Ο Αρίονας, διάσημος κιθαρωδός από τη Μήθυμνα της Λέσβου, υπήρξε μια από τις πιο γοητευτικές μορφές του αρχαίου ελληνικού κόσμου, καλλιτέχνης, ταξιδευτής, και εν τέλει σύμβολο ελπίδας μέσα στην απόγνωση. Κατά την επιστροφή του από τον Τάραντα, φορτωμένος με τιμές και βραβεία, προδόθηκε από τους ίδιους τους ναύτες που τον μετέφεραν. Εκείνοι, παρασυρμένοι από την απληστία, αποφάσισαν να τον σκοτώσουν και να αρπάξουν τα πλούτη του.
Μπροστά στον βέβαιο χαμό, ο Αρίονας ζήτησε μόνο ένα τελευταίο πράγμα, να τραγουδήσει. Στάθηκε στην πλώρη του πλοίου, φόρεσε τον μουσικό του χιτώνα και άρχισε να παίζει την κιθάρα του, αφιερώνοντας το άσμα του στον Απόλλωνα. Ήταν η στιγμή που η τέχνη έγινε προσευχή, κι η μουσική γέφυρα ανάμεσα στον άνθρωπο και το θείο.
Όταν τελείωσε, πήδηξε στη θάλασσα. Όμως εκεί όπου ο άνθρωπος περίμενε τον θάνατο, η φύση απάντησε με ζωή, ένα δελφίνι, σταλμένο από τον θεό, τον σήκωσε στη ράχη του και τον μετέφερε σώο στο Ταίναρο. Ο Αρίονας σώθηκε, όχι από τύχη, αλλά επειδή δεν σταμάτησε να πιστεύει στην τέχνη του, στην αρμονία, και στο θαύμα που μπορεί να φέρει η πίστη.
Η ιστορία του, όπως τη διηγείται ο Ηρόδοτος, είναι κάτι περισσότερο από ένα θαλασσινό θαύμα, είναι η πρώτη αφήγηση διάσωσης στη Μεσόγειο, μια προαιώνια εικόνα του ανθρώπου που, μέσα στο σκοτάδι της απελπισίας, δεν σιωπά αλλά τραγουδά. Και κάπως έτσι, με την κιθάρα του για σωσίβιο, ο Αρίονας έγινε το αρχέτυπο όλων όσοι επιλέγουν την ελπίδα, ακόμη κι όταν αυτή μοιάζει ναυαγισμένη.
Εικόνα: Πίνακας του Φρανσουά Μπουσέ, «Ο Αρίων στο δελφίνι», έργο του 1748.
