Οι Τέσσερις Όψεις του Κόσμου
Ο Στρατιωτικός βλέπει ξένους να εισβάλλουν. Η αποστολή του είναι να κρατά γραμμές, να ορίζει όρια και να υπερασπίζεται σημαίες. Μα πίσω από το κράνος, ο φόβος είναι ο ίδιος με όλων, μην χαθεί ο κόσμος που γνώρισε, μην σβήσει η τάξη που του έμαθαν να υπηρετεί.Ο Δάσκαλος βλέπει ανθρώπους να διδάξει. Κρατά κιμωλία αντί για όπλο, σπέρνει φως σε μάτια που ακόμη δεν ξέρουν να βλέπουν. Δεν θέλει να πείσει, θέλει να αφυπνίσει.
Ξέρει πως το αύριο χτίζεται με λέξεις, κι ότι το λάθος δεν είναι ήττα, αλλά αρχή.
Ο Καλλιτέχνης βλέπει ψυχές να αγγίξει. Στέκεται ανάμεσα στο χάος και την ελπίδα, κρατώντας το άυλο με χρώμα, ήχο, ή πληγή. Δεν θεραπεύει, αποκαλύπτει. Δεν σώζει, θυμίζει. Είναι εκεί για να πει πως και η σιωπή έχει φωνή.
Κι έπειτα έρχεται ο διασώστης. Αυτός δεν ρωτά ποιος έχει δίκιο, ποια σημαία ανεμίζει, ποια γλώσσα φωνάζει βοήθεια. Τρέχει προς το χάος όταν όλοι τρέχουν μακριά του. Μπαίνει στο σκοτάδι για να βρει ζωή. Δεν κρατά όπλο, ούτε βιβλίο, ούτε πινέλο, κρατά μια ανάσα που δεν είναι δική του, μια ελπίδα που δεν τον ρώτησε αν προλαβαίνει. Ο διασώστης είναι ο κρίκος που ενώνει τους τρεις. Την πειθαρχία του στρατιωτικού,
τη σοφία του δασκάλου, την ευαισθησία του καλλιτέχνη. Είναι η πράξη του ανθρώπου όταν η θεωρία σωπαίνει.
Η τελευταία χειρονομία ανθρωπιάς μέσα στη στάχτη.
Κι αν ποτέ οι τέσσερις σταθούν πλάι πλάι, ας μην ψάξουν ποιος έχει τον ρόλο του σωστού. Γιατί εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος ίσως σωθεί, όχι από τη δύναμη, ούτε από τη γνώση, ούτε από την τέχνη, αλλά από την ανθρώπινη πράξη.
Mr Post Fluxus
