Μανιφέστο του Mr Post Fluxus
Θα ήθελα να είμαι ο Mr Post Fluxus.Η φωνή αυτών που ρωτούν.
Η απάντηση αυτών που δεν έχουν ακόμη κάνει την ερώτηση.
Μια κραυγή μέσα στη σιγή της κανονικότητας.
Θα ήθελα να εκπροσωπώ την τέχνη των ακηδεμόνευτων.
Των παιδιών που μεγάλωσαν πίνοντας νερό από το λάστιχο.
Των τραγουδιών που δεν γράφτηκαν για να λογοκρίνονται.
Των ψυχών που δεν έγιναν ποτέ προϊόν σε ράφι outlet mall.
Θα ήθελα να δημιουργώ με το τυχαίο, το αυθόρμητο, το επικίνδυνα ειλικρινές.
Να έχω για καμβά την ασφάλτινη πληγή μιας πόλης φάντασμα.
Και για παλέτα, τη σιωπή των τραυμάτων, βαμμένη με ψημένη όμπρα.
Θα ήθελα η παιδική μνήμη να μην διαγράφεται αλλά να αρθρώνεται —
ξανά και ξανά. Όχι ως νοσταλγία, αλλά ως πολιτική και κοινωνική πράξη.
Θα ήθελα το έργο μου να μην πωλείται — να κραυγάζει.
Να μην καθησυχάζει — να ενοχλεί.
Να μην καθορίζεται από κορνίζες — να σπάει τα πλαίσια του καθωσπρεπισμού.
Θα ήθελα να ζωγραφίζω με θόρυβο. Με σφυγμούς.
Με ήχους παραμορφωτικούς και χώμα ξεβρασμένο.
Να καίω τα πινέλα μου στη φωτιά της κοινωνικής αδικίας.
Και με τις στάχτες τους να ξαναγράφω την ιστορία.
Θα ήθελα να στήνω αρχειακές εγκαταστάσεις
για να θυμηθούμε αυτά που επιλέξαμε να ξεχάσουμε.
Να κατασκευάζω εικόνες που ξεγυμνώνουν τη βία του "κανονικού",
την ανημποριά της καθημερινότητας, την αισθητική της απάθειας.
Θα ήθελα να μην έχω όνομα. Να είμαι αερικό.
Ένας ψίθυρος πριν την έκρηξη.
Το μετέωρο βλέμμα ενός εφήβου που δεν βρίσκει λέξεις να εκφράσει την αγάπη του.
Θα ήθελα να είμαι εκείνος που θα ζωγραφίσει με αίμα, αν του πάρουν το μελάνι.
Που θα κάνει performance στην καυτή ασφάλτινη ζούγκλα.
Που θα γράψει «Δεν είναι η κακιά στιγμή — είναι γυναικοκτονία» πάνω σε κάθε δημόσιο τοίχο.
Θα ήθελα η τέχνη μου να είναι διανοητική εξέγερση.
Αντίσταση στη λήθη. Στον αποπροσανατολισμό.
Στην αφομοίωση του πόνου σε κατανάλωση.
Δεν θα ήθελα να φτιάχνω έργα για να στολίζουν φρεσκοβαμμένα ντουβάρια.
Θα ήθελα να φτιάχνω εικόνες που δαγκώνουν και στριγγλίζουν.
Που αποστρέφουν τα βλέμματα.
Που σε κάνουν να σκύψεις το κεφάλι — ή να μην το ανεχθείς.
Θα ήθελα να είμαι ο δάσκαλος.
Να είμαι ο πατέρας, ο σύζυγος, ο αδελφός και ο φίλος.
Να είμαι αυτός που σώζει, όταν μπορεί.
Και αυτός που καίγεται, όταν θα χρειαστεί.
Γιατί θα ήθελα η τέχνη μου να παίρνει θέση.
Γιατί αλλιώς, δεν θα ήταν ζωή — θα ήταν κακέκτυπη φτηνή μπροσούρα.
Και εγώ δεν θα ήθελα να διακοσμώ, να καλλωπίζω με φτιασίδια.
Θα ήθελα να καταγγέλλω, να αφηγούμαι, να καίω και να γεννώ.
Η τέχνη του Mr Post Fluxus δεν θα ήθελε να φοβάται.
Δεν θα ήθελε να ζητά άδεια.
Δεν θα ήθελε να ψάχνει αποδοχή.
Θα ήθελε να υπάρχει για να ενοχλεί.
Για να θυμίζει ότι, ακόμη κι όταν όλα σωπαίνουν,
το σώμα, η γραμμή, η φωνή και η ανάσα
μπορούν — και πρέπει — να ακουστούν.
Κι αν τελικά δεν είμαι όλα αυτά;
Αν δεν έγινα η κραυγή, ο ψίθυρος, το αερικό;
Αν δεν μπόρεσα να ζωγραφίσω με αίμα,
να γράψω με στάχτες,
να διδάξω με φωτιά;
Τότε, ακόμη περισσότερο,
θα ήθελα να είμαι.
Γιατί η επιθυμία να είσαι
είναι κι αυτή μια πράξη αντίστασης.
Κι αν η φωνή μου μοιάζει μονάχη,
είναι γιατί μιλά το εγώ και εγώ.
Όχι το εγώ και εσύ,
όχι το εμείς και αυτοί.
Γιατί το «εγώ και εσύ» φέρνει τον διαχωρισμό,
το «εγώ και εγώ» φέρει παρουσία Πνεύματος.
Υποδηλώνει πως είμαστε ένα.
Ίσοι. Ενωμένοι. Ζωντανοί.
Φλόγες από την ίδια φωτιά,
πνοές του ίδιου ανέμου.
