Δεν χρειάζεται να φτάσεις στο Νεπάλ για να καταλάβεις πώς μυρίζει η φτώχεια, η απελπισία και η αδικία. Μυρίζει παντού. Στην Ασία, στην Ευρώπη, στη γειτονιά μας. Η διαφθορά έχει την ίδια γεύση σε κάθε γλώσσα. Η ακρίβεια δεν κάνει διακρίσεις. Το μόνο που αλλάζει είναι το τοπίο, άλλος βλέπει χιονισμένα βουνά κι άλλος τσιμεντένιες πολυκατοικίες. Η ουσία είναι ίδια, λαοί που φωνάζουν κι εξουσίες που παριστάνουν ότι δεν ακούνε.
Δεν είναι τα social media που βγάζουν τους
ανθρώπους στους δρόμους, είναι η κοιλιά που γουργουρίζει, η αξιοπρέπεια που
ποδοπατιέται, το μέλλον που κλείνει την πόρτα στα παιδιά. Κι όταν αυτά
σωρεύονται, τότε το πλήθος μετατρέπεται σε οργισμένο ποτάμι που σαρώνει κάθε
ψεύτικη υπόσχεση. Η ιστορία δεν χρειάζεται πολλά για να ξαναγραφτεί από την
αρχή, ένα σπίρτο αρκεί όταν το καζάνι βράζει χρόνια.
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη σκοτεινιά, ο
άνθρωπος παραμένει το πιο φωτεινό πλάσμα. Γιατί έχει την ικανότητα να αγαπά, να
ονειρεύεται, να χτίζει ξανά εκεί που όλα γκρεμίστηκαν. Αυτό είναι που φοβούνται
όσοι μας κυβερνούν, όχι τη βία, αλλά την ελπίδα που ξυπνάει όταν οι άνθρωποι
αρχίσουν να πιστεύουν ότι μπορούν να σταθούν όρθιοι.
Ο κόσμος αλλάζει όταν το κοινό «εγώ»
μετατραπεί σε συλλογικό «εμείς». Δεν υπάρχει πιο όμορφη επανάσταση από εκείνη
που γεννιέται μέσα από την αλληλεγγύη, την κοινή ανάσα, την κοινή πράξη. Και
τότε, ακόμη κι αν όλα μοιάζουν χαμένα, οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να
ξαναφέρουν το φως.
Η μάζα
δεν είναι απειλή όταν αγαπά, είναι το πιο δυνατό χέρι που μπορεί να χτίσει έναν
νέο κόσμο.
Mr Post Fluxus
