Ο Διασώστης των Συνόρων
Λέει πως είναι πατριώτης. Κι ίσως να είναι. Αλλά λέει κι άλλο, πως είναι εθνικιστής. Κι εκεί, η πυξίδα χάνει το Βορρά. Γιατί ο εθνικισμός χτίζει φράχτες, κι η διάσωση ρίχνει σκοινιά. Δεν σώζεις με σύνορα. Δεν μετράς πατρίδες όταν ένας άνθρωπος πνίγεται. Το νερό δεν ξεχωρίζει εθνικότητες. Ο παλμός δεν έχει χρώμα. Η ζωή δεν έχει σημαία. Να είσαι πατριώτης, ναι. Αλλά πατριώτης του ανθρώπου. Να αγαπάς τη γη σου, όχι τα τείχη της. Ο διασώστης δεν ρωτάει “ποιος είσαι”. Ρωτάει “αναπνέεις;” Η αληθινή πατρίδα δεν είναι χάρτης. Είναι χέρι που απλώνεται. Είναι βλέμμα που αναγνωρίζει. Είναι ανάσα που επιστρέφει. Και τότε, όταν σώσεις χωρίς να μετρήσεις, χωρίς να ξεχωρίσεις, χωρίς να σκεφτείς “δικό μου” και “ξένο”, θα έχεις σώσει και κάτι ακόμη, τον εαυτό σου. Γιατί μόνο όταν πέφτουν τα σύνορα μέσα σου, γεννιέται ο άνθρωπος που μπορεί να σώσει.Ο πατριώτης αγαπά. Ο εθνικιστής συγκρίνει. Ο φασίστας φοβάται. Κι έτσι αρχίζει ο κύκλος. Ο πατριώτης σπέρνει δέντρα. Ο εθνικιστής μετράει ρίζες. Ο φασίστας κόβει ό,τι δεν φυτρώνει ίσια.
Η αγάπη, όταν δεν φωτίζεται από συνείδηση, μεταμορφώνεται σε σκιά. Και τότε η σκιά ζητά εξουσία. Η πατρίδα γίνεται σημαία, η σημαία γίνεται όπλο, το όπλο στρέφεται σε άνθρωπο.
Έτσι ο φόβος βαφτίζεται “τιμή”. Η ανασφάλεια λέγεται “πίστη”. Η βία, “καθήκον”. Ο πατριώτης υπερασπίζεται το χώμα για να ανθίσει. Ο εθνικιστής το φυλά για να μην το αγγίξουν. Ο φασίστας το σφραγίζει, σαν τάφο. Ο ένας αγαπά το φως του τόπου. Ο άλλος τρέμει τη σκιά του άλλου. Ο τρίτος καίει και τα δύο. Κι όμως, το χώμα είναι κοινό. Το αίμα είναι κοινό. Ο φόβος, ίδιος. Η ανάσα, ίδια. Μόνο ο τρόπος που κοιτάζεις τον άνθρωπο διαφέρει. Εκεί τελειώνει η πατρίδα και αρχίζει η ανθρωπότητα.
Κι όταν ο κύκλος του φόβου σπάσει, όταν πάψει η λέξη “εμείς” να χρειάζεται εχθρό, τότε ο πατριώτης επιστρέφει καθαρός, άνθρωπος, όχι στρατιώτης. Γιατί όποιος αγαπά πραγματικά τον τόπο του, δεν φοβάται τον ξένο, τον καλεί να τον γνωρίσει.
Mr Post Fluxus
