Οι εφιάλτες της εποχής μας δεν είναι μόνο προσωπικοί, είναι κοινωνικοί. Είναι η μοναξιά μέσα στο πλήθος, η φτώχεια που κόβει τις φτερούγες στα παιδιά, η απελπισία που τρώει τα όνειρα των νέων πριν καν προλάβουν να γεννηθούν. Μα το αντίδοτο δεν είναι η τυφλή, ζωώδης διεκδίκηση. Το αντίδοτο είναι η αλληλεγγύη, το να βλέπεις τον συνάνθρωπο και να μην τον αφήνεις μόνο του.
Η αλληλεγγύη είναι η γέφυρα που μας σώζει από
τον κατακερματισμό, είναι το χέρι που απλώνεται χωρίς να ρωτά «τι θα κερδίσω»,
είναι η μοιρασμένη μπουκιά, το βλέμμα που λέει «είμαι εδώ». Σε έναν κόσμο που
μας μαθαίνει να κοιτάμε μόνο την πάρτη μας, η αλληλεγγύη είναι η πιο
ριζοσπαστική πράξη.
Αντί να γινόμαστε θηρία που παλεύουν για τα
ψίχουλα, ας γίνουμε άνθρωποι που υψώνουν τον άνθρωπο. Γιατί χωρίς ανθρωπιά,
κανένα όνειρο δεν στέκεται. Και χωρίς όνειρο, καμιά κοινωνία δεν μπορεί να
προχωρήσει.
Ο αγώνας για κοινωνικά και δημοκρατικά
δικαιώματα δεν χρειάζεται να είναι μια κραυγή γεμάτη μίσος, μπορεί να είναι ένα
τραγούδι, μια αγκαλιά, ένα βήμα μπροστά με αξιοπρέπεια. Η αντίσταση δεν είναι
μόνο ο θυμός, είναι και η καλοσύνη που δεν αφήνει το σκοτάδι να νικήσει.
Η αλληλεγγύη δεν είναι καθήκον, είναι η
απόδειξη ότι μέσα στον καθένα μας χωρά ολόκληρη η ανθρωπότητα.
Mr Post Fluxus
