Παύλος Φύσσας. Ένα όνομα που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μας, όχι μόνο για το τραγικό τέλος του, αλλά για το πνεύμα του, για τον λόγο του και για την αλήθεια που κουβαλούσε η φωνή του. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, ο Παύλος έπεσε θύμα της τυφλής βίας του ρατσισμού και του φασισμού, ενός μίσους που δεν κοιτάζει άνθρωπο, δεν σέβεται ζωή, δεν αναγνωρίζει την αξία της ελευθερίας.
Ο φασισμός δεν είναι απλώς μια πολιτική στάση,
είναι μια άρνηση της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι το δηλητήριο που θέλει
να χωρίσει, να διχάσει, να αφαιρέσει το δικαίωμα στον άλλον να υπάρχει. Ο
ρατσισμός, με την τυφλή του βία, στοχεύει στο διαφορετικό, στο ελεύθερο, στο
φωτεινό. Και ο Παύλος Φύσσας, μέσα από τη μουσική του και την παρουσία του,
αντιπροσώπευε ακριβώς αυτό, το φως απέναντι στο σκοτάδι.
Τι σημαίνει, όμως, να θυμόμαστε; Δεν είναι μόνο
η μνήμη για τον Παύλο, είναι η ευθύνη μας απέναντι στον κόσμο που θέλουμε να
χτίσουμε. Έναν κόσμο χωρίς φόβο, χωρίς μίσος, χωρίς τις αλυσίδες του φασισμού.
Έναν κόσμο που σέβεται τον άνθρωπο ανεξάρτητα από το χρώμα, τη θρησκεία, το
φύλο, την καταγωγή.
Το χρέος μας είναι να μη μένουμε σιωπηλοί. Να
στεκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή ρατσισμού, σε κάθε φωνή που προσπαθεί να
μειώσει ή να εξευτελίσει τον συνάνθρωπο. Να διδάσκουμε στα παιδιά μας την αξία
της αλληλεγγύης, της αγάπης, της ανθρωπιάς. Να θυμίζουμε ότι η ελευθερία δεν
χαρίζεται, κατακτάται και προστατεύεται καθημερινά με στάση ζωής.
Ο Παύλος ζει σε κάθε άνθρωπο που τολμά να πει «όχι» στο μίσος. Ζει σε κάθε πράξη καλοσύνης, σε κάθε κίνηση ενότητας, σε κάθε όνειρο για έναν κόσμο δίκαιο και ελεύθερο. Γιατί ο αγώνας ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι καθημερινή πράξη. Είναι η απόφαση να υπερασπιζόμαστε την ίδια τη ζωή.
Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε γιατί τόλμησε να σταθεί όρθιος μέσα σε μια
κοινωνία που έμαθε να σκύβει. Κι αυτό είναι το τραγικότερο, δεν ήταν ένα
"τυχαίο περιστατικό", ήταν η κορυφή του παγόβουνου ενός συστήματος
που εκτρέφει μίσος, που επενδύει στον φόβο, που ταΐζει τις πιο σκοτεινές
πλευρές μας για να κρατάει τις μάζες αλυσοδεμένες. Ο φασισμός δεν είναι ξένο
σώμα, είναι το τέρας που γεννιέται μέσα από την ανισότητα, τη φτώχεια, την
ταξική αδικία. Και όσο κλείνουμε τα μάτια, το τέρας θα συνεχίσει να μεγαλώνει.
Μα εδώ είναι το σημείο που χρειάζεται η
τρυφερότητα. Η τρυφερότητα ως αντίσταση. Ο άνθρωπος δεν σώζεται με άλλα
μαχαίρια, ούτε με άλλους στρατούς. Σώζεται όταν επιλέγει την αγάπη αντί του
μίσους, την αλληλεγγύη αντί του ανταγωνισμού, τη συντροφικότητα αντί της
μοναξιάς που μας σερβίρουν. Γιατί, ας το πούμε καθαρά, οι ταξικές αγκυλώσεις
και η δημόσια σφαίρα που μας θέλει διαιρεμένους δεν είναι μοίρα, είναι κατασκευή.
Κι ό,τι κατασκευάζεται, μπορεί και να ξηλωθεί.
Ο Παύλος δεν ήταν μάρτυρας επειδή ήθελε να
είναι, ήταν επειδή δεν φοβήθηκε να πει την αλήθεια. Κι αν κάτι οφείλουμε να
κρατήσουμε, είναι αυτή η στάση, να μην αφήσουμε το μίσος να μας κλείσει την
ψυχή, να μη χαρίσουμε στον φασισμό τη νίκη του φόβου.
Γιατί η κοινωνία μπορεί να μας θέλει
κουρασμένους, διαιρεμένους και σιωπηλούς. Αλλά εμείς μπορούμε να διαλέξουμε το
αντίθετο, να είμαστε δυνατοί, ενωμένοι και φωναχτοί! Και τότε, ακόμα και το πιο
πνιγηρό σκοτάδι θα καταλάβει πως το φως δεν σβήνει.
Η αγάπη
δεν είναι αδυναμία, είναι η πιο επαναστατική πράξη απέναντι σε έναν κόσμο που
μας θέλει φοβισμένους.
Mr Post Fluxus
