Κι αν με ρωτήσεις ποιος είμαι, να!
Θα σου πω πως είμαι εκείνος που αναστενάζει στις σιωπές του κόσμου.Είμαι ο άνθρωπος που δε φοβάται να κοιτάξει πίσω, να αναμετρηθεί με τα λάθη,
να πει την αλήθεια, ακόμα κι όταν αυτή τυλίγεται σε σκιές και φλόγες.
Είμαι εκείνος που, σε κάθε βήμα, βλέπει τις ρωγμές του συστήματος,
και γνωρίζει πως ο κόσμος αλλάζει μόνο όταν οι άνθρωποι αποφασίσουν να τον αλλάξουν.
Είμαι ο βανδαλιστής των ψευδαισθήσεων, ο καλλιτέχνης της επανάστασης.
Είμαι ο άνθρωπος που αγαπά, που πολεμά, που δημιουργεί,
και που, παρά τα αδιέξοδα, πιστεύει στην επαναστατική δύναμη της αληθινής τέχνης.
Αλλά αν θέλεις να ξέρεις πιο συγκεκριμένα ποιος είμαι,
να, ονομάζομαι Mr Post Fluxus, και είμαι το φως και η σκιά των καιρών μας.
Ο Mr Post Fluxus είναι η καλλιτεχνική περσόνα του Γιάννη Σταμενίτη, ο οποίος συνδυάζει την καλλιτεχνική δημιουργία με τη φιλοσοφία του κοινωνικού και πολιτικού μετασχηματισμού. Ο Mr Post Fluxus προτάσσει την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης και της αλληλεγγύης, φέρνοντας στο προσκήνιο τις κοινωνικές αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος.
Η Fluxus κουλτούρα, η οποία ενσωματώνει την ανατροπή των παραδοσιακών καλλιτεχνικών μορφών και την αποδόμηση των κοινωνικών συμβάσεων, αποτελεί τη βάση για το έργο του. Ο Mr Post Fluxus, σε αυτή τη θεώρηση, χρησιμοποιεί την τέχνη ως μέσο διάλυσης των καθιερωμένων αντιλήψεων, καλλιεργώντας την αντίσταση απέναντι στην εξουσία, την εμπορευματοποίηση και την αποξένωση. Μέσα από τη διάλυση της παραδοσιακής μορφής και την αποδοχή του απρόβλεπτου και του ακαθόριστου, η τέχνη του αναδεικνύει τη δυνατότητα επαναστατικής αλλαγής που προκύπτει από τη συλλογική δράση και την αποδοχή της ποικιλίας και της διαφωνίας ως δύναμη προόδου.
Ο Mr Post Fluxus προβάλλει την αυθεντικότητα, την αυτονομία και την αποδοχή της διαφορετικότητας, ενώ η Fluxus κουλτούρα του προσφέρει τη δυνατότητα της δημιουργικής ανατροπής και της κοινωνικής αποδόμησης. Η τέχνη του λειτουργεί ως εργαλείο κοινωνικής και πολιτικής κριτικής, προτάσσοντας την ανάγκη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, όπου οι καταπιεσμένοι θα έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν τη ζωή τους και να δημιουργούν για το κοινό καλό, χωρίς τις καταπιεστικές δυνάμεις του καπιταλιστικού συστήματος.
Ο Mr Post Fluxus γράφει:
"Είναι περίεργο να βλέπεις την πόλη να πνίγεται στο γυαλί, στο τσιμέντο και στην καταναλωτική απληστία, ενώ γύρω σου οι άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά — όχι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά. Οι πόλεις έχουν γίνει φυλακές για όσους δεν έχουν τον πλούτο να αγοράσουν την ελευθερία τους, και τα συστήματα που δήθεν μας προστατεύουν, μας καταδικάζουν σε μια διαρκή μάχη για την επιβίωση. Τι αξία έχει μια ζωή όταν η ζωή αυτή αποτιμάται από την ικανότητα του καθενός να καταναλώνει και να υπακούει; Ποιος νοιάζεται για τα δικαιώματα του εργάτη όταν οι αγορές και οι πολιτικοί μετρούν τις ζωές μας σαν ανούσιους αριθμούς σε έναν ισολογισμό;
Αλλά εμείς, οι εργαζόμενοι, οι καταπιεσμένοι, οι εραστές της τέχνης, οι αποκλεισμένοι, έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε αυτή τη βαρβαρότητα. Δεν είναι μόνο το σύνθημα που φωνάζουμε, αλλά η καθημερινή μας πάλη, η οποία έχει τη δύναμη να ανατρέπει τις αντιλαϊκές πολιτικές, την καταστολή, το ρατσισμό, και τη φασιστική απειλή που μας πλακώνει. Δεν θα αφήσουμε να χαθούν τα κοινωνικά και δημοκρατικά μας δικαιώματα στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας, όταν αυτή η ασφάλεια απλώς αναπαράγει την αδικία και την ανισότητα. Δεν μπορούμε να σωπαίνουμε μπροστά σε κάθε φωνή που ζητά τη σιωπή μας. Δεν θα υποταχθούμε στον φόβο και την αδιαφορία των κυβερνώντων, γιατί ο κόσμος μας, οι γειτονιές μας, οι άνθρωποι γύρω μας, αξίζουν κάτι καλύτερο.
Και ας μην ξεχνάμε ότι η μεγαλύτερη επανάσταση είναι εκείνη του ανθρώπινου πνεύματος. Όταν καταφέρουμε να βλέπουμε το συνάνθρωπο σαν αδελφό και την κοινωνία ως ζωντανό οργανισμό, τότε μόνο θα μπορέσουμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου όλοι θα έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Ο αγώνας δεν είναι εύκολος, αλλά αν δεν πολεμήσουμε για τα δικαιώματά μας, για τις ευάλωτες κοινωνικές τάξεις, τότε θα παραμείνουμε σκλάβοι στις αλυσίδες που οι ίδιοι μας φόρεσαν.
Το μέλλον δεν είναι κλειδωμένο. Ο κόσμος μας αλλάζει όταν εμείς αποφασίζουμε να τον αλλάξουμε.
Αν η τέχνη είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, τότε ο καθρέφτης αυτός είναι θολός και γεμάτος θραύσματα. Ο καπιταλιστικός κόσμος έχει εμπορευματοποιήσει τα πάντα, ακόμα και την πίστη. Η θρησκεία, αυτή η παλιά πυξίδα που κάποτε οδηγούσε τον άνθρωπο στην αναζήτηση του αληθινού νοήματος, έχει μετατραπεί σε ένα προϊόν προς πώληση. Το εμπορικό εκκρεμές της εξουσίας κουνάει τις θεότητες και τα σύμβολα στο βωμό του κέρδους, ξεχνώντας το βάθος της αληθινής πίστης. Αυτή η πίστη δεν έχει τίποτα να κάνει με την καταναλωτική θρησκευτικότητα που μας πουλάνε στα καταστήματα και στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Η τέχνη έχει παραδοθεί στις δυνάμεις της εκμετάλλευσης και του θεάματος. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες του παρελθόντος, που προσέφεραν τα έργα τους για να προκαλέσουν σκέψη και να αναδείξουν τη βαθιά ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, έχουν αντικατασταθεί από έργα που αναπαράγουν απλώς τα ιδανικά της κοινωνικής τάξης και του καταναλωτισμού. Ο βανδαλισμός, όμως, για μένα, δεν είναι απλώς η καταστροφή της τέχνης. Ο πραγματικός βανδαλισμός είναι η μετατροπή των έργων σε άδεια, επιφανειακά αντικείμενα που χάνουν το αρχικό τους νόημα. Και αν βανδαλίζουμε τα έργα, βανδαλίζουμε ό,τι αυτά εκπροσωπούν: τη ζωή, τη μνήμη, τη σκέψη.
Η τέχνη και η πίστη, σε έναν κόσμο που διψά για αληθινές αξίες, πρέπει να ξαναβρούν τη δύναμή τους. Όχι ως προϊόντα, αλλά ως ζωντανές αναζητήσεις, ως όπλα κοινωνικής αντίστασης και ανθρωπισμού. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στη θρησκεία να μετατραπεί σε θέαμα, ούτε η τέχνη να γίνει το μέσο αποπροσανατολισμού της μάζας. Ο κόσμος που θα χτίσουμε πρέπει να αναγνωρίσει τη βαθιά, αυθεντική ανάγκη του ανθρώπου για πίστη, για ένωση, για την αποδοχή της μοναδικότητάς του, μακριά από τα νήματα των συμφερόντων που προσπαθούν να την αλλοιώσουν.
Η τέχνη είναι μια πράξη απελευθέρωσης, και ο βανδαλισμός της μόνο όταν υπηρετεί την ανατροπή της αδικίας μπορεί να θεωρηθεί πράξη απελευθερωτική. Όσο εμείς αντιστεκόμαστε στην καταναλωτική θρησκευτικότητα και τον εμπορευματισμό της πίστης, τόσο η τέχνη μας μπορεί να αναγεννηθεί, να έχει βαθύ νόημα και να ενώνει ανθρώπους σε έναν κοινό σκοπό: την απελευθέρωση από την αποξένωση και την εκμετάλλευση.
Η αληθινή πίστη είναι εκείνη που μάχεται για την ανθρωπιά. Και η τέχνη, όταν είναι αληθινή, αναστενάζει μέσα στους αγώνες του κόσμου, φέρνοντας την αλήθεια πίσω στη ζωή μας."
