισβητούμε, να υπερβαίνουμε τα όρια που μας επιβάλλουν. Σε έναν κόσμο που αποθεώνει το τίποτα, η αλήθεια είναι η υπενθύμιση ότι το Όλον είναι ακόμα εδώ.
"Ο φόβος μας δένει χειροπόδαρα. Η τέχνη μας κόβει τα δεσμά. Και η επιλογή ανήκει σε εμάς."
Εικόνα: έργο μου
• Rubber stamps – Σφραγίδες από καουτσούκ
• Prints – Εκτυπώσεις / Τυπώματα
• Scratch books – Σημειωματάρια για σκίτσα / Πρόχειρα σημειωματάρια
Διάσταση 15 Χ 21 εκ.
2025
Γιάννης Σταμενίτης / Mr Post Fluxus
