Mr Post Fluxus: Σχόλιο για την 21η Απριλίου
Κάτω η Χούντα. Κάτω ο Φασισμός
Η 21η Απριλίου δεν είναι ένα ακόμη «ιστορικό γεγονός».Είναι το κρύο κελί της απομόνωσης, είναι τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, είναι οι εξορίες στη Γυάρο και στη Λέρο, είναι τα καμένα βιβλία, οι φιμωμένοι ποιητές, οι εξευτελισμένοι φοιτητές, τα απαγορευμένα τραγούδια, τα σκισμένα πανό και οι χαμηλωμένες ματιές.
Η Χούντα δεν ήταν απλώς μια «στρατιωτική διακυβέρνηση». Ήταν μια ωμή επίθεση στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μια επταετής παύση κάθε έννοιας δικαιοσύνης. Μια θεσμική εκτροπή που ήθελε πολίτες χωρίς φωνή και χώρα χωρίς μνήμη.
Κι όμως , όσοι εξορίστηκαν, όσοι βασανίστηκαν, όσοι δεν γύρισαν ποτέ, κράτησαν μια σπίθα μέσα τους. Μια σπίθα που πέρασε από στόμα σε στόμα, από το γράμμα στην εφημερίδα τοίχου, από τη ραδιοφωνική πειρατεία στο μυστικό θεατρικό της γειτονιάς. Γιατί όσο κι αν η εξουσία φυλακίζει κορμιά, οι ιδέες βρίσκουν δρόμους.
Ο φασισμός δεν έφυγε για πάντα. Μονάχα μεταμφιέστηκε.
Παριστάνει τον σωτήρα, όταν μυρίζει φόβο. Επιστρέφει στα κενά της παιδείας, στις φτωχογειτονιές που δεν έχουν φωνή, στους τοίχους που γράφουν «εδώ πνίγηκε η ελπίδα».
Κι όμως, υπάρχει φως.
Υπάρχει φως στον φοιτητή που σηκώνει το πανό.
Στη δασκάλα που διδάσκει δημοκρατία με το βλέμμα της.
Στο παιδί που μαθαίνει ότι "πατρίδα" δεν είναι η σιωπή, αλλά η αλήθεια.
Ο Mr Post Fluxus δεν γράφει για να φοβίσει. Γράφει για να θυμίσει πως το μέλλον δεν γράφεται με τανκς, αλλά με λέξεις, με τέχνη, με συλλογικότητα. Πως το «Ποτέ Ξανά» δεν είναι σλόγκαν. Είναι καθημερινή πράξη. Είναι άρνηση στον φασισμό με κάθε τρόπο – όχι μόνο στα μεγάλα, αλλά και στα μικρά: στη γλώσσα, στη συμπεριφορά, στο πώς κοιτάς τον άλλον στα μάτια.
Γιατί όπως λέει κι ο ίδιος:
«Όσο υπάρχουν εξορίες, εγώ θα χτίζω επιστροφές.
Όσο υπάρχει βία, εγώ θα γράφω αγκαλιές.
Και όσο υπάρχει φασισμός, θα ζωγραφίζω ελευθερία μέχρι να μην χωράει πουθενά το σκοτάδι.»
