Η χώρα των δηλώσεων και η αλήθεια των ανθρώπων
Σε μια χώρα της αντιστροφής των εννοιών, όπου οι ακραίες λέξεις φορούν στολές παραλλαγής για να ξεγελάσουν τους αφελείς, οι ρατσιστές σταυροκοπιούνται, οι φασίστες τραγουδούν ύμνους στην πατρίδα και γόνοι της χούντας κηρύττουν δημοκρατία. Είναι το θέατρο του παραλόγου, όπου οι πρωταγωνιστές δανείζονται τα ρούχα των θυμάτων τους και παριστάνουν τους σωτήρες.Όμως, ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν χρειάζεται να δηλωθεί, κάτι που δεν χωράει σε πολιτικά φέουδα, θρησκευτικά δόγματα ή σφραγισμένες ιδεολογίες. Είναι η ανθρώπινη υπόσταση, το βλέμμα εκείνου που κρατά το χέρι ενός αγνώστου χωρίς να ρωτήσει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει, το χέρι που σηκώνει μια γροθιά όχι για να απειλήσει αλλά για να δείξει ότι είναι ακόμα εδώ, ζωντανός, ακέραιος, έτοιμος να σταθεί δίπλα σε όσους δεν χωρούν στα προκαθορισμένα καλούπια.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι τι δηλώνεις. Το ζήτημα είναι τι είσαι όταν κανείς δεν σε κοιτά. Τι κάνεις όταν κανείς δεν σε χειροκροτεί. Πώς στέκεσαι απέναντι στο άδικο, ακόμα κι όταν σε αφορά έμμεσα, ακόμα κι όταν σε προσπερνά.
Η κοινωνία, με τις ταξικές της φυλακές και τις καλολαδωμένες της αυταπάτες, θα συνεχίσει να επιβάλλει ρόλους. Εμείς, όμως, μπορούμε να επιλέξουμε να μην παίξουμε το παιχνίδι τους. Να είμαστε άνθρωποι, όχι ρόλοι. Να επιλέγουμε το φως, όχι τη σκιά που μας δείχνουν. Να σπάμε τους φαύλους κύκλους αντί να χορεύουμε μέσα τους.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν χωρίς να ρωτούν, υπάρχει ακόμα ελπίδα να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου οι λέξεις θα ξαναβρούν το νόημά τους.
Mr Post Fluxus
