Η Σαγήνη του Αλλόκοτου
Ο Φρανθίσκο Γκόγια ήξερε πώς να ξεγυμνώνει την κοινωνία. Ήξερε πως το αλλόκοτο δεν είναι παρά η αλήθεια που κανείς δεν θέλει να δει. Μάγισσες, τέρατα, δαίμονες όλα τους σύμβολα μιας κοινωνίας που σαπίζει μέσα στις ψευδαισθήσεις της. Σήμερα, οι μορφές άλλαξαν, αλλά το θέατρο παραμένει το ίδιο. Οι μάγισσες έγιναν γυναίκες που ζητάνε ισότητα και τις καίνε ξανά, οι δαίμονες έγιναν φτωχοί που διεκδικούν το δικαίωμά τους στην επιβίωση, τα τέρατα φοράνε κοστούμια και μιλούν για ανάπτυξη, ενώ κατασπαράζουν τη ζωή μας.Μας σαγηνεύει το αλλόκοτο γιατί είναι πιο αληθινό από την ψεύτικη «κανονικότητα» που μας πλασάρουν. Είναι η γροθιά στο στομάχι που μας ξυπνά, η φρίκη που μας κάνει να δούμε την πραγματικότητα χωρίς τα παραμορφωτικά φίλτρα της εξουσίας. Και τότε καταλαβαίνουμε: δεν είμαστε εμείς οι αλλόκοτοι αλλόκοτο είναι να αποδέχεσαι τη βαρβαρότητα ως φυσιολογική.
Μα η τέχνη δεν είναι μόνο καθρέφτης, είναι και όπλο. Το αλλόκοτο μπορεί να γίνει το κάλεσμα για εξέγερση, η σπίθα που καίει τα προσωπεία τους. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν, που αμφισβητούν, που αντιστέκονται, ο κόσμος δεν είναι χαμένος.
Η παραίτηση από τη σκέψη, η αδιαφορία, η συνθηκολόγηση με το άδικο, αυτά είναι που θρέφουν τα τέρατα. Τέρατα με στολές, με κοστούμια, με γραβάτες, με στολές καταστολής, με μικρόφωνα και κάμερες στραμμένες προς εμάς, αλλά ποτέ προς τα αφεντικά τους. Τέρατα που κυβερνούν, που βάζουν τις τιμές, που χαράζουν σύνορα, που επιλέγουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πνιγεί σε κάποια αφιλόξενη θάλασσα.
Και μέσα στις μεγαλουπόλεις του κόσμου, στις στοές του τσιμέντου και στα στενά των εξαθλιωμένων, ο ύπνος της λογικής είναι το πιο επικίνδυνο ναρκωτικό. Μας θέλουν σκυμμένους, φοβισμένους, απομονωμένους. Να θεωρούμε φυσιολογικό τον μισθό που δεν φτάνει ούτε για το νοίκι, το αφεντικό που μας βλέπει σαν αναλώσιμους, το «όργανο της τάξης» που μας περνά χειροπέδες επειδή ζητήσαμε δικαιοσύνη, τον φασίστα που παριστάνει τον προστάτη της κοινωνίας ενώ σπέρνει μίσος.
Μα υπάρχει κι άλλος δρόμος. Ο δρόμος των ανθρώπων που ξέρουν πως η ζωή είναι αγώνας. Των εργατών που δεν σκύβουν το κεφάλι, των φοιτητών που δεν σωπαίνουν, των γυναικών που δεν ανέχονται την πατριαρχική βία, των μεταναστών που δεν παραιτούνται από το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Το τέρας δεν γεννιέται στο σκοτάδι γεννιέται εκεί όπου κανείς δεν έχει το θάρρος να ανάψει το φως. Δεν υπάρχει τέρας που να μην τρέμει μπροστά στην οργή των πολλών.
Mr Post Fluxus
