Ο Δάσκαλος, ο Στρατιωτικός και ο Καλλιτέχνης
Ο δάσκαλος μαθαίνει στα παιδιά πώς να γράφουν. Ο στρατιωτικός τους δείχνει πώς να υπακούν. Και ο καλλιτέχνης; Ο καλλιτέχνης τους μαθαίνει πώς να σβήνουν και να ξαναγράφουν τον κόσμο.Ο δάσκαλος ονειρεύεται την ουτοπία. Ο στρατιωτικός φυλάει τα όρια της δυστοπίας. Ο καλλιτέχνης περνά ανάμεσά τους με χρώματα στα χέρια, σβήνει σύνορα, μουτζουρώνει σημαίες, γράφει πάνω στους τοίχους ό,τι δεν τολμούν να πουν οι άνθρωποι.
Για τον δάσκαλο, η γνώση είναι το φως. Για τον στρατιωτικό, η πειθαρχία είναι το καθήκον. Για τον καλλιτέχνη, και τα δύο είναι εργαλεία. Φως για να δει βαθύτερα το σκοτάδι, καθήκον για να το σπάσει.
Ο δάσκαλος καλλιεργεί τον νου, ο στρατιωτικός προστατεύει το σώμα, ο καλλιτέχνης ελευθερώνει το πνεύμα. Γιατί μόνο εκεί, στο σημείο που το σώμα τρέμει και το μυαλό αμφιβάλλει, γεννιέται το αληθινό έργο.
Ο καλλιτέχνης δεν θέλει να νικήσει. Δεν θέλει να διδάξει ούτε να διοικήσει. Θέλει να αφυπνίσει. Να δείξει στον στρατιωτικό πως ο φόβος είναι καμβάς, και στον δάσκαλο πως η γνώση χωρίς συναίσθημα είναι μια τάξη χωρίς παιδιά.
Κι αν κάποτε οι τρεις συναντηθούν, ίσως ο δάσκαλος αφήσει κάτω την κιμωλία, ο στρατιωτικός το όπλο, κι ο καλλιτέχνης, το πινέλο του, και με τα χέρια γυμνά να πλάσουν από χώμα
τον νέο άνθρωπο.
Mr Post Fluxus
