Σχόλιο για τον Χρόνο και τη Ζωγραφική
Ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Δεν περιμένει κανέναν να τον καταλάβει. Τρέχει πάνω από τις ταμπέλες, τα μανιφέστα και τα βραβεία. Ό,τι μένει πίσω, είναι η ουσία. Κι αυτή η ουσία, το έργο, η πράξη, το ίχνος, δεν έχει ανάγκη από θεωρίες, γιατί γεννήθηκε μέσα από ανθρώπους που δεν είχαν άλλο τρόπο να μιλήσουν, παρά μόνο να ζωγραφίσουν, να γράψουν, να υπάρξουν.Στις πόλεις του σήμερα, μέσα σε γυάλινους πύργους και φανταχτερά κτίρια χωρίς ψυχή, το βλέμμα δεν βλέπει, καταναλώνει. Η Τέχνη γίνεται άλλο ένα προϊόν σε βιτρίνα, μια υπόσχεση πολιτισμού μέσα σε έναν κόσμο που πνίγει τον πολιτισμό του κάθε μέρα. Κι εκεί, στους δρόμους που δεν φτάνει το φως, στα σχολεία χωρίς βιβλία, στα νοσοκομεία χωρίς φάρμακα, στα σώματα χωρίς στέγη, εκεί ζει ακόμα το χρώμα. Όχι το ωραίο, το αληθινό.
Ο χρόνος της Ζωγραφικής, λοιπόν, δεν είναι το ρολόι των αγορών ούτε των ιδρυμάτων. Είναι ο χρόνος των ανθρώπων που παλεύουν για να μείνουν άνθρωποι. Των καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν όχι για να αναγνωριστούν, αλλά για να μην πεθάνουν από σιωπή.
Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο, η εξουσία πάντα φοβάται το βλέμμα που βλέπει. Το βλέμμα που δεν αγοράζεται. Οι αντιλαϊκές πολιτικές, η καταστολή, ο ρατσισμός, ο φασισμός, όλα είναι όψεις της ίδιας βίας που θέλει τον άνθρωπο χωρίς μνήμη και χωρίς φωνή. Η Τέχνη, όταν είναι ζωντανή, γίνεται ανάσα απέναντι σε αυτό το πνίξιμο.
Αλλά δεν φτάνει μόνο να αντιστεκόμαστε, πρέπει να αγαπάμε. Τον συνάνθρωπο, το χώμα, το νερό, τα δέντρα, τα παιδιά που ακόμα δεν ξέρουν τι σημαίνει "αξία" και "όνομα". Γιατί η ομορφιά δεν είναι πολυτέλεια, είναι επιβίωση. Και χωρίς αυτήν, ο αγώνας γίνεται πίκρα.
Ο χρόνος της ζωγραφικής είναι ο χρόνος της καρδιάς. Κι αν η κοινωνία μάς παγιδεύει στα σύμβολά μας, η Αντίσταση είναι ο τρόπος να ξαναγεννιόμαστε μέσα τους. Η τέχνη δεν ζητά να τη θαυμάσεις, ζητά να τη ζήσεις. Και κάθε φορά που ζωγραφίζεις με αγάπη, κερδίζεις λίγο χρόνο απ’ τον θάνατο.
Mr Post Fluxus
