Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης και ο Mr Post Fluxus: Η Λευτεριά ως Πράξη
Η νύχτα ήταν βαριά, φορτωμένη με τις ανάσες όλων εκείνων που πάλεψαν και χάθηκαν. Στη σκιά μιας ερειπωμένης εκκλησίας, ο Mr Post Fluxus βάδιζε σκεφτικός. Σταμάτησε δίπλα σε ένα σπασμένο μάρμαρο, και τότε ένιωσε μια παρουσία. Γύρισε απότομα και τον είδε.
Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης στεκόταν μπροστά του, ίδιος όπως στις χαλκογραφίες, με το βλέμμα αυστηρό και το κορμί σκαμμένο απ’ τις μάχες.
• Τι γυρεύεις εδώ, ξένε; ρώτησε ο στρατηγός.
Ο Mr Post Fluxus τον κοίταξε χωρίς φόβο.
• Γυρεύω απαντήσεις.
Ο Μακρυγιάννης αναστέναξε.
• Οι απαντήσεις, παιδί μου, είναι στα γραμμένα και στα άγραφα. Στα αίματα και στις προδοσίες.
• Γιορτάζουμε ελευθερία, κι όμως δεν είμαστε λεύτεροι, στρατηγέ.
• Η λευτεριά δε χαρίζεται, παιδί μου. Την παίρνεις. Και την κρατάς με τα δόντια.
Ο Mr Post Fluxus έσφιξε τις γροθιές του.
• Μα οι αλυσίδες αλλάζουν όνομα, αλλά όχι μορφή. Ο εχθρός φοράει κοστούμι τώρα, δεν έρχεται με άλογο και σπαθί.
Ο στρατηγός γέλασε πικρά.
• Πάντα έτσι ήτανε. Οι κοτζαμπάσηδες δε χαθήκανε. Μονάχα αλλάξανε ρούχα.
• Κι εμείς;
• Εμείς, όσοι αγαπούμε την αλήθεια, όσοι δε σκύβουμε κεφάλι στους δυνατούς, είμαστε οι τελευταίοι φύλακες.
Ο Μακρυγιάννης κοίταξε με απορία.
• Βρε παιδί μου, τι λες κι εσύ; Τόσα χρόνια πέρασαν, μα τα ίδια βάσανα βαραίνουν τον τόπο. Διώξαμε τους παλιούς αφεντάδες, μα αφήσαμε άλλους να μας φορτώσουν στο σβέρκο.
Ο Mr Post Fluxus απάντησε με ήρεμο βλέμμα.
• Στρατηγέ, αλλάξαν οι καιροί, μα το σκηνικό ίδιο μένει. Οι παλιοί κοτζαμπάσηδες έγιναν βιομήχανοι και τραπεζίτες, τα παλιά φερέφωνα έγιναν τηλεοπτικά πάνελ και influencers. Η αλυσίδα τους μοντέρνα, μα το σφίξιμο ίδιο.
Ο Μακρυγιάννης αναστέναξε βαριά.
• Δε μου λες, εσείς οι νέοι, έχετε ακόμα καρδιά πολεμιστή;
Ο Mr Post Fluxus απάντησε αθόρυβα.
• Όσοι ζουν ακόμα με αξιοπρέπεια, όσοι δε δέχονται να γίνουν αριθμοί σε χαρτιά και αναλύσεις, αυτοί έχουν. Στους δρόμους το βλέπεις, στις διαδηλώσεις, στις φωνές που σπάνε τη σιωπή.
Ο στρατηγός έγνεψε.
• Όμως οι δυνατοί δεν αφήνουν, παιδί μου. Στη δική μου τη γενιά μας χτυπούσαν με τουφέκια, στη δική σας με νόμους και καταστολή.
Ο Mr Post Fluxus απάντησε δυνατά.
• Αλλά ούτε εμείς αφήνουμε. Στήνουμε δίκτυα, στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, πολεμάμε όπως μπορούμε. Οι μεγάλες μάχες δε χάνονται όσο υπάρχουν άνθρωποι που δε σκύβουν το κεφάλι.
Ο στρατηγός κοίταξε με σεβασμό.
• Αυτό ’ναι σωστό. Η λευτεριά, βλέπεις, δε φυτρώνει μοναχή της. Θέλει χέρια να τη σπείρουν και αίμα να τη θρέψει.
Ο Mr Post Fluxus κάρφωσε το βλέμμα του στον ορίζοντα.
• Κι εμείς, Στρατηγέ, δε σταματάμε να τη σπέρνουμε. Γιατί η λευτεριά δεν είναι μια παλιά ιστορία. Είναι δρόμος που τον βαδίζουμε κάθε μέρα.
Η πόλη σήμερα μουγκρίζει. Οι δρόμοι είναι κρύοι, μα! οι καρδιές δεν είναι. Εκεί που νομίζεις πως όλα είναι χαμένα, ένα χέρι σηκώνεται, μια φωνή φωνάζει, ένας άνθρωπος δε δέχεται να γίνει αριθμός. Η καταστολή μπορεί να βαράει, αλλά δε σβήνει τη φλόγα. Όσο υπάρχει η αλληλεγγύη, υπάρχει και η ελπίδα.
Οι σύγχρονοι νενέκοι και οχιάδες καραδοκούν, μα δε μας σκιάζουν. Οι δυνατοί χτίζουνε τείχη, μα οι αδύναμοι βρίσκουν δρόμους να περάσουν. Η ελπίδα δεν είναι να περιμένεις. Είναι να κάνεις. Είναι να βαδίζεις, ακόμα κι αν ο δρόμος είναι δύσκολος.
Ο Mr Post Fluxus γύρισε να τον κοιτάξει ξανά, μα ο στρατηγός είχε χαθεί. Μονάχα ο άνεμος φύσαγε τις τελευταίες του λέξεις:
• «Η λευτεριά, παιδί μου, δεν είναι λόγια. Είναι πράξη. Και χρέος.»
• Στρατηγέ μου Μακρυγιάννης, πόσο σε αγαπώ αποκρίθηκε ο Mr Post Fluxus και συνέχισε το δρόμο του…
