Σχόλιο του Mr Post Fluxus για την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης
Η ειρήνη, λέει, γιορτάζεται σήμερα. Μια μέρα το χρόνο. Μια μέρα που γεμίζει με περιστέρια τα δελτία τύπου, με λευκές σημαίες τις οθόνες και με κούφιες δηλώσεις τα στόματα αυτών που κρατάνε στα χέρια τους τις πραγματικές σκανδάλες. Τι ειρωνεία, η μέρα της ειρήνης να κλείνει το μάτι στον πόλεμο, σαν να ’ναι και οι δύο μέρος του ίδιου παιχνιδιού εξουσίας.
Μα εγώ δεν μπορώ να δω την ειρήνη μόνο σαν μια αφίσα στον τοίχο, ούτε σαν hashtag. Την βλέπω στο βλέμμα των παιδιών που παίζουν στις πλατείες χωρίς να ξέρουν ακόμα τι σημαίνει φόβος. Την νιώθω στην αγκαλιά των ανθρώπων που πεισμώνουν κόντρα στη βαρβαρότητα, που μοιράζονται το λίγο τους ψωμί κι ας ξέρουν πως αύριο ίσως να μην έχουν ούτε αυτό.
Γιατί η κοινωνία μας έχει ταξικές ρωγμές, αγκυλώσεις που χωρίζουν τους ανθρώπους σε κερδισμένους και χαμένους. Μας μαθαίνουν πως η ειρήνη είναι ουτοπία, ενώ στην πραγματικότητα είναι η πιο χειροπιαστή ανάγκη, να ζεις χωρίς τον φόβο, να δουλεύεις χωρίς να εξανδραποδίζεσαι, να ερωτεύεσαι χωρίς να σε δικάζουν.
Δεν αρνούμαι τον θυμό μου απέναντι σε μια δημόσια σφαίρα που εμπορεύεται την ελπίδα και που τρέφεται από τις ουλές της. Όμως ξέρω πως, αν θέλουμε να επιβιώσουμε σαν άνθρωποι, η ειρήνη δεν μπορεί να είναι απλώς μια μέρα. Πρέπει να γίνει η καθημερινή μας επανάσταση, η πράξη της αλληλεγγύης, το χαμόγελο που προσφέρεται χωρίς αντάλλαγμα, η άρνηση να δεχτούμε πως ο άλλος είναι «ξένος».
Γιατί ναι, η ειρήνη δεν χαρίζεται, κατακτιέται. Και η κατάκτησή της ξεκινάει μέσα μας, με το πείσμα να βλέπουμε τον άνθρωπο πριν τη σημαία, τον γείτονα πριν τον αντίπαλο, το παιδί πριν τον στρατιώτη.
Η ειρήνη δεν είναι η απουσία του πολέμου, αλλά η παρουσία της αγάπης, κι αυτήν κανείς δεν μπορεί να μας την αφαιρέσει αν δεν την παραδώσουμε οι ίδιοι.
