ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΞΥΓΟΝΟ
Χιλιάδες άνθρωποι, χιλιάδες ψυχές χαμένες στα σκοτεινά νερά της Μεσογείου. Έφυγαν από τη φρίκη του πολέμου, τη δυστυχία, την ανέχεια. Ξεκίνησαν με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και βρήκαν μόνο θάνατο, πνιγμένοι σε μια θάλασσα που μετατράπηκε σε απέραντο νεκροταφείο.Το ναυάγιο της Πύλου δεν ήταν ούτε τυχαίο, ούτε μεμονωμένο. Ήταν η φυσική κατάληξη μιας πολιτικής που βλέπει τους πρόσφυγες ως στατιστικά, ως απειλή, ως φορτίο που πρέπει να πεταχτεί πίσω, μακριά από τα «πολιτισμένα» σύνορα. Οι επαναπροωθήσεις, οι αναχαιτίσεις, η αδιαφορία μπροστά στην κραυγή για βοήθεια είναι το πραγματικό έγκλημα, και οι κυβερνήσεις που το οργανώνουν είναι οι φυσικοί αυτουργοί.
Τους βλέπουμε να διαφημίζουν την ασφάλεια των συνόρων, να παζαρεύουν ανθρώπινες ζωές σε διεθνείς συνόδους, να θριαμβολογούν για κάθε «αποτροπή». Και κάθε μέρα, νέες βάρκες βουλιάζουν, νέα κορμιά ξεβράζονται στις ακτές. Η θάλασσα δεν προλαβαίνει να σβήσει το αίμα, να καλύψει το έγκλημα.
Αυτοί που έχουν το χρέος να προστατέψουν ζωές, επιλέγουν να προστατεύσουν τα κέρδη τους. Κλείνουν τα μάτια, σφραγίζουν τις ακτές, στέλνουν καταδιωκτικά σκάφη αντί για διασώστες. Κάθε μέρα μας πνίγουν, μας καίνε, μας εξοντώνουν. Όχι μόνο όσους βρέθηκαν σε μια υπερφορτωμένη βάρκα στο Αιγαίο, αλλά και όσους βλέπουν και σωπαίνουν, όσους συνηθίζουν τη φρίκη και συνεχίζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Δεν έχουμε οξυγόνο. Η αδιαφορία μάς πνίγει. Η κρατική βία μάς στραγγαλίζει. Και τελικά, ποιος θα μας σώσει από τους δήθεν σωτήρες μας;
