Γράφει ο Mr Post Fluxus
Οι νότες μου δεν θα ήθελα να είναι από φωτιά, οι στίχοι μου να μην είναι σφιχτή γροθιά και αγκύλωση. Η ζωγραφική μου να μην αποχρωματίζεται πάνω στα νεκρά σώματα των παιδιών της Παλαιστίνης, να μην τα κλαίω με μοιρολόγια ολονυχτίς δίπλα στις μανάδες τους. Τα χρώματά μου όμως γενήκαν από αίμα και από στάχτη καταστροφής. Μα! Όχι γιατί εγώ το επέλεξα, αλλά γιατί έχει χαθεί η ομορφιά του κόσμου στο σήμερα, στα δικά μου βουρκωμένα μάτια.Άλλωστε, τι μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης όταν αφουγκράζεται τη ζωή της εποχής του;
Να ζωγραφίσει την απόγνωση, να χαράξει με την πούντα του την κραυγή αυτών που δεν ακούγονται. Να αφήσει τη σκουριά της ιστορίας να ποτίσει τις γραμμές του, να γίνει το μελάνι του πύρινο ποτάμι οργής. Γιατί η τέχνη δεν είναι ουδέτερη. Είναι γροθιά, είναι ανάσα, είναι τοίχος απέναντι στη λήθη.
Γράφω για τις πόλεις που πνίγονται στη σκόνη των ερειπίων, για τους δρόμους που έχουν γεμίσει από σκιές ανθρώπων χωρίς φωνή, για τα χέρια που αναζητούν να κρατηθούν σε έναν κόσμο που γλιστράει προς την άβυσσο. Ζωγραφίζω για τη σιωπή που γίνεται όπλο, για το ψέμα που ντύνεται αλήθεια, για τις υποσχέσεις που ξεθωριάζουν προτού ειπωθούν.
Και αν δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, θα τον ξαναγράψω. Θα τον ξανά ζωγραφίσω. Με χρώματα που καίνε, με γραμμές που σπάνε, με νότες που δεν ζητούν συγχώρεση. Δεν θέλω η τέχνη μου να είναι καταφύγιο. Θέλω να είναι σειρήνα μέσα στη νύχτα, μια ιαχή που διαλύει τον ύπνο των βολεμένων.
Γιατί η τέχνη, όταν δεν ενοχλεί, είναι απλώς διακόσμηση. Και εγώ δεν γεννήθηκα για να διακοσμώ τους τοίχους της αδιαφορίας.
