Έξοδος / Movement of the People
Σαν σήμερα, 10 Απριλίου 1826, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Μεσολογγίου δεν έγραψαν απλώς ιστορία, την έκαψαν, την τίναξαν στον αέρα, την ξαναέγραψαν με αίμα και σιωπή. Δεν βγήκαν για να σωθούν. Βγήκαν για να μη γίνουν σκλάβοι.Κι αν ο Σολωμός προσπάθησε να τους υμνήσει με λέξεις, εγώ, ο Mr Post Fluxus, ψάχνω ακόμη τα σωθικά αυτής της πράξης στα πεζοδρόμια των καιρών μας. Γιατί σήμερα δεν πολιορκούνται πια οι πόλεις, πολιορκούνται οι ψυχές. Και η έξοδος είναι πάντα ατομική.
Ο Μεσολογγίτης του 1826 είχε σπαθί, φλόγα και πίστη. Ο σημερινός έχει οθόνη, φόβο και αποβλάκωση. Εκείνοι πεινούσαν, μα ήξεραν γιατί πεθαίνουν. Εμείς χορταίνουμε, αλλά αγνοούμε γιατί ζούμε. Εκείνοι βγήκαν μέσα από τη νύχτα με τραγούδι στα χείλη και μωρό στην αγκαλιά. Εμείς φοβόμαστε να βγούμε από τη βολή μας, φοβόμαστε να κοιτάξουμε τον διπλανό στα μάτια.
Η έξοδος δεν είναι παρελθόν. Είναι καθημερινό ενδεχόμενο. Δεν είναι ηρωισμός. Είναι επιλογή. Δεν είναι θυσία. Είναι ανάκτηση της ανθρώπινης υπόστασης.
Αν σήμερα υπάρχει Μεσολόγγι, είναι κάθε σχολείο που σιωπά μπροστά στον εκφοβισμό. Κάθε πλατεία που φυτεύτηκε τσιμέντο αντί για δέντρα. Κάθε παιδί που γεννιέται μέσα στη βία των ενηλίκων και μαθαίνει να επιβιώνει αντί να ζει.
Εμείς θα κάνουμε την έξοδό μας;
Ή θα μείνουμε πολιορκημένοι από τα δικά μας "δεν μπορώ", "δεν γίνεται", "έτσι είναι τα πράγματα";
Ο Mr Post Fluxus δεν έχει απαντήσεις. Μόνο μια κραυγή:
Βγες. Τώρα. Όσο έχεις ακόμη επιλογή. Βγες από ό,τι σε σκλαβώνει και σε θέλει δούλο. Κάνε την εσωτερική σου επανάσταση, ας είναι αυτή η αρχή.
Εικόνα:
Louis Josef Toussain Rossignion (1781-1850)
"Η τελευταία μετάληψη των Μεσολογγιτών"
