Δεν υπάρχουν ουδέτεροι νεκροί
Κάθε μέρα, παιδιά ξεριζώνονται από τα χέρια των μανάδων τους, άνθρωποι θάβονται κάτω από τα ερείπια, ψυχές σβήνουν κάτω από τον ουρανό που καίγεται. Κι εμείς;Εμείς αλλάζουμε προφίλ, ανάβουμε κεράκια, στέλνουμε σκέψεις και προσευχές. Δεν είναι αρκετό. Δεν ήταν ποτέ αρκετό.
Όταν ένας λαός σφαγιάζεται, όταν η ζωή γίνεται στατιστική, όταν η Ιστορία γράφεται με αίμα και εμείς μένουμε βουβοί, τότε δεν είμαστε αθώοι. Δεν υπάρχει ασφάλεια στη σιωπή. Δεν υπάρχει ουδετερότητα μπροστά στη γενοκτονία.
Δεν θα πούμε «δεν ξέραμε». Βλέπουμε. Ξέρουμε. Και έχουμε ευθύνη να φωνάξουμε, να βγούμε στους δρόμους, να γίνουμε τοίχος απέναντι στη βαρβαρότητα.
Γιατί δεν υπάρχουν ουδέτεροι νεκροί. Και δεν θα υπάρξει συγχώρεση για όσους έμειναν σιωπηλοί.
Δεν υπάρχουνε ακόρντα για την Παλαιστίνη, μόνο οι κραυγές του θανάτου, που ηχούν από τα στόματα παιδιών, πριν τον επιθανάτιο ρόγχο τους.
